lock
Dit artikel is nu opgeslagen in je dashboard.
Bewaar artikelen in je dashboard.

Dagelijks leven

02 oktober 2020 door Arjan Lock, EO Visie

De zwartgeblakerde restanten van kamp Moria

Terwijl ik dit schrijf, ruik en zie ik de zwartgeblakerde restanten van Moria op Lesbos. Haveloze kinderen scharrelen rond in wat ooit een overvol vluchtelingenkamp was, op zoek naar een biscuitje of wat water.

Omdat ik de mensen hier vorig jaar nog heb gesproken tijdens een Metterdaadreportage, en hun gezichten ken, raakten het nieuws en de beelden van de brand me diep. En nu ben ik opnieuw op Lesbos, terwijl de onverkwikkelijke politieke discussie die in Nederland losbarstte nog nagalmt in mijn oren.

Zelf heb ik eerlijk gezegd ook geen politieke oplossing, maar ik zie het wél als onze opdracht om verhalen te vertellen van de mensen om wie het in de discussie gaat. Via een ingelast tv-programma daagden we Nederlanders afgelopen week uit: durf je het aan om vijftien seconden in de ogen van een van deze kinderen te kijken? Wat is er nu écht nodig voor hen? Je zou maar 5 of 12 jaar zijn en aan je ouders zien dat je geen kant meer op kunt. Mijn hart breekt als ik deze mooie, intelligente jongens en meisjes zie. Ze willen niets liever dan een beetje vrede en naar school. Maar de kans is levensgroot dat zij nooit één stap verder zullen komen in Europa. Alles in mij schreeuwt: dit kán gewoon niet. Zij verdienen een toekomst, net als uw en mijn kinderen.

CIP+ logo

Wil je verder lezen?

Krijg onbeperkt toegang tot CIP.nl

Start je gratis maand Inloggen

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen