Willem Ouweneel

God

22 februari 2019 door Willem J. Ouweneel

Vervangingstheologen vervangen wat af… (maar gaat dat wel goed?)

In mijn boek Het Israël van God ben ik vervangingstheologen toch maar gewoon vervangingstheologen oftewel supersessionisten blijven noemen, ook al protesteren de desbetreffende theologen vaak tegen de term. Ze doen namelijk wel degelijk aan ‘vervanging’.

In het Reformatorisch Dagblad van 31 dec. 2004 deed ds. W. Silfhout de verblijdende mededeling dat de Gereformeerde Gemeenten de vervangingstheologie hadden afgeschaft! Ik vraag me af op welk synodebesluit hij doelde; in elk geval kan elke lezer voor zichzelf nagaan in hoeverre het gros van de gereformeerde gezindte in Nederland inderdaad de onderstaande vijf vervangingen heeft afgeschaft. Let wel: ze horen allemaal bij elkaar; ze zijn om zo te zeggen niet los verkrijgbaar. Wie zich aan een of twee van de vijf toch nog blijft vastklampen, is toch nog wel degelijk een beetje een supersessionist (vervangingsdenker). Ook al snotter je maar een beetje, je bent toch verkouden…

CIP+ logo

Dit artikel is je cadeau gedaan door CIP+ lid Willem J. Ouweneel.

Word ook lid

Hier komen de vijf vervangingen van de vervangingstheologie aan (in vrij willekeurige volgorde) (voor een uitvoeriger behandeling zie het genoemde boek):

(a) De oudtestamentische besnijdenis van joodse jongetjes wordt geacht vervangen te zijn door de (kinder)doop. Dit wordt nergens in het Nieuwe Testament geleerd. De enige tekst die men graag aanhaalt is Kolossenzen 2:11-12 (‘In Hem bent u ook besneden met een besnijdenis, niet met handen verricht, in het uittrekken van het lichaam van het vlees, in de besnijdenis van Christus, met Hem begraven in de doop’). Maar dit vers heeft het helemaal niet over een vervanging. Integendeel, het gáát hier helemaal niet om de fysieke besnijdenis, maar om een geestelijke besnijdenis van het hart (de wedergeboorte). Dat is een innerlijke besnijdenis, waarvan de doop blijkbaar de uitwendige tegenhanger is.

De zondag is een feestdag, maar geen verplichte rustdag; wie de oude sabbatsgeboden op de zondag loslaat, is een vervangingsdenker.

(b) De zaterdag is vervangen door de zondag, oftewel de sabbat wordt geacht ‘verhuisd’ te zijn van de zaterdag naar de zondag. Ook dit is iets wat nergens in het Nieuwe Testament geleerd wordt. Enerzijds is de gewone sabbat helemaal niet afgeschaft; de (joodse) apostelen bleven dan ook alle joodse hoogtijdagen gewoon onderhouden (zie bijv. Hand. 20:16; 28:17; 1 Kor. 16:8). Anderzijds wordt de eerste dag van de week wel blijkbaar als een bijzondere dag aangemerkt – maar nooit als de nieuwe sabbat. Met andere woorden: de zondag is een feestdag, maar geen verplichte rustdag; wie de oude sabbatsgeboden op de zondag loslaat, is een vervangingsdenker.

(c) De troon van David is vervangen door de troon van God, oftewel de troon van David is blijkbaar ‘verhuisd’ naar de hemel. Ik bedoel: als de engel zegt dat God aan Jezus de troon van zijn vader David zou geven (Luk. 1:32; vgl. Jes. 9:6), dan maken vervangingsdenkers daar – geheel op eigen initiatief – Gods troon in de hemel van, waar Christus thans gezeten is aan Gods rechterhand. Zij hebben geen enkele grond voor deze gelijkstelling. Integendeel, de troon van David stond op aarde, in Jeruzalem, de troon van God staat in de hemel, en zo is het nog steeds. De troon van David wordt wel eens ‘troon des Heren’ genoemd (1 Kron. 29:23), maar daarmee is die troon nog niet identiek met Gods hemelse troon! Jezus zelf maakt duidelijk onderscheid: ‘Wie overwint, hem zal Ik geven met Mij te zitten op mijn troon, zoals ook Ik overwonnen en Mij gezet heb met mijn Vader op zijn troon’ (Openb. 3:21). Duidelijker kun je het niet hebben: Jezus zit nu in de troon van zijn Vader, en straks zal Hij zitten op zijn eigen troon.

Het oudtestamentische Israël was nimmer ‘de Kerk’, en de nieuwtestamentische Kerk is en wordt nimmer ‘Israël’.

(d) Het fysieke volk Israël is vervangen door de nieuwtestamentische Kerk. Het is de Kerk die de toekomstbeloften voor Israël, zoals de landbelofte, geannexeerd en vergeestelijkt heeft (zonder enig recht daartoe), en de vervloekingen aan het etnische Israël heeft overgelaten – geheel tegen de geest van zowel het Oude als het Nieuwe Testament. De belangrijkste grond daartoe vindt men in de idee dat de Kerk het ‘geestelijk Israël’ is. Maar in het genoemde boek toon ik aan dat daarvoor niet de geringste nieuwtestamentische grond bestaat. Het oudtestamentische Israël was nimmer ‘de Kerk’, en de nieuwtestamentische Kerk is en wordt nimmer ‘Israël’. Van alle vijf is dit misschien wel de meest ingrijpende en omvattende vervanging; als deze vervalt, komen ook de andere vier vervangingen op losse schroeven te staan.

(e) De verwachting van het aardse koninkrijk (het Messiaanse rijk van na de wederkomst) is vervangen door de verwachting van de hemel, oftewel de landbelofte die aan Israël gedaan is, is vervangen door de belofte van een ‘hemels vaderland’. Als je snel wilt weten of iemand een vervangingsdenker is, hoef je alleen maar naar de landbelofte te vragen… Zowel in het rooms-katholicisme als in het traditionele protestantisme is dit de hele toekomstverwachting geworden: ‘als een gelovige sterft, gaat hij naar de hemel’, en daarmee heeft hij alles wat zijn hartje begeerte. De wederkomst van Christus en de opstanding der doden zijn daarbij in wezen, wat de gelovigen betreft, overbodig, want die hebben immers allang de hemelse zaligheid. Er is geen visie voor Gods plannen met deze aarde. Het gaat niet slechts om de redding van individuele zielen, maar het gaat God om zijn schepping als geheel. De gelovige die sterft, is ‘met Christus’; maar ook dáár ‘wacht’ hij, net als Christus (Hebr. 10:13), op de herstelling van alle dingen (Hand. 3:21).

Lieve mensen, laten we ophouden met die onheilige vervangingen. Besnijdenis en doop zijn twee geheel verschillende zaken. De sabbat is nog steeds op zaterdag. De troon van David zal echt weer in Jeruzalem komen te staan waar hij altijd stond. Israël is Israël en de Kerk is de Kerk. En… onze toekomstverwachting is niet primair verbonden met de lichamelijke dood, maar met de wederkomst van Christus.

(Samenvatting van mijn toespraak bij ‘Christenen voor Israël’, zes dagen geleden.)

CIP+ logo

Christenen die meer diepgang willen kiezen voor CIP+

Je las net een gratis CIP+ artikel. Meld je aan en start je gratis maand.

Start je gratis maand

Reacties

J
AMEN!

Het zou mooi zijn als er een 'resetknop' op bepaalde christenen zou zitten, dan kunnen ze, na de knop ingedrukt te hebben, de Bijbel lezen zoals het er staat, en niet zoals men geprogrammeerd is door goedbedoelde theologen.
J
Jammer dat er nog steeds veel van deze theologen zijn die de kerk en Israel scheiden. De 70 weken profetie is daar heel duidelijk over. Israel had 490 jaar (7*70 jaren) de tijd om zich te bekeren, daarna is het einde van Israel als ze dat niet doen. Direct daarna zou de verwoesting van Jeruzalem zijn (in 70 na Chr). Zie Mattheus 23:38, Mattheus 21:19: einde van het genetische volk Israel.
Toon meer antwoorden (24)
Toon meer reacties (14)

Praat mee

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher Spotify