robert plomp
Dit artikel is nu opgeslagen in je dashboard.
Bewaar artikelen in je dashboard.

Dagelijks leven

18 februari 2021 door Robert Plomp

Ik vond die vader op het schoolplein een wappie (en nu heb ik spijt)

Op Facebook raakte ik in gesprek met de vader een een vriendinnetje van mijn dochter. Regelmatig plaatste hij kritische en cynische berichten over de coronamaatregelen, de vaccinaties, en ontkende hij de pandemie.

CIP+ logo

Dit artikel is je cadeau gedaan door CIP+ lid Robert Plomp.

Word ook lid

Met iemand die je in het echt kent praat je een stuk voorzichtiger over dit soort dingen. We kennen elkaar van in de gang, terwijl mijn dochter haar veters strikte. Ik ben hem dankbaar omdat zij er zo vaak ontzettend leuk gespeeld heeft. Hij is geen willekeurige onbekende social media-gebruiker. Maar naarmate zijn posts voor mij vreemder werden, en onze gesprekken vastliepen, raakten we ook meer geïrriteerd. Op een gegeven moment gooide hij alles wat hij had in de strijd, en verwees me naar een website die alles uitlegde waar hij voor stond. De moed zonk me in de schoenen.

Het heelal zou volgens hem 600 miljard jaar oud zijn, en vol zijn van buitenaards leven dat onze aarde als primitief zag en daarom met rust laat. Onze machthebbers weten dat, hebben contact met die aliens, en hebben hoogwaardige kennis van geneesmiddelen die ze niet delen met ons. De aarde is hol van binnen en zet uit waardoor de continenten bewegen. De wereldleiders aanbidden Satan en misbruiken kinderen.

Waarom zou ik iemand een wappie mogen vinden om wat hij gelooft?

Dat iemand die ik zo vaak had gesproken dat allemaal geloofde maakte me moedeloos. Meteen kwam het in me op: "Wat een wappie!" Maar toen schrok ik van mezelf! Waarom zou ik iemand een wappie mogen vinden om wat hij gelooft? Zelf geloof ik toch ook nogal bizarre dingen!

Ik geloof in een God die de Schepper is van het heelal, Hij incarneerde als mens, stierf voor onze zonden en stond op uit de dood. Ik wacht op Zijn komst op de wolken. Als Hij een wappie is, dan ben ik dat volgens heel veel mensen ook. Heel lang geloofde ik dat de aarde 6000 jaar oud was, is dat nu echt zo anders dan zijn onwetenschappelijke 600 miljard jaren? Ben ik als christen een wappie? Worden niet-gelovigen net zo moedeloos van mijn belijdenis als ik van de website van die vader? Ben ik de realiteit net zo erg kwijt als ik denk dat hij het is? Zijn geloof was voor mij een reden om weer eens goed na te denken over mijn eigen geloof, en wat mijn geloof zo essentieel anders maakt dat het geloofwaardig is.

Het christelijk geloof draait namelijk niet om het geloven in bepaalde dingen die buiten mijn bereik liggen. Ja, God is net zo onzichtbaar voor mij als die aliens voor hem. En of de aarde 6000, 14,5 miljard, of 600 miljard jaar oud is is voor mij als leek niet na te rekenen. Ik kan niet terugreizen in de tijd om de opgestane Jezus te zien. En hoewel zeker dat laatste van het allergrootste belang is voor mijn geloof, heb ik ook houvast aan dingen die veel dichter bij me liggen.

Het geloof is eigenlijk heel eenvoudig en draait niet om schepping of evolutie. 

Want wat de Bijbel over mij zegt kan ik wel nagaan. Ben ik inderdaad een zondaar die zichzelf overschat en het liefst God aan de kant zou schuiven om mijn eigen mores te bepalen? Doe ik andere mensen pijn, soms met de beste bedoelingen? Kan ik mezelf veranderen in iemand die de fout niet meer ingaat? Wie ben ik tegenover God, en wie ben ik tegenover mijn naaste?

Wie is God? Ik kan Hem niet zien met mijn telescoop. Ik mis de kennis van wetenschap en astronomie om in te kunnen schatten of er ruimte is voor Hem in onze werkelijkheid. Ik kan er wel wat filosofisch over mompelen, maar uiteindelijk kom je dan altijd uit op een 50% kans dat God bestaat: Hij bestaat wel, of Hij bestaat niet. Maar wat ik wel kan doen is de Bijbel openen en lezen wat daar over God staat. Wie is die God van de Bijbel? Wil ik op Hem vertrouwen? Wie is die Jezus in wie Hij volgens de Bijbel mens geworden is? Is die Jezus dan ook echt een goed mens, de beste mens? Wat is Hij, dat Hij wil sterven voor anderen, en niet Zijn gelijk komt halen met harde hand?

Het geloof is eigenlijk heel eenvoudig, het draait niet om schepping of evolutie, het draait niet om de vraag of iets nu wel of niet mag, het gaat niet om de juiste rituelen en de correcte kleding. Geloven is in haar meest essentiële vorm die eenvoudige vraag: Heb ik verlossing nodig van mezelf, en is die Jezus van de Bijbel de Redder en Verlosser waar ik op hoop en op vertrouw? Of wacht ik dan toch liever op een ander?

De rest is natuurlijk niet altijd onbelangrijk. Ethiek, goede liturgie, sacramenten, ze hebben allemaal een belangrijke plaats in ons christen zijn van elke dag. Maar het is allemaal gebouwd op die ene kernvraag: Heb ik de opgestane Jezus nodig, of red ik het zelf wel? Zelfs als de wetenschap morgen onomstotelijk zou vaststellen dat God en Jezus niet bestaan, dan zou vast blijven staan dat ik Hem toch nodig heb, en dat dan alles dus verloren is.

Christenen geloven niet in complotten, we geloven in de Verlosser.

Christen zijn lijkt soms weleens op zo'n QAnon geloof. Alsof we geloven in allemaal beweringen die bijna niet na te trekken zijn. Dan hebben we een gedetailleerd wereldbeeld met vijanden en complotten. Daar willen we voor strijden. Maar door dat te doen breken we het geloof juist af. Dan eindigen we als gekkies, zoals die man met die vikingmuts in het Capitool. De wereld haalt zijn schouders op en heeft geen boodschap meer aan Jezus. Christenen geloven niet in complotten, we geloven in de Verlosser.

En omdat we zelf ook zo vaak van alles bij ons geloof halen mogen we wel een beetje mild zijn voor mensen die in onze tijd vreemde ideeën hebben. Dat zijn geen wappies, het zijn mensen zoals jij en ik. Schapen die geen herder meer hebben. We zijn vaders en moeders met elkaar, onze kinderen spelen samen. Als er een schuldige is voor de wanhoop in de maatschappij dan mogen we eerst naar onszelf kijken, hebben we het Licht dat we moeten laten schijnen in het duister niet toch onder een emmer gezet?

Robert Plomp schrijft iedere maand een column voor CIP.nl.

CIP+ logo

Christenen die meer diepgang willen kiezen voor CIP+

Je las net een gratis CIP+ artikel. Meld je aan en start je gratis maand.

Start je gratis maand

Robert Plomp
- Wordt het tijd dat kerken zich verzetten tegen strenge coronamaatregelen?
- Kerken bedenken pubersmoesjes om kerk te zijn in coronatijd
- Verontwaardiging over refoscholen voelt erg hypocriet aan
- Het homohuwelijk bepaalt de identiteit van de SGP
- Het gevaar van schijnconservatisme in de reformatorische gezindte
Meer over Robert Plomp »

Reacties

Wat een fijn en bemoedigend stukje. Dank je wel, Robert. Meer van dat! Maar zet je schrap: je gaat neergesabeld worden. Sterkte!
Jan Dircks. Jammer van uw reactie. Ik zie in de column juist een evenwichtige beschouwing en zelfreflectie van "ons christenen". Jammer ook om elkaar langs de "christelijke" (?) maatlat te leggen en elkaars christenzijn en waarachtige geloof te betwijfelen. Dit soort van m.i. liefdeloze benadering geeft al heel wat mensen weggejaagd uit de kerk en van het geloof in de ene God, die de hemel leeggegeven heeft om ons zondige mensen de mogelijkheid te geven om ons met Hem te verzoenen, omdat Hij niet wil dat er iemand verloren gaat.
M
Mooi Robert,



Reflectie op onze eigen stijl, ons 'eigen gelijk' en daarmee andermans 'ongelijk'. Ik wordt altijd heel blij van de samenvatting van de wet, zoals Jezus hem aan ons gaf.



Daarmee riep hij ons op om anders te zijn dan anderen, ander gedrag te laten zien, niet de aanval kiezen op wat anders is, maar wel getuigen van Zijn Liefde, in onze woorden en ons gedrag!

Toon meer reacties (14)

Praat mee

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen