Sandra

Dagelijks leven

19 november 2018 door Gertjan de Jong

Van dit ‘horrorverhaal’ kun je heel cynisch worden

Tien jaar was Sandra nog maar toen het gebeurde. Haar vader trok haar ’s nachts in een hoek van hun krotje in Nairobi (Kenia), bedekte haar mond met zijn hand en verkrachtte haar. Het bleef niet bij één keer. Hij deed het steeds weer, nacht na nacht. Buren gaven later aan dat zij het gesmoorde gekerm van het meisje hoorden, maar ze deden niets. Dit was zaak van de familie zelf en niet van hen.

Ook buiten was Sandra niet veilig. Op weg naar een winkeltje om zeep te kopen, werd Sandra door een buurman een openbaar toiletgebouw ingesleurd. Daar verkrachtte hij haar. Toen hij klaar was, wierp hij vijftig cent naar haar toe en zei dat ze maar beter haar mond hierover kon houden.

Dit is de dagelijkse praktijk voor vele duizenden kinderen wereldwijd. Stap voor stap worden ze de wereld van betaalde seks ingesleurd. Daders van seksueel misbruik weten dat ze ongestoord hun gang kunnen gaan. Want er is niemand die de armsten beschermt. Je kunt er dus mee doen wat je wilt.

Geweld, uitbuiting en misbruik woekeren voort als een kanker – zeker in landen waar geen goed functionerend rechtssysteem is.

Het lijkt wel of kwaad besmettelijk is. Geweld, uitbuiting en misbruik woekeren voort als een kanker – zeker in landen waar geen goed functionerend rechtssysteem is.

Heulen met de wolven
Maar zou het goede ook besmettelijk kunnen zijn? Iemand die een ander pad bewandelt, die een goed voorbeeld geeft en zo zijn omgeving ‘aansteekt’? Een man of vrouw die meisjes als Sandra niet laat stikken. Die daders niet laat wegkomen. Iemand die één van hart is. Dus geen herder die heult met de wolven. Geen ‘redder’ die het stiekem op een akkoordje gooit met uitbuiters en verkrachters. (Helaas is de realiteit in arme landen nog weleens dat de politie corrupt en niet te vertrouwen is.)

Je kunt er natuurlijk cynisch van worden. Van al die ‘horrorverhalen’ over kinderen die verpest en verhandeld worden. Over autoriteiten die wegkijken. Tja, zo is de wereld nou eenmaal: verziekt, verrot, vervloekt. Iedereen zuigt en buit elkaar uit. Zo is het altijd gegaan en zo zal het blijven gaan. Wat doe je eraan als piepklein individuutje? Moet jij dan het heilige boontje of Super(wo)man gaan uithangen?

Of je kunt je laten raken. Huilen, roepen, schreeuwen. En bidden? God, maak mij tot iemand die een ander pad bewandelt. Al voelt het klein, onbetekenend en onbenullig. Maar begint alles niet klein? Stap voor stap…

Wil jij mee strijden om meisjes als Sandra vrij te krijgen en daders te berechten? Neem deel aan het bevrijdingswerk van International Justice Mission (IJM). Klik hier voor meer informatie.

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher