Marijke Koers
Dit artikel is nu opgeslagen in je dashboard.
Bewaar artikelen in je dashboard.

Levensverhaal

30 september 2021 door Nienke Alblas

Marijke kwam tot geloof in een koffiebar: “Het geloof werd ineens persoonlijk”

Hoe ziet het leven eruit van een 'gewone gelovige'? Het boek Geloven & Genieten van Marijke Koers staat vol herkenbare situaties en rake gebeurtenissen. Zo schrijft de Papendrechtse moeder openhartig over haar bekering, een moeilijke ervaring rond de geboorte van haar eerste kindje en de zoektocht naar een kerk die bij haar gezin paste. "Ik beschrijf mijn leven, maar het draait niet om mij. Het draait om God en om wat Hij gedaan heeft in mijn leven", aldus Marijke.

CIP+ logo

Dit artikel is je cadeau gedaan door CIP+ lid Nienke CIP.

Word ook lid

Marijke vond het geloof en de kerk altijd al mooi. Ze voelde zich aangetrokken tot de diensten en de boodschap die werd verkondigd. "Ik vond geloven altijd al iets moois. Al heel jong wilde ik bijvoorbeeld een Bijbel voor mijn verjaardag. Ook in de kerk voelde ik mij thuis. Ik moest één keer verplicht mee, maar ik ging de tweede dienst vaak ook nog mee. In de kerk hoorde ik over het bekeren van onze zonden. Dat geloofde ik wel, maar ik kon het niet helemaal pakken, omdat ik het elke week weer die boodschap hoorde en dan dacht: Het is mij dus niet gelukt."

Geraakt
De koffiebar van de hervormde kerk in Sliedrecht was een populair begrip in de regio. Een keer in de twee weken werd er een avond georganiseerd waar jongeren bij elkaar kwamen onder het genot van een drankje en wat muziek. "Daar ging ik met plezier naar toe. Er kwamen daar gewoon hippe jongeren, die ook geloofden", vertelt Marijke. De groep nam haar mee in een nieuwe manier van geloofsbeleving. "Met hen ging ik bijvoorbeeld ook naar de EO-Jongerendag, maar ook op een soort van Bijbelstudieweekenden. Het was serieus, maar er was vooral heel erg veel lol. Ik ontdekte dat het geloof ook heel mooi kan zijn en niet alleen maar serieus hoeft te zijn."

Waar de boodschap van genade in de kerk niet in Marijkes hart leek te landen, kwam hier op een weekend van de koffiebar verandering in. "Op de weekenden van de koffiebar pakte ik het wel, hier werd het eenvoudig uitgelegd. We lazen de bekende tekst die staat in Johannes 3 vers 16: 'Want alzo lief had God de wereld dat een ieder die in Hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft.' Ik leerde dat ik op de plaats van 'een ieder' ook mijn eigen naam in mocht vullen." Dat raakte Marijke diep. "Het werd ineens heel persoonlijk. Als ik, Marijke, in Zijn Zoon geloofde had ik het eeuwige leven."

"Ik leerde dat ik op de plaats van 'een ieder' in 1 Johannes 3:16 ook mijn eigen naam in mocht vullen."

In die tijd kocht Marijke een What Would Jesus Do (WWJD)-armbandje en de Bijbelvertaling Het Boek. Het geloof ging steeds meer voor haar leven, maar toch veranderde er in eerste instantie niet zo veel. "Mijn leven veranderde niet meteen. Aan de ene kant kwam er een steeds luider stemmetje in mijn hoofd die zei: 'Deze muziek is eigenlijk niet goed'  of 'je kan beter stoppen met uitgaan.' Toch bleef ik heel lang mijn oude wat meer wereldse levensstijl combineren met mijn geloof. Op een gegeven moment wist ik wel: Ik kan niet van twee walletjes blijven eten, ik moet een keuze maken in hoe ik wil leven. In die tijd leerde ik mijn man kennen en volgden we samen belijdeniscatechisatie. Mijn geloof werd steeds serieuzer en geleidelijk aan liet ik de dingen los waar ik eerder geen afscheid kon nemen."

Door het dal
Met de geboorte van haar oudste dochter maakte Marijke samen met haar man iets heel bijzonders mee. "Die zwangerschap was heel zwaar. Ik voelde me eerst maandenlang heel erg misselijk en daarna vreselijk moe. In die tijd werd ik praktisch ontzettend gesteund door mijn moeder en schoonmoeder. Daarnaast stond er een gebedsleger vanuit de gemeente achter mij. Daar ben ik heel erg dankbaar voor. Ik was zo moe dat ik zelf niet meer kon bidden." Naast de zware zwangerschap, werd de man van Marijke ziek. Er werd een gezwel in zijn lymfeklieren ontdekt, waarvan ze een lange tijd niet wisten of het goed- of kwaadaardig was. "Alles kwam bij elkaar, maar toch ervoer ik zo'n bovennatuurlijke rust."

"Ik was zo moe dat ik zelf niet meer kon bidden."

De bevalling was erg zwaar en koste Marijke bijna het leven door de gevolgen van een heftige zwangerschapsvergiftiging. "Ik was er bijna niet meer geweest", aldus Marijke. "Ik kan me daar zelf bijna niets meer van herinneren, omdat ik op een gegeven moment buiten bewustzijn raakte." Toen Jedidja, het oudste dochtertje van Marijke geboren was werd ze op de borst van haar moeder gelegd. Door een heftige epileptische aanval rolde het meisje van haar moeders buik. Het duurde even voor Marijke weer bij bewustzijn was en ze was nog dagenlang duf. "Maar dat het meisje dat naast mij lag mijn kind was, daar twijfelde ik niet aan. Ondanks dat ik er niet 'bij' was toen ze werd geboren", aldus Marijke. "Toen ik hoorde hoe de bevalling was verlopen, was ik God zo dankbaar dat Hij ons gespaard had. Het had niet veel gescheeld of ik en misschien zelfs mijn dochtertje, waren er niet meer geweest. Daarnaast hield ik geen blijvende hersenschade over aan de vergiftiging. Het is een wonder, net als ons kindje."

Gods leiding en ons gebed
Later ervoer Marijke opnieuw sterk de leiding van God. "We wilden gaan verhuizen, maar in die tijd was de huizenmarkt het tegenovergestelde van hoe het nu is. Mensen kregen hun huis niet verkocht en bleven soms lange tijd met twee huizen zitten. Omdat we in Molenaarsgraaf niet aan een huis konden komen, besloten we in Papendrecht te kijken. Om echt duidelijkheid te krijgen vroegen we God om een teken. Ik geloof niet dat je voor alles zomaar om een teken moet vragen, maar de beslissing om naar een andere plaats te verhuizen neem je niet lichtvaardig. In gebed vroegen we God om de overeenkomst van de verkoop van het oude huis en de koop van het nieuwe huis in dezelfde week te laten plaatsvinden. Dit gebeurde zelfs op dezelfde dag. Het was meer dan waar we om gevraagd hadden. Dat zegt voor mij iets over hoe begaan God is met Zijn kinderen."

Het belang van gebed werd voor Marijke opnieuw onderstreept. "Ik probeer heel de dag door mijn lijntje met God kort te houden. Er zijn vaste momenten op een dag dat ik bid zoals bij het opstaan of bij het eten, maar ook zonder woorden kan je bidden." Het gaat hier voor Marijke niet alleen om vragend gebed, maar ook om aanbidding en het dienen van God. "Ik mag hem dienen wanneer ik werk voor Alpha Nederland, maar ook wanneer ik de vaatwasser uitruim."

"Ik ben zekerder geworden van mijn geloof."

Marijke heeft veel meegemaakt en is veel gegroeid. Maar is haar band met God door de jaren heen ook veranderd? "In eerste instantie zou ik zeggen dat mijn relatie met God niet zo zeer veranderd is. God is altijd al mijn Schepper geweest. Ik ben wel zekerder geworden van mijn geloof", aldus Marijke. "Ik geloof dat ik bij Hem mag komen. Hij is altijd al degene die voor mij uit gaat, mijn Hemelse Vader. Misschien is mijn beeld van God wel iets breder geworden. In de hemel zullen we Hem pas écht kennen. Mijn band met Hem is dus niet veranderd, maar ik verlang wel steeds meer naar Hem."

Ondanks dat Marijke Koers vroeger een verlegen meisje was, deelt ze nu haar persoonlijke geloofsleven in het boek 'Geloven & Genieten'. "Er borrelt zo veel binnen in mij, dat ik het niet voor me kan houden", aldus Marijke. Het boek biedt een openhartig inkijkje in een persoonlijk leven met God. Zo worden geloofslessen gehaald uit persoonlijke verhalen over de kerk, werk, het gezin en nog veel meer onderwerpen.

Fotografie door Ineke Linssen

CIP+ logo

Christenen die meer diepgang willen kiezen voor CIP+

Je las net een gratis CIP+ artikel. Meld je aan en start je gratis maand.

Start je gratis maand
Bestel 'Geloven & Genieten' hier!

Praat mee

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen

Reacties

W
Evangelie verkondiging hoort op de eerste plaats dus ook buiten de kerk plaats te vinden terwijl de kerk de heiligen dient toe te rusten.