genezing
Dit artikel is nu opgeslagen in je dashboard.
Bewaar artikelen in je dashboard.

Nieuws

23 maart 2021 door Redactie

CIP-onderzoek: In welke mate geloven Nederlandse christenen in gebedsgenezing?

Slechts 32 procent van de Nederlandse christenen is in bepaalde mate enthousiast over gebedsgenezing. Dat blijkt uit het lezersonderzoek dat Rik.Marketing eind 2020 in opdracht van CIP.nl uitvoerde. 21 procent van de ruim 2000 deelnemers geeft aan in bepaalde mate sceptisch te zijn over gebedsgenezing en 47 procent is neutraal. Daarbij is een flink verschil te zien tussen evangelische en reformatorische christenen. CIP.nl vroeg enkele voorgangers naar hun reactie: "In Nederland is minder gebedsgenezing omdat we een heel goed zorgsysteem hebben."

CIP+ logo

Dit artikel is je cadeau gedaan door CIP+ lid Patrick Simons.

Word ook lid

Aan het onderzoek deden in totaal ruim 2000 christenen mee. Zij beantwoordden vragen over veelbesproken onderwerpen zoals gebedsgenezing, seksualiteit, Israël en de doop. Daarnaast werden er ook persoonlijke vragen gesteld, over bijvoorbeeld het geloofsleven. CIP.nl publiceert de komende maanden de uitkomsten van het onderzoek per onderwerp. Van de 2025 respondenten is 56 procent man en 44 procent vrouw. Ook is er onderscheid gemaakt per kerkelijke stroming. 54 procent van de deelnemers rekent zich tot de reformatorische gezindte, 46 procent noemt zichzelf evangelisch.

In het onderzoek werd onder meer gevraagd in welke mate de deelnemer in gebedsgenezing gelooft. Daarbij moest een cijfer gegeven worden van 0-10. 0 staat daarbij voor ‘helemaal niet’, 5 voor ‘neutraal’ en 10 voor ‘helemaal wel’. Deelnemers uit de charismatische beweging scoren daarbij gemiddeld het hoogste met een 6.3, waarmee zij gematigd enthousiast zijn. Mensen die zichzelf tot de evangelische beweging rekenen, scoren met een 5.2 vrijwel neutraal. Opvallend is dat het gemiddelde cijfer van alle ander kerken lager ligt dan 5. De respondenten die zich tot de Gereformeerde Gemeenten rekenen zijn men het meest sceptisch over gebedsgenezing. Het gemiddelde cijfer op de vraag in welke mate men in gebedsgenezing gelooft, is een 2.9. 

Er is in het antwoord op deze vraag ook een groot verschil te zien tussen christenen die zich tot de reformatorische gezindte rekenen en christenen die bij de evangelische beweging horen. Het gemiddelde cijfer van mensen die zich het meest thuisvoelen in de evangelische beweging is een 5.1 waarmee men neutraal scoort. Reformatorische christenen staan met een 3.5 een stuk sceptischer tegenover gebedsgenezing. 

Reacties voorgangers
Voorganger Rocco Rausch vertelt desgevraagd niet te schrikken van de uitkomsten: "Het is simpelweg geen onderdeel van de brede kerkelijke traditie in Nederland. Je moet jezelf goed beseffen dat 'genezing' als onderwerp pas vrij laat écht op de agenda kwam. Daar komt bij dat er vanuit traditionele kerken huiverig is gekeken op het ontstaan en verspreiden van de pinkster- en charismatische tradities. En eigenlijk is dat nog steeds wel een beetje zo. Dit speelt allemaal een rol. Je moet ook niet vergeten dat er helaas wel het een en ander verkeerd is gegaan in de geschiedenis." Lees hier zijn volledige reactie. 

"Ook christenen zijn in hun denken geseculariseerd. Wat mensen kunnen is voor ons veel echter dan wat God kan."

Ds. M. van Reenen vindt dat de term 'gebedsgenezing' in dit geval nogal open is: "Wordt daarmee bedoeld 'genezing op het gebed' of genezing in een speciale (uitbundige) genezingsdienst? Over die eerste vorm zullen alle christenen enthousiast zijn, over de tweede juist niet. Het is daarom ook niet duidelijk waarom men sceptisch is. Is het omdat de aandacht uitgaat naar een 'gebedsgenezer'? Of omdat de suggestie soms gewekt wordt dat iemand die niet genezen wordt niet genoeg gelooft? Gebesgenezing kan nooit 'gewoon' zijn. Gewoon is na de zondeval dat wij ziek worden en sterven. Wonderlijke genezing is onverdiend en onverwacht. We mogen het verwachten vanuit Gods macht, maar niet in die zin vanwege Zijn wil: Hij heeft nergens beloofd dat Hij ieder geneest voor wie intens gebeden wordt. Zie bijvoorbeeld Paulus' zorg over Epafras (Filipp. 2:27). Genezing was voor Paulus niet vanzelfsprekend. 

Maar het stelt ons wel voor een vraag. Geloven we echt dat God leeft en werkt? Ook christenen zijn in hun denken geseculariseerd. Wat mensen kunnen is voor ons veel echter dan wat God kan. We verwachten zoveel van de medische wetenschap dat er weinig ruimte meer lijkt te zijn voor Gods ingrijpen. Ik denk aan een artikel over de sterk gedaalde coronacijfers op Urk, zo'n beetje de enige plaats in Nederland waar nu nog van massale kerkgang sprake is. In een artikel in het RD werd naar allerlei verklaringen van de cijfers gezocht, maar de mogelijkheid dat God ermee te maken zou kunnen hebben, bleef buiten beeld." Lees hier zijn volledige reactie.

Voorganger Anne Borkent denkt dat 'gebedsgenezing' een beladen term kan zijn voor christenen die er geen ervaring mee hebben. "Misschien denken mensen dan aan bepaalde uitwassen waarvan ze hebben gehoord of nep-genezingen die hebben plaatsgevonden op de televisie. Maar we moeten de baby niet met het badwater weggooien. Ik ben blij dat het percentage op 32 procent staat, want dat is (schat ik in) meer dan een paar jaar geleden."

"In Nederland is minder gebedsgenezing omdat we een heel goed zorgsysteem hebben."

Borkent noemt twee redenen waarom gebedsgenzing niet 'gewoon' is in Nederlandse kerken: "Ten eerste: in Nederland is minder gebedsgenezing omdat we een heel goed zorgsysteem hebben. Dit betekent enerzijds dat wij sneller naar de aardse dokter zullen kijken dan in andere landen waar nauwelijks zorg is. Anderzijds werkt God ook juist door die aardse dokters heen. Mijn vrouw is van de dood gered door een bloedtransfusie. Had ze ook door een "wonder" gered kunnen worden? Zeker, alleen ik geloof dat God eerst van ons vraagt om te doen wat wij kunnen doen. Ik heb juist daarin óók Gods hand gezien. Ten tweede: gebedsgenezing heeft te maken met het werk van de Heilige Geest. Als pinksterchristen geloof ik in de essentiële doop in de Heilige Geest, waardoor we kunnen uitstappen in het doen van wonderen in Jezus' naam. Hoe meer christenen deze doop zullen ontvangen, hoe meer wonderen en gebedsgenezingen er zullen gaan plaatsvinden." Lees hier zijn volledige reactie. 

Ook dominee Piet van Midden schrikt niet van de uitkomsten van het onderzoek: "In de 'gewone Nederlandse kerken is men in het algemeen huiverig voor al te veel werking van de Geest. Als iemand zijn beide handen opsteekt bij een lofzegging, schrikken de aanwezigen in de kerk al. Toegepast op gebedsgenezing: men bezoekt bij ziekte een dokter. Men is ervan overtuigd dat gebed niet helpt tegen een zich uitzaaiend carcinoom. Dan kun je wel bidden om kracht en bemoediging, maar niet om genezing. Je gaat niet bidden tegen het verstand in, is de redenering. Wat in de Bijbel gebeurt, gebeurt inderdaad daar, niet hier. Wij kunnen niet op het water lopen, ook niet met een groot geloof. In onze wereld staan na vier dagen geen mensen op uit de dood, zoals Lazarus. Voor het werk van 'medium Jomanda' die eind jaren '90 haar duizenden versloeg, werd in de reformatorische kringen ernstig gewaarschuwd. Terecht, mijns inziens. Anderzijds: wanneer mensen een gebeurtenis ervaren als een wonder, zie ik geen reden om daarvoor in de kerk niet te danken. Waarom zou je niet blij zijn met de blijden?" Lees hier zijn volledige reactie.

Evangelisch versus reformatorisch
Opvallend aan de uitkomsten van het onderzoek is het grote verschil tussen evangelischen en reformatorischen als het gaat om de mate waarin men in gebedsgenezing gelooft. Volgens Rausch heeft dat met meerdere aspecten te maken: "Maar vergeet niet dat er ook in reformatorische kerken echt wel aandacht is voor het werk van de Geest. Calvijn wordt door sommigen ook wel de theoloog van de Geest genoemd. Ik denk daarom dat je de vraag anders moet stellen. Als je de vraag stelt of gelovigen verlangen naar meer Geest, inclusief de gaven die Hij geeft, zal het gegeven antwoord er waarschijnlijk anders uitzien. En dat is terecht. Hiermee voorkomen we, denk ik, een eenzijdige focus op 'genezing' of 'gave' in plaats van op de 'Gever'. Als de focus op de Gever is, ziet het er heel anders uit.

"Calvijn wordt door sommigen ook wel de theoloog van de Geest genoemd."

Het punt dat God in een doosje kan worden gestopt waar wij van zeggen wat Hij wel of niet moet of kan doen. Dat is bij het ene uiterste het geval, en bij het andere. Of het gaat om het cadeautje, maar niet om wie het cadeau geeft. Of staat het cadeau los van het grootste cadeau wat Hij geven wil: leven met Jezus. We zullen moeten aanvaarden dat geloof ook een mysterie is en God de ruimte geven om Zichzelf te zijn, en Zichzelf te openbaren op de manier die Hij kiest. Als dat door een aanraking gepaard met genezing is, wie zijn wij om daar iets anders van te vinden dan "Halleluja!"? Zelfs als het ons niet helemaal past. Je moet denk ik altijd kijken naar wat het uitwerkt (of niet): Gaat de persoon in kwestie op in een leven met Jezus? Of verandert er verder weinig? Ik denk dat het goed is om dergelijke 'checks' te hebben, en ik denk dat er dan heel wat meer mensen enthousiast zijn voor wat God in Zijn genade geeft."

Het grote verschil tussen evangelische en reformatorische christenen hangt volgens ds. M. van Reenen samen met speciale vormen van gebedsgenezing: "Meer charismatisch, zeg maar. Daar zijn reformatorischen vaak sceptischer over. Verder zie ik verband met de evangelische neiging om meer bij de ervaring te leven. De reformatorische geloofsbeleving is over het algemeen innerlijker, meer gericht op zonde en genade. En juist daarom wordt er, denk ik, ook wat meer ernst gemaakt met de gebrokenheid van het leven. Lijden is het gevolg van de zondeval en moet leren ons te richten op het eeuwige leven.

Al ben ik trouwens bang, dat de heftige maatregelen in verband met corona ons laten zien, dat ook veel christenen de gebrokenheid nog maar moeilijk accepteren. Het genoemde verschil tussen reformatorischen en evangelischen is op zich trouwens nog geen teken van gebrek aan geloof bij de eersten. Het valt me op dat het gros van de evangelische gemeenten in deze tijd geen of nauwelijks kerkgangers toelaat in de eredienst. Het zijn juist de meest behoudende reformatorische kerken die ‘vol’ zitten. Dat is toch ook een aspect van geloof in Gods zorg voor onze gezondheid? Ik zou zeggen: als je echt gelooft dat God zieken geneest, dan hoef je niet krampachtig zelf voor gezondheid in te staan."

CIP+ logo

Christenen die meer diepgang willen kiezen voor CIP+

Je las net een gratis CIP+ artikel. Meld je aan en start je gratis maand.

Start je gratis maand

CIP onderzoek: gebedsgenezing
- Jeroen ontving ziekenzalving: "Ik vroeg me af: 'Gaat dit mij genezen of niet?'"
- Ds. Vreugdenhil ontmoet enthousiaste én sceptische christenen over gebedsgenezing
- Rasika genas tijdens een genezingsdienst terwijl ze niet in Jezus geloofde
- Anne Borkent over gebedsgenezing: "Ik werd pas genezen nadat ik mijn Godsbeeld had veranderd"
- Rocco Rausch over gebedsgenezing: "Ook in reformatorische kerken is aandacht voor het werk van de Geest"
Meer over CIP onderzoek: gebedsgenezing »

Reacties

Daar zijn de kerken dan zelf debet aan. Jullie verkondigen jarenlang dat gebedsgenezingen en wonderen alleen in de tijd van Jezus en de apostelen gebeurden en tegenwoordig niet meer. Jullie ( dominees en priesters)zijn met z’n allen afgeweken van Gods woord!
J
Als de gelovigen de opdracht van Jezus niet gelovig gehoorzamen, kan Jezus niets doen.

Jezus zendt zijn volgelingen uit met de opdracht: Leg zieken de handen op en zij zullen genezen.
Bijbelverzen mogen nimmer worden doorgestreept. Dat er zo goed als begrepen er in onze tijd geen mensen op het water lopen en spijs vermenigvuldigen en doden worden opgewekt, gaan we toch geen Bijbelteksten doorstrepen?
Toon meer reacties (26)

Praat mee

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen