Willem Ouweneel
Dit artikel is nu opgeslagen in je dashboard.
Bewaar artikelen in je dashboard.

Nieuws

13 december 2019 door Willem J. Ouweneel

Brexit en Nexit: staat onze soevereiniteit op het spel?

De Britse verkiezingen zijn achter de rug! Hoe de uitkomsten ook uitpakken, de strijd om de Brexit kan weer losbarsten. Dit jaar had ik gelegenheid met Amerikaanse, Canadese en Britse christenen te spreken, en zo ongeveer allemaal waren ze hartelijke voorstanders van de Brexit. Omdat zij christenen zijn, stonden bij hen niet de politiek-economische, maar de theologische argumenten voorop. Dat betekende dat bij allemaal de term ‘soevereiniteit’ daarbij een centrale plaats innam. Je zou bijna gaan geloven dat God bij de schepping Europa geschapen heeft als een lappendeken van landen waaraan Hij allemaal hun eigen ‘soevereiniteit’ had geschonken, die onder geen beding mocht worden prijsgegeven.

CIP+ logo

Dit artikel is je cadeau gedaan door CIP+ lid Willem J. Ouweneel.

Word ook lid
Je zou bijna gaan geloven dat God bij de schepping Europa geschapen heeft als een lappendeken van landen waaraan Hij allemaal hun eigen ‘soevereiniteit’ had geschonken, die onder geen beding mocht worden prijsgegeven.

Het is me niet duidelijk geworden hoe dit begrip door mijn Noord-Amerikaanse en Britse vrienden theologisch gefundeerd werd. Voor een christen is immers alleen God in volstrekte zin soeverein, dat wil zeggen aan geen enkele andere macht verantwoording verschuldigd. Landen zijn hoogstens in zoverre soeverein dat zij niet aan elkáár verantwoording verschuldigd zijn, maar alleen aan God. Trouwens, landen kunnen alleen goed functioneren als zij samenwerken, zeker in een sterk globaliserende wereld. En als landen daartoe verdragen met elkaar sluiten, zijn zij aan die verdragen gebonden. Oftewel, elk verdrag tussen landen heeft in de geschiedenis altijd een beetje minder soevereiniteit betekend. Net zoals het huwelijk gesloten wordt tussen een man en een vrouw die daarbij allebei een stukje soevereiniteit inleveren.

Europa is een unie van landen die onderling samenwerken, vooral op economisch terrein, en daartoe verdragen hebben gesloten. Al die landen zijn binnen die Europese Unie volstrekt gelijkwaardig en gelijkberechtigd. Daarom is het een onzinnig argument als de voorstanders van Brexit (en Nexit, en Frexit, of hoe ze ook mogen heten) beweren dat ze ‘onder het juk van Brussel’ vandaan willen en weer ‘soeverein’ willen zijn. ‘Brussel’ is niet een macht boven de 27 lidstaten – ‘Brussel’, dat zijn we allemaal samen. ‘Brussel’ legt ons wetten en regels op, niet omdat ‘Brussel’ soevereiniteit over ons heeft, maar omdat we die wetten en regels in principe samen hebben afgesproken. (‘Brussel’ kan daarbij wel eens over de schreef gaan, maar dan zijn er tegenkrachten genoeg om ‘Brussel’ terug te fluiten.) De enige goede reden voor een Brexit of een Nexit is de overweging (die ik hier verder laat rusten) dat we politiek en economisch beter af zouden zijn buiten dan binnen de EU.

Ik zou van een principiële Nexit-aanhanger die graag het soevereiniteitsargument gebruikt, wel eens willen horen waarom hij zich niet sterk maakt voor de soevereiniteit van Friesland, Zeeland en Limburg.

Bovendien, hoe ver gaat het ‘Brussel’-argument? Vele Schotten zouden best wel weg willen onder het ‘juk’ van Londen, en vele Catalanen onder het ‘juk’ van Madrid, en vele Zuid-Tirolers onder het ‘juk’ van Rome – en waarom zouden sommige Friezen (en Limburgers) niet weg willen onder het ‘juk’ van Den Haag? (Hoor de Groningers maar eens te keer gaan tegen ‘Den Haag’ als het weer eens om de gaswinning gaat). Waarom zouden Schotten, Catalanen, Zuid-Tirolers, Friezen en Limburgers niet ‘soeverein’ mogen zijn? Het gaat me er nu niet dat de meerderheid van Friezen en Limburgers dat ook helemaal niet schijnt te willen (de meerderheid van de Catalanen trouwens wèl, en bij de Schotten scheelt het ook niet veel). Het gaat me veeleer om het romantische, maar o zo a-historische argument van de ‘soevereiniteit’.

Tot op 1795 – de inval van de Fransen – hadden we in onze contreien de Republiek der Zeven verenigde Nederlanden (let op het meervoud, dat in andere talen nog steeds voortleeft: Niederlande, Netherlands, Países-Bajos, Paesi Bassi, etc.). Die Republiek bestond uit zeven soevereine (!!) staten: Groningen, Friesland, Overijssel, Gelderland, Utrecht, Holland, Zeeland (eigenlijk acht: ook Drenthe), plus de zogenaamde Generaliteitslanden: vooral Noord-Brabant en Limburg. Pas in 1813 is de soevereiniteit van die zeven (eigenlijk acht) provincies vervangen door de ene soevereiniteit van het ene Koninkrijk der Nederlanden (nog steeds trouwens dat meervoud!). Ik zou van een principiële Brexit-aanhanger die graag het soevereiniteitsargument gebruikt, wel eens willen horen waarom hij zich niet sterk maakt voor de soevereiniteit van Schotland, Wales en Noord-Ierland. En ik zou van een principiële Nexit-aanhanger die graag het soevereiniteitsargument gebruikt, wel eens willen horen waarom hij zich niet sterk maakt voor de soevereiniteit van Friesland, Zeeland en Limburg (los van de vraag of die daar nu zelf om vragen – het gaat me puur om het principe). En ik vraag dat allemaal alleen maar om de holheid van het soevereiniteitsargument aan te tonen.

Soevereiniteit is een betrekkelijk en rekbaar begrip. Als ik in Noord-Amerika of Afrika ben, voel ik me vaak eerder Europeaan dan Nederlander,

Trouwens, daarmee ben je er nog niet. Gelderland is ook maar een samenraapsel van gebieden die vroeger soeverein (!!) waren, zoals het graafschap Buren, het graafschap Zutphen en de vrije rijksstad Nijmegen, om er maar een paar te noemen. En dan hebben we het nog niet over Duitsland, dat vóór de tijd van Bismarck wel zo’n tweehonderdvijftig soevereine (!!) staatjes en landjes omvatte, en iets dergelijks geldt ook voor Italië.

Kom me niet met het taalargument aanzetten (‘Nederlanders zijn verbonden door de ene taal’). Het Koninkrijk der Nederland kent als officiële talen het Nederlands, het Papiamento en het Engels, terwijl het Fries, het Nedersaksisch en het Limburgs erkende streektalen zijn. Over taal gesproken: probeer je eens voor te stellen hoe Groningers, Hollanders en Vlamingen in de zestiende eeuw met elkaar communiceerden (om over de Franstaligen in het aloude grondgebied van de Bourgondiërs maar te zwijgen). Met handen en voeten!

Soevereiniteit is een betrekkelijk en rekbaar begrip. Als ik in Noord-Amerika of Afrika ben, voel ik me vaak eerder Europeaan dan Nederlander – en ik ben er trots op. Maar tussen Duitsers, Fransen en Britten ben ik er trots op Nederlander te zijn. En binnen de Nederlanden ben ik er trots op een kruising tussen een Frank en een Saks te zijn… (waarbij de Geldersman in mij hooghartig knipoogt tegen de Hollander in mij, omdat Gelderland een hertogdom is, en Holland slechts een graafschap…).

CIP+ logo

Christenen die meer diepgang willen kiezen voor CIP+

Je las net een gratis CIP+ artikel. Meld je aan en start je gratis maand.

Start je gratis maand

Reacties

J
Schokkend, deze visie van Willem Ouweneel. Alsof er helemaal geen voorbereidingen in gang zijn om te komen tot een wereldregering. En dito religie. De EU is daar een opstapje naartoe. De architecten van het ondemocratische EU gedrocht hebben altijd een superstaat in gedachten gehad. Er bestaan niet voor niets volken landen en grenzen. Maar ja, Willem heeft blijkbaar andere belangen. Weg met ons?
J
Jaap van den Oever: complottheorieën! Heb je daar bewijzen voor?
Toon meer antwoorden (2)
Toon meer reacties (14)

Praat mee

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Krijg volledige toegang tot CIP.nl. Bekijk onze abonnementen.