Corstian
Dit artikel is nu opgeslagen in je dashboard.
Bewaar artikelen in je dashboard.

Dagelijks leven

20 november 2019 door Patrick Simons

Corstian van Westen ging vier jaar niet naar kerk: "Ik voelde me toch een beetje een halve christen"

Na een intensieve periode waarin hij zeer actief was voor de kerk, besloot Corstian van Westen om de kerk te verlaten. Hij keerde na jarenlange afwezigheid terug en heeft daardoor een hart voor kerkverlaters gekregen. In het boek Adieu kerk! Adieu God? verzamelde hij tien verhalen van kerkverlaters. Tegenover CIP.nl vertelt Corstian over hoe het bij hem zelf ging en hoe de kerk volgens hem het beste hiermee om kan gaan. Vandaag deel 1: Het verhaal van Corstian.

CIP+ logo

Dit artikel is je cadeau gedaan door CIP+ lid .

Word ook lid

Corstian groeide op in een traditioneel hervormde kerk. Na zijn studie sloot hij zich, samen met zijn vrouw, aan bij een evangelische kerk. Na zeven jaar zeer actief te zijn geweest in de kerk was de koek echter op. Samen besloten ze om ermee te stoppen. “Dat had te maken met verschillende factoren. Dat zie je overigens heel vaak bij kerkverlaters. Het is in vrijwel alle gevallen een optelsom van verschillende aspecten. Zelf was ik heel actief in de jeugdgroep. We hadden een visie voor evangelisatie en discipelschap. Ik vond het persoonlijk een hele mooie visie waar ik veel tijd, energie en gebed instopte. Maar uiteindelijk was de vrucht minimaal. Na al die jaren waren er vier of vijf jongeren die hun leven aan Jezus gegeven hadden, terwijl ik er misschien wel 40 of 50 verwacht had. Dat was een enorme teleurstelling.”

"Na al die jaren waren er vier of vijf jngeren die hun leven aan Jezus hadden gegeven, terwijl ik er misschien wel 40 of 50 verwacht had."

“Daar kwam nog eens bij dat de groep mensen met wie we het jeugdwerk deden, uit elkaar viel”, vervolgt Corstian. “Sommigen gingen de zending in, anderen besloten een Bijbelschool te volgen en weer andere gingen verhuizen of naar een grotere kerk vanwege hun kinderen. Ook dat speelde een belangrijke rol in de beslissing om uiteindelijk af te haken. Jarenlang vond ik het hartstikke leuk, genoot ik van het leiderschap, het onderwijs en de visie. Maar op een gegeven moment ontstond er een stukje teleurstelling, bitterheid en frustratie. Dat wilden we helemaal niet! We vonden het ontzettend irritant maar we merkten steeds meer dat we ons niet thuis voelden. We kregen dan ook met steeds meer dingen moeite en vervreemdden ons. We wilden het niet, toch gebeurde het.”

Tijdens de zomervakantie besloten Corstian en zijn vrouw om eens bij wat andere kerken te kijken. “Als je zegt dat je naar een andere kerk gaat, verkoopt dat toch wat makkelijker. Maar ook dat sloot niet aan. Het was bovendien zo dat we allebei drukke banen hadden en een jong gezin. Als ik achteraf terugkijk, denk ik dat ik me in die tijd misschien toch wel té verantwoordelijk voelde voor de jeugd van de kerk. Daarin ben ik wellicht te ijverig geweest. Het was een optelsom van persoonlijke omstandigheden maar ook factoren uit de kerk. Die versterkten elkaar. Als er in die tijd ene coach of begeleider was geweest waar ik mijn teleurstellingen mee had kunnen bespreken, was het misschien totaal anders gelopen. En als ik niet zo’n drukke baan en een jong gezin had gehad, had ik die teleurstellingen en moeites wellicht ook veel beter kunnen handelen.”

Wat volgde was een periode van vier jaar zonder kerk. Dat wil overigens niet zeggen dat Corstian niet met God bezig was. “In de eerste twee jaar ging dat eigenlijk best wel goed. Het voelde als een verrijking om eens niet met de visie en de missie van de kerk bezig te zijn maar om zelf te ontdekken hoe ik God zag en hoe ik over Hem dacht. Bovendien hadden we meer tijd voor ons huwelijk, ons gezin en bijvoorbeeld de buren. Maar daarna kwam er toch een soort van geloofscrisis. Ik ging mezelf afvragen wat ik nu eigenlijk wilde en wat ik met mijn geloof moest doen. Ik voelde me toch een beetje een halve christen en dat voelde niet goed.”

"Het is niet echt veroordeling maar veel meer dat ze het jammer en onbegrijpelijk vinden dat je weggaat."

Niet geheel toevallig kwam het keerpunt door positieve ervaringen met andere gelovigen. Twee vrienden van Corstian vertelden, los van elkaar, dat ze het idee hadden dat God Corstian en zijn vrouw naar een gemeente wilde brengen. “Dat kan natuurlijk heel manipulatief voelen, maar dat was bij hen absoluut niet het geval. Ze haalden ons ook niet over om dan juist bij hen in de gemeente te komen. Het was echt een wens. Er zat zoveel liefde en bewogenheid van God in die gesprekken, dat dat voor mij wel bepaalde keerpunten waren. Ik denk dat ook wel meespeelde dat ik van hen in de jaren daarvoor geen afkeuring of afwijzing had ervaren.

Want veroordeling maakte Corstian wel degelijk mee, al legt hij dat anders uit dan je in eerste instantie zou denken. “Het was niet echt veroordeling als in dat ze vonden dat ik het fout deed. Het was veel meer dat ze het jammer en onbegrijpelijk vinden dat je weggaat. Het is dan ook niet zozeer een verwijt, maar meer een reactie omdat men zich afgewezen voelt. ‘We doen zo ons best om een goed huis van God te zijn en Jezus te weerspiegelen en toch wil jij er geen onderdeel meer van zijn’. Dat is geen verwijt vanuit boosheid maar meer vanuit verdriet.”

Klik voor meer informatie over Adieu kerk! Adieu God?

CIP+ logo

Christenen die meer diepgang willen kiezen voor CIP+

Je las net een gratis CIP+ artikel. Meld je aan en start je gratis maand.

Start je gratis maand

Reacties

H
Met vrucht dragen wordt vaak gedacht aan het aantal mensen dat dankzij jou bekeerd is. Dit is dus een leugen. Wij zijn niet in staat om ook maar één mens te bekeren. Wat met vrucht bedoeld wordt is, hoe ben je verbonden met de wijnrank. Alleen dan kun je vrucht dragen. Geen bekeerlingen, maar de vrucht van de Geest, die in jou zichtbaar is. De vrucht van de Geest is: Liefde, Blijdschap, Vrede, Lankmoedigheid, Vriendelijkheid, Trouw. De negen partjes zijn samen de vrucht. In hoeverre is deze zichtbaar in ons leven?
H
Corstiaan troost je want de Heere laat ons niet altijd de vruchten zien en dat is soms maar goed ook. Want door ons activisme zouden de vruchten van de Wijnstok wel eens in de schaduw van onze weelderige bladergroei kunnen komen.
M
Je al maar meemaken dat er 4 of 5 jongeren tot geloof komen! En dat er jongeren de zending in gaan of naar de bijbelschool! Wow, heel bijzonder!
Toon meer reacties (1)

Praat mee

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen