Tekening van kinddeel van Esther - www.lichtopsrm.com
Dit artikel is nu opgeslagen in je dashboard.
Bewaar artikelen in je dashboard.

Levensverhaal

22 maart 2021 door Sjoukje Dijkstra | Foto: Esther, www.lichtopsrm.com

Slachtoffer van seksueel misbruik vraagt zich af: "Is het ooit nog mogelijk om los te komen uit die wereld?"

"Ik hoor niet meer bij de verborgen wereld, maar ik weet niet hoe te leven in deze zichtbare wereld." Mara is slachtoffer van ritueel seksueel misbruik en lijdt daardoor aan een Dissociatieve identiteitsstoornis (DIS). Zij vertelde recent op CIP.nl haar verhaal. Haar geloof in God heeft haar gered: "Zou ik niet geloven, zou ik ook niet meer leven.”

CIP+ logo

Dit artikel is je cadeau gedaan door CIP+ lid Jeffrey Schipper.

Word ook lid

Voor Mara is het inmiddels jaren geleden dat ze haar laatste oproep kreeg om deel te nemen aan een rituele bijeenkomst. Toch blijft het een last die ze met zich meedraagt. Zoals veel survivors draagt ze schaamte en schuldgevoel met zich mee over de dingen die haar zijn aangedaan tijdens rituelen. Ze leeft voortdurend in angst: “Wat als mensen erachter komen wat ik zelf allemaal heb moeten doen? Laten ze je dan nog wel zingen in de kerk? Laten ze je dan nog wel oppassen op hun kinderen? Willen ze je nog wel kennen en vertrouwen ze je nog wel iets toe? Blijft er nog een vriendschap over? Zien ze je nog wel als die betrouwbare collega? Geloven ze je überhaupt of wordt je afgeserveerd als leugenaar en aandachtstrekker?”

De schaamte, schuld, angst maakt het leven in de zichtbare wereld bijna onmogelijk, meent Mara: “Je bent bang dat anderen je veroordelen, omdat ze denken dat het eigen keuze was. Anders was je toch al lang weg geweest uit die cult. Misschien raken ze ervan overtuigd dat je vrijwillig deelnam aan rituelen voor je eigen genot? Dit wordt je vanaf heel jong al ingeprent en ingeslagen, met enorme spijkers: ‘Je zal niet praten. Als je dat wel doet, wordt je niet geloofd. Of ze ontdekken wat voor een smerig stuk vuil je werkelijk bent, want ze zullen zien hoe graag je deelnam aan rituelen en wat jij hebt gedaan’.”

“Ik moest terug, maar waarheen? Dit had tot resultaat dat ik ’s nachts doelloos rond dwaalde”

Bij bepaalde data wordt Mara nog steeds getriggerd. Ze legt uit: “Een oproep krijg je doorgaans van een handler of een meester(es). Die weet dan waar je moet zijn voor een rituele bijeenkomst. In mijn geval was mijn handler op een gegeven moment dood. Ik kreeg opeens geen oproepen of kaartjes meer. Desondanks had ik in het begin vaak dat er een programma aan ging. Dat wil zeggen dat je zo gebrainwashed bent, dat je zelf niet meer helder kunt nadenken. Je kunt dan al getriggerd worden door bepaalde geuren, data of gebeurtenissen om bepaalde handelingen uit te voeren. Bij mij was het zo dat ik dan het idee had dat ik terug moest gaan, maar waarheen? Dit had tot resultaat dat ik ’s nachts doelloos rond dwaalde. Ik heb tien jaar daarna nog in zoveel angst geleefd. Kwam er nog een oproep? Als ik naar familie ging met de trein, kwam ik langs bepaalde bekende punten. Wat nu als ik iemand tegenkwam uit het netwerk? Het zijn hele verwarrende jaren geweest met een voortdurend over mijn schouder kijken. Als de bel ging, dacht ik: word ik nu opgehaald? Word ik terug het netwerk in gebracht? Soms komt die angst nog boven.”

Horror trigger
De sneeuw, die in februari bij veel mensen voor sneeuwpret zorgde, was voor Mara juist een horror-trigger. Het bracht haar terug naar een steenrots in de Jura in de Alpen, waar veel offers plaatsvonden. “Dat was meestal in de sneeuw, aan het eind van het jaar.” Voorafgaand aan de sneeuwjacht laat ze dan ook weten: “M'n lijf bereidt zich al voor. Mijn hoofd gaat van paniek naar een verlammend, doods gevoel. Sneeuw zorgt bij mij voor herbelevingen met dissociatie, waarin programmering geactiveerd wordt. Dat zorgt er dan voor dat je het idee krijgt dat je jezelf moet straffen of pijnigen.”

Ook de coronacrisis zorgt bij Mara al sinds het begin voor triggers. “Ik ben een risicopatiënt. Dus ik nam het echt wel serieus. Toch, merkte ik gelijk - met het inperken van de vrijheid - dat er iets niet goed was. Ik kon er mijn vinger niet op leggen. Dit alles linkt heel erg aan de verborgen wereld. Ik heb het er ook over gehad met mijn psycholoog, omdat ik zo in paniek raakte van alle maatregelen. Ik kan ook geen persconferenties of actualiteitenprogramma’s meer zien die hierover gaan. Er wordt gemanipuleerd. Dit is wat er in de verborgen wereld gebeurt. Het is massamanipulatie. Mijn psycholoog zei: ‘Je bent niet de enige die zo reageert. Ik heb nog iemand in behandeling, die de oorlog in Kosovo heeft meegemaakt. Hij reageert precies hetzelfde’.”

Ik zou net ontdekken wat leeftijd in vrijheid voor mij betekende. Toen kwam de eerste lockdown”

“Toen de hele communicatiestrategie van de overheid met betrekking tot corona naar buiten werd gebracht, was dat voor mij een bevestiging. Daarin kon je een heel stappenplan terug zien, hoe mensen het beste te beïnvloeden. Toen dacht ik: ‘Ik ben niet gek’. Mensen die thuis manipulatie hebben meegemaakt of hebben samengeleefd met een narcist, zijn daar heel gevoelig voor. Mijn vorige behandelaar had mij net de opdracht meegegeven om te ontdekken wat leven in vrijheid voor mij betekende. Daar was ik nog niet eens aan toegekomen. Toen kwam de eerste lockdown. Zo pijnlijk.”

Mara vertelt hoe ze hulp kreeg van een mede-survivor van satanisch ritueel misbruik (SRA): “Ik vroeg haar: ‘Hoe heb je je weg gevonden in deze wereld?’ Ik voel mij nog steeds verloren tussen twee werelden in. Ik hoor niet meer bij de verborgen wereld, maar ik weet niet hoe te leven in deze zichtbare wereld. Zij heeft mij uitgebreid uitgelegd waarom het zo moeilijk is en heeft ook gedeeld hoe zij zelf dat proces is ingegaan. Ze gaf mij de opdracht mee om liefde te vinden voor mijzelf. Ik moest daarvoor een lijstje maken met punten, wat dit voor mij betekent. Wat kan ik mezelf gunnen en geven? Ze vroeg daarbij ook: ‘Als jij de moeder bent over je kleine zelf, wat zou je dan aan jezelf gegeven?’ Ik kan heel goed voor andere kinderen kan zorgen, maar als de kleine Mara komt, dan blokkeer ik.”

Paardrijden is voor Mara een uitlaatklep. Twee dagen per week mag ze naar de zorgboerderij, waar ze met een paard werkt. “Dat heet natural horsemanship. Ik rij daar niet. Dat doe ik op de manege. Paardrijden is lichamelijk heel goed voor je, zeker zonder beugels. Dan moet je nog meer met je balans bezig zijn. Dat is heel fijn.” Ook nu weer heeft ze net lekker gereden, terwijl het hard waaide en flink regende. “Ik kwam als een verzopen kat aan”, lacht ze. Op haar verhaal, dat eerder op CIP verscheen kreeg ze heel veel lieve, ondersteunende en hartverwarmende reacties. Wat Mara miste in de reacties op CIP.nl was de vraag: “Wat gaan we hier aan doen?” Op een enkele reactie na, waarin werd gevraagd: ‘Hoe gaan we dit ontmaskeren?’, bleef het stil.

Niet veilig
“In Nederland is het niet veilig om je verhaal te doen. Je kunt niet naar de politie, want je wordt niet geloofd. De LEBZ (Landelijke Expertisegroep Bijzondere Zedenzaken) verklaart bijna alle ritueel seksueel misbruik zaken als niet-ontvankelijk. Dus, wat gaan we hieraan doen in het hier en nu? We kunnen wel bidden, en zeggen: waar blijft God? Maar de connectie met: wat doet de politiek en wat doet de politie hiermee, miste. Mara heeft nooit aangifte gedaan. Dat komt ook omdat ze geen gezichten meer weet, en geen namen. “Ik zie alleen schimmen. Dat kan programmering zijn of zelfbescherming. Het houdt me voorlopig wel veilig. Als er toch namen en gezichten terugkomen, dan moet ik daar wat mee, ondanks dat je geen kans van slagen hebt, met een aangifte hier in Nederland.”

Door de herinneringen zal het voor Mara nooit over zijn. “Met ‘gewoon’ misbruik ben je al voor het leven getekend”, zegt ze. “En dan de dingen te bedenken die in zo’n netwerk gebeuren, de rituelen en de offers. Dat draag je bij je. Voor slachtoffers van Satanisch Ritueel Misbruik (SRA) is het daarom heel moeilijk een weg te vinden in deze wereld. Je moet nadenken of je aangifte wilt doen of niet. Ook als je gegevens hebt om aangifte te kunnen doen, doe je dat dan? Wetend dat je waarschijnlijk jezelf in gevaar brengt, en dat er zeer waarschijnlijk weinig mee wordt gedaan. Veel survivors hebben nog te maken met bedreiging en stalking vanuit het netwerk. Ze chanteren hen bijvoorbeeld met foto’s of video’s, sturen dreigmails en zijn zelfs in staat om aan de deur te komen. Ook worden ze bedreigd met de dood, wanneer ze toch aangifte doen. Als je last hebt van een Dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) wordt de aangifte door de politie zelf in de meeste gevallen niet ontvankelijk verklaard. Bij de Landelijke Expertisegroep Bijzondere Zedenzaken (LEBZ) zijn ze van mening dat DIS aangeleerd is. Ritueel misbruik bestaat niet volgens hen. Daardoor onderzoeken ze het ook niet. Ze zullen zelfs de politie adviseren om het onderzoek te stoppen. Daarom ben ik ook blij dat er in de Tweede Kamer een motie is aangenomen om ritueel misbruik te onderzoeken. Die is unaniem aangenomen.” Mara vertelt dat ze samen met andere SRA-survivors zat te bidden achter de computer, toen de motie werd aangenomen. “Dat gejuich toen de motie er doorheen was. Het was ongelofelijk.”

Programmering
Als slachtoffer van Satanisch Ritueel Misbruik is het heel moeilijk om hulp te zoeken, vertelt Mara. “Gelooft een behandelaar je wel of niet? Dat is heel belangrijk. Is een behandelaar capabel genoeg om het aan te kunnen? De meeste therapeuten zijn gespecialiseerde behandelaars, die niet worden vergoed. Ga je als slachtoffer op zoek, dan kom je snel uit bij vrijgevestigde praktijken, die geen contract hebben met zorgverzekeringen, omdat ze bijvoorbeeld een christelijke inslag hebben. In een grote GGZ-instelling wordt je doorgaans aan iemand gekoppeld. Zie daar maar eens een therapeut te vinden die erkent dat SRA bestaat en ervaring heeft.” Een verkeerde reactie op programmering kan slachtoffers volgens Mara in de vernieling helpen.

Dat niet elke hulpverlener een Dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) en bijbehorende “nieuwe herinneringen” erkent, weet Mara wel te verklaren. “Mensen van de Landelijke Expertisegroep Bijzondere Zedenzaken (LEBZ) vergelijken SRA-survivors met concentratiekampoverlevenden. Die mensen herinneren zich meestal nog alles. Er is alleen een groot verschil tussen mensen die een concentratiekamp overleefden en survivors van Satanisch Ritueel Misbruik (SRA): Bij SRA wordt programmering gebruikt die al vanaf hele jonge leeftijd begint. Overlevenden van een concentratiekamp zijn er meestal niet geboren, maar er op oudere leeftijd terecht gekomen. Op die leeftijd konden ze vaak al praten, waren ze verbaal ontwikkeld. Dat doet wat met herinneringen. Op het moment dat je al heel jong een ernstig trauma oploopt, worden herinneringen versplinterd opgeslagen en vaak ook nog bevroren. Op het moment dat er een herinnering getriggerd wordt, komt er opeens een beeld naar voren, een flashback. Dat is ook wat EMDR doet. EMDR staat voor Eye Movement Desensitization and Reprocessing. Het is een therapie voor mensen die last blijven houden van de gevolgen van een schokkende ervaring, zoals een ongeval, seksueel geweld of een geweldsincident. In feite ontdooit deze therapie herinneringen die bevroren zijn en herbeleef je ze. Als je een auto-ongeluk hebt gehad, en je wilt met EMDR je angst overwinnen, krijg je vaak de waarschuwing: ‘Besef dat er ook andere dingen loskomen bij EMDR.’

Volgens non-believers zijn het aangeprate herinneringen. Dat zijn vaak ook de mensen die het bestaan van DIS ontkennen. Bij de LEBZ ging het zelfs zo ver dat deze tak van de politie heeft gepleit om DIS van de lijst te halen als erkende psychische aandoening.” Ook bij Psytrec die EMDR-behandelingen aanbiedt voor mensen met een Post Traumatische Stress Stoornis (PTSS) geloven niet alle behandelaars in DIS. Om die reden wou Mara zich daar niet laten behandelen.

De erkenning van haar Dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) en hetgeen wat Mara is overkomen is heel belangrijk. “Hoe anders kun je veilig uit een cult of een netwerk komen? Dan ben je ontsnapt, en kom je als slachtoffer in de vrije wereld, en kun je nergens terecht, omdat niemand je gelooft. Heel veel slachtoffers ervaren dreiging dat ze alsnog opgezocht worden door iemand uit hun netwerk. Gebeurt dat niet, dan hebben ze last van hun programmering en zijn ze zo gehersenspoeld dat ze met bepaalde data terug moeten gaan. Therapeuten die niet weten daarmee om te gaan, lopen bij voorbaat achter de feiten aan. Dan loopt hun cliënt bijvoorbeeld weg, en hebben zij geen idee waarom."

“Ik heb nooit geleerd of ervaren om op een gelijkwaardige manier mijn lichaam te geven”

Dromen van een 'normaal' leven
Ondanks dat Mara worstelt met programma’s, droomt ook zij van een zo ‘normaal’ mogelijk leven. Ooit droomde ze dat ze op haar 23e moeder zou worden. “Qua leeftijd is dat nu uitgesloten”, zegt ze. “Dat zijn onvervulde verlangens, waar nog best wel rouw zit. Dat betekent niet dat ik niet alsnog een partner kan vinden, of pleegzorg zouden kunnen doen. Op die manier iets te betekenen, als je daar samen goed in staat, zou heel mooi zijn. Wie weet wat de toekomst brengt.”

Een relatie aangaan, is ook een vertrouwenskwestie, zegt Mara. "Ik denk als je iemand ontmoet, verliefd wordt of wat dan ook, dan neem je aan dat het vertrouwen meegaat. Ik ben bang dat ik anders op de automatische piloot ga, als het intiem wordt. Ik heb nooit geleerd of ervaren om op een gelijkwaardige manier mijn lichaam te geven. Ik denk dat daar een grote uitdaging in zou zitten op het moment dat ik iemand ontmoet.”

Mara heeft groot verdriet om de kinderen die zij gedragen heeft, maar die veel te vroeg gestorven zijn. Veel zwangerschappen zijn te vroeg afgebroken en in rituelen gebruikt, vertelt ze. Ook werd ze in de zichtbare wereld tot tweemaal toe verkracht, waarbij ze eenmaal een miskraam kreeg, en ze een keer gedwongen werd om een abortus te ondergaan. “Ook in de zichtbare wereld kan rottigheid gebeuren. Ik heb geleerd dat mensen die kwaad willen op mijlen afstand zien dat je aangeschoten wild bent.” Momenteel heeft Mara geen behoefte aan een relatie. Dat is niet alleen vanwege haar slechte ervaringen. “Alle energie gaat nu naar mijzelf overeind houden. Naar gezond blijven, en niet in de duisternis schieten: mijn leven heeft geen zin meer. Als ik alleen maar hier in huis zit, en achteruit ga, weet ik: dat is niet van God. Ook al kan ik niks, er moet iets beters zijn. Ik hou vol, blijf hopen en bidden. Dat ik geïndexeerd ben voor de zorgboerderij, en daar twee dagen per week terecht kan, is echt een geschenk. Het is mijn redding geweest.”

“Zou ik niet geloven, zou ik ook niet meer leven”

Dochter van de Koning der koningen
Haar geloof heeft Mara overeind gehouden. “Zou ik niet geloven, zou ik ook niet meer leven”, zegt ze. Een belangrijke mijlpaal hierin was voor haar een vrouwenweekend. “Hierin ging het ook over hoe je God ziet, hoe God jou ziet, en hoe jij jezelf ziet. Op de laatste dag mochten we alle leugens die over of aan ons verteld zijn, opschrijven en kapot slaan bij het kruis. Toen ik terug wou naar mijn stoel, moest ik langs de gebedsvrouw die bij een enorme spiegel stond. Ik hou absoluut niet van spiegels en wilde dus snel langs haar naar mijn plek glippen. Opeens wilden mijn voeten mij niet meer gehoorzamen en leidden mij rechtstreeks naar die vrouw. Zo stond ik opeens voor die enorme passpiegel, waarop alle namen stonden van de vrouwen die er waren. Wat niemand op dat moment wist was dat een gebedsgroep thuis aan het bidden was. Een van die mensen had een mailtje gestuurd dat één van de deelnemers een kroontje op zou krijgen, omdat zij de dochter van de Koning der koningen was. Toen ik voor de spiegel stond, zei een van de gebedsvrouwen opeens: ‘Zij moet dat kroontje op’. Toen kreeg ik een tiara op. Op dat moment keek ik naar mijn naam in de spiegel, en veranderde het spiegelbeeld. Het werd helemaal wit. Ik zag door de ogen van Jezus heen hoe rein, puur en schoon ik was.”

"Op die manier maakte God mij meerdere malen met visioenen duidelijk dat Hij mijn leven vasthoudt. Dat Jezus mij gekocht heeft: ‘Hier hoor je, kind van de Allerhoogste.” Ze glimlacht en vertelt dat haar ‘pleegouders’ geregeld aan haar vroegen: ‘Heb je weer een knipoog van Boven gehad?’ “Dat was dan, omdat ik op het juiste moment de juiste personen tegenkwam. Van een buurman die een warm prakkie kwam brengen tot de zorgboerderij die ze kreeg aangeboden, toen ze er doorheen zat. In de satanscult had ik geleerd dat Jezus gevaarlijk was. Jezus mocht ook niet genoemd worden in huis. Ook in de zichtbare wereld ging het daar nooit over. Dat ik dan vanaf jongsaf aan al zo’n klik daarmee had, is heel raar. Op een of andere manier had God mij altijd al in Zijn hand.”

Afbeelding: tekening van kinddeel van Esther, een ander slachtoffer van ritueel misbruik. Het verhaal over haar worsteling om los te komen uit doorgaand misbruik, is te vinden op www.lichtopsrm.com.

CIP+ logo

Christenen die meer diepgang willen kiezen voor CIP+

Je las net een gratis CIP+ artikel. Meld je aan en start je gratis maand.

Start je gratis maand

Seksueel misbruik
- Mara werd ritueel misbruikt: “Als God almachtig is, hoe kon Hij toekijken en niets doen?”
- Schokkend onderzoek bevestigt misbruik en verkrachting door Ravi Zacharias
- Beth Moore verlaat Southern Baptist Church: "Misstanden in strijd met het evangelie"
- Landelijke publiciteit voor Duitse evangelische
- Andries spreekt over seksueel misbruik: "Het beeld van God als Vader raakt bij slachtoffers vaak verknipt"
Meer over Seksueel misbruik »

Reacties

A
Mara, wat en verhaal. Ik geloof je, ik ken zelf enkele slachtoffers en weet hoe moeilijk zij het hebben gehad (en nog vaak hebben).

Ik bid Gods bescherming over jou, Hij laat jou nooit los.

Dapper dat je het durft te delen.
M
Dit kan ik niet zonder tranen lezen. Dit is zo erg. Wat een zegen dat je mag weten dochter van de Koning der Koningen te zijn. Ik heb in het boek 'Tetralogie' van Robin de Ruiter gelezen over die programmering. Vreselijk! Dit voelt zo machteloos want dit kwaad strekt zich zo ver uit. Ik bid voor de kinderen en dat Jezus snel terug zal komen.
D
Lieve Mara, ik heb gisteren je verhaal gelezen en het blijft me bezighouden. Ik was me er niet van bewust dat dit bestaat. Wat een verschrikkingen heb je moeten doorstaan. Ik weet niet hoe maar hier moet toch wat aan gedaan worden! Ik wens je veel kracht , liefde en Gods zegen en bescherming toe.
Toon meer reacties (6)

Praat mee

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen