Ayfer Koç
Dit artikel is nu opgeslagen in je dashboard.
Bewaar artikelen in je dashboard.

Levensverhaal

17 februari 2020 door Johan Hardeman

Ayfer Koç ontvluchtte als christen Turkije: "Soms werd ik met stenen bekogeld"

De Syrisch-orthodoxe Ayfer Koç (48) ontvluchtte als kind haar geboorteland Turkije vanwege geloofsvervolging. Ze is nog altijd getroffen door de barmhartige manier waarop ze in Nederland werd opgevangen. Tegenwoordig zet ze zich als CDA-fractieleider in Enschede in voor een betere samenleving. "De C is voor mij heel belangrijk.’’

Elisabeth is een pastoraal magazine dat via blad en site mensen wil vertellen van Gods liefde en de betekenis daarvan voor het leven van alledag. Dat gebeurt in een mix van bijdragen die herkenbaar, bemoedigend, inspirerend, persoonlijk en warm zijn. Daarnaast wil Elisabeth een christelijk platform zijn dat mensen met elkaar verbindt rondom levensvragen.
CIP+ logo

Dit artikel is je cadeau gedaan door CIP+ lid Jeffrey Schipper.

Word ook lid

Als negenjarig meisje ontvluchtte je met je ouders, broer en zussen Turkije. Waarom?
"In het zuidoosten van Turkije leefde eeuwenlang een grote Syrisch-orthodoxe gemeenschap, waartoe mijn familie ook behoorde. Maar toen ik opgroeide, werden we steeds meer gediscrimineerd en vervolgd. Zo mochten we bepaalde functies niet bekleden, zoals burgemeester, rechter of politieman. Als kind werd ik, evenals andere christelijke kinderen, onderweg naar school weleens uitgescholden of met stenen bekogeld. Familieleden belandden achter de tralies. Het werd onveiliger en steeds meer christenen vertrokken naar de grote stad of naar het buitenland. Mijn ouders wilden hun kinderen een goede toekomst geven en vertrokken naar Nederland.’’

"Als kind werd ik, evenals andere christelijke kinderen, onderweg naar school weleens uitgescholden of met stenen bekogeld."

Hoe verliep jullie vlucht?
"Mijn moeder kwam in 1979 met mijn broertje en twee zussen naar Nederland. Een jaar later gingen mijn vader, zus en ik ook. We vlogen naar Brussel en gingen vandaar per auto naar het huis van mijn oom in Hengelo. Hij was Turkije al eerder ontvlucht. Het was onveilig om bij hem te blijven, want we waren illegaal. Daarom doken we met ons gezin en een paar andere Syrisch-orthodoxe gezinnen onder in de remonstrantse kerk in Lochem. Christelijke vrijwilligers vermaakten ons de hele dag. Ze leerden ons de Nederlandse taal en legden ons in de watten. Later verhuisden we naar een zomerhuisje in Enschede.’’

Na vijf jaar kreeg jullie gezin een verblijfsvergunning en konden jullie hier je eigen leven opbouwen. Opvallend genoeg ging je al snel allerlei maatschappelijke functies bekleden. Je begon je eigen bedrijf en begeleidt talentvolle jongeren met een multiculturele achtergrond. Daarnaast werd je CDA-fractieleider in Enschede. Waarom?
"Ik heb een enorme drive, omdat mijn ouders huis en haard verlieten om hun kinderen een betere toekomst te geven. Daarnaast wil ik iets teruggeven aan de samenleving, juist omdat ik me altijd enorm welkom heb gevoeld in Nederland. Als kind vond ik het heel bijzonder dat ik door al die vrijwilligers werd geholpen. Dat was ik in Turkije niet gewend. Ik dacht: zo bijzonder ben ik toch niet? Ik ben maar een vluchteling. Dat warme welkom heeft me zo geraakt dat ik niet meer alleen voor mezelf wil leven, maar ook voor anderen. Ook mijn geloof inspireert me om dat te doen.’’

Welke rol speelt het geloof in je politieke werk?
"Ik zit niet voor niets bij het CDA. De C is heel belangrijk voor mij. Als christelijk politicus sta ik pal voor waarden als solidariteit, naastenliefde, barmhartigheid en dienend leiderschap. Het mooie van politiek is dat je de mogelijkheid hebt om je waarden te vertalen in beleid. Ik zet me bijvoorbeeld al langere tijd in om laaggeletterdheid in Enschede aan te pakken. Ik maak me ook zorgen om de individualisering van onze samenleving en de eenzaamheid die daarmee gepaard gaat. Daarom ben ik blij met een initiatief zoals dat van de Ontmoetingskerk in Enschede. Die stelt elke dag de kerk open voor mensen uit de wijk. Ook organiseert de kerk elke maand een maaltijd voor mensen uit de buurt. Daar word ik blij van. Als politicus wil ik dat soort initiatieven onder de aandacht brengen.’’

"Ik zit niet voor niets bij het CDA. De C is heel belangrijk voor mij."

Uw man (CDA-kamerlid Pieter Omtzigt, red.) is katholiek en u bent Syrisch-orthodox. Wat geeft u uw vier dochters van het geloof mee?
"De Bijbel is de Bijbel, dus daarover hebben we geen discussie. Onze kinderen hebben vormsel en communie gedaan in de Rooms-Katholieke Kerk en zijn gedoopt in de Syrisch-orthodoxe kerk. Ze kregen daar ook les in het Aramees, de taal die Jezus sprak toen Hij op aarde was. We bezoeken beide kerken om beurten. Ik vind dat ze allebei mooie aspecten hebben. In de Syrisch-orthodoxe kerk draait het meer om het ritueel, de gezangen en het gevoel, en minder om de ratio. Tijdens de viering zijn vooral de pastoor, de diaken en de koren bezig. In de katholieke kerk wordt verwacht dat je actief meedoet met lezen en zingen.’’

Bent u achteraf gezien blij dat uw ouders ervoor kozen Turkije te verlaten?
"Zeker weten. Mijn vader is twee maanden geleden overleden en in mijn toespraak op de begrafenis heb ik hem bedankt dat hij het lef heeft gehad om te vluchten. Nederland heeft mij veel gegeven. Ik vind het een prachtig land, waarin we op een goede manier met elkaar samenleven. Wij hebben hier alle voorzieningen voorhanden en alles is dichtbij. Als vrouw heb ik me veel meer kunnen ontwikkelen dan ik ooit had kunnen doen in Turkije. Daarvoor ben ik dankbaar. De keerzijde is dat er in Turkije bijna geen christenen meer leven, omdat gezinnen zoals het onze zijn vertrokken. Dat is een trieste ontwikkeling.’’

Foto: Kees Muizelaar

CIP+ logo

Christenen die meer diepgang willen kiezen voor CIP+

Je las net een gratis CIP+ artikel. Meld je aan en start je gratis maand.

Start je gratis maand
Klik hier om de Elisabethbode te ontvangen

Praat mee

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen

Reacties

H
Indrukwekkend. Prachtig .

* De keerzijde is dat er in Turkije bijna geen christenen meer leven,*



Gevlucht , weg van de verdrukking. Een praktijk verhaal hoe intolerant de Islam is. Daarin ligt haar kracht in alles wat niet islam is haar vijand te zien.



Om meer te leren over hoe je kunt beminnen en contact kunt opnemen met moslims voor Christus,

/www.youtube.com/watch?v=e9p9Q4A4LKY
Indrukwekkend verhaal, leuke vrouw ...verkeerde partij.