Unplanned
Dit artikel is nu opgeslagen in je dashboard.
Bewaar artikelen in je dashboard.

Dagelijks leven

28 oktober 2019 door Sjoukje Dijkstra

Abby Buwalda is voorstander van abortus en keek de populaire christelijke film 'Unplanned': "Ik vind de film gevaarlijk"

Veel christenen zijn enthousiast over Unplanned, een film die een unieke blik geeft in de abortuskliniek van een vrouw die ooit de meest gepassioneerde pro-abortus voorvechtster was. Pro-life journalist Sjoukje Dijkstra bekeek de film met pro-choice activist Abby Buwalda. Op CIP.nl deelt Abby haar bevindingen. "Ik vind de film gevaarlijk."

CIP+ logo

Dit artikel is je cadeau gedaan door CIP+ lid Jeffrey Schipper.

Word ook lid

CIP-redacteuren Patrick & Jeffrey bespraken dit verhaal in de CIP Podcast. Beluister dit fragment vanaf minuut 18.

Dijkstra en Buwalda ontmoetten elkaar in 2016 bij die Mars voor het Leven, waarbij de organisatie Choice for Youth and Sexuality een tegendemo hield. Hierna gingen ze via de mail de dialoog aan, op zoek naar verbindingspunten. Dit leidde tot verrassende inzichten over vooroordelen, recht op keuzevrijheid en recht op leven.
Samen besloten ze die dialoog nieuw leven in te blazen door allebei de film Unplanned te kijken, die vorige week woensdag in première ging in Nederland. Deze film gaat over het leven van Abby Johnson, voormalig directrice van een abortuskliniek, die nu pro-life werk doet. Sjoukje keek in Veenendaal in de bioscoop, Abby vanuit huis in Maputo (Mozambique), waar zij nu woonachtig is.

Voorafgaand aan de film, beantwoordde Buwalda de volgende vragen:

Je had nog nooit gehoord van de film? Maar wel van Abby Johnson?
"Ik had van zowel de film als van Abby Johnson nog nooit gehoord. Dat kan komen omdat ik op moment niet meer bij een organisatie werk die zich bezighoudt met toegang tot veilige abortus. Dus hoewel ik nog wel pro-choice ben, hou ik me er niet meer dagelijks mee bezig. Het kan ook komen omdat haar verhaal de pro-choice beweging nog niet bereikt heeft. Dus goed dat je me erop attendeert, want belangrijk dat wel van elkaar weten wat er in de pro-life en pro-choice kringen leeft en waar het over gaat. Ik ben blij dat we onze dialoog weer hebben opgepakt."

Hoe ga jij deze film bekijken? Wat verwacht je ervan? En waarom?
"Ik ben er een beetje ambivalent over. Ik verwacht aan de ene kant pure pro-life "propaganda", je weet al wat de makers met de kijker willen doen, dus ik verwacht niet dat er echt een verhaal van twee kanten verteld wordt. Aan de andere kant wil ik er zo open mogelijk in gaan, de uitdaging om er goed over na te denken en wat er verteld wordt op me in te laten werken en het verhaal van Abby Johnson te begrijpen."

Na de film liet Buwalda in een eerste reactie weten wat ze ervan vond, en hoe ze de film heeft ervaren:

Hoe vond je de film?
"Ik vond dit net als jij ook een heftige film om te kijken. De abortus scènes zitten vol bloed en de directeur van de abortuskliniek is een ware heks en de arts een vreselijke nare man. Mijn primaire reactie kon ik dus gewoon even niet in woorden vatten. Als we samen een drankje hadden kunnen doen na de film was het gemakkelijker geweest wellicht. Praten is dan soms makkelijker dan het meteen op te moeten schrijven.

Enfin, de film speelt erg op de emotie - en dat heb ik wel laten binnen komen, zo ben ik nou eenmaal als ik films kijk en ik had ook beloofd aan je dat ik open de film in wilde gaan en het allemaal binnen laten komen (in plaats van te kijken met het vooroordeel dat het anti-choice propaganda is).

"Ik vond het interessant in haar "reis" van pro-choice naar pro-life mee te gaan"

Wat ik mooi vind aan de film en indrukwekkend is om mee te gaan in het verhaal van Abby zelf - vooral omdat je weet dat het op een waargebeurd verhaal is gebaseerd - vond ik het interessant in haar "reis" van pro-choice naar pro-life mee te gaan. De film heeft me beter pro-life kamp doen begrijpen. Het koppel, dat bij het hek staat te bidden, heeft oprecht niks tegen de vrouwen, maar wil de in hun ogen ongeboren kinderen beschermen. Het is een stuk makkelijker hen sympathiek te vinden dan de man die in het begin van de film bij de kliniek tegen een jonge vrouw schreeuwt: "Kon je je benen niet bij elkaar houden?!"

“Gaat dit daadwerkelijk zo in een kliniek?”

Ik ben geen dokter en ben nog nooit in een abortuskliniek geweest, maar de film bracht me erg aan het twijfelen of dit daadwerkelijk zo gaat in een kliniek, of was de kliniek waar Abby werkte een exces? Ik weet in ieder geval van mensen in Nederland die in een kliniek zijn geweest dat het er humaner aan toe gaat. Ik weet ook niet of de film medisch accuraat is. De foetus die "voor zijn leven vecht" speelt ontzettend op de emotie in - en ik twijfel erg of dit daadwerkelijk zo gaat, maar ik ben geen dokter, ik ga hier vandaag en morgen wel wat over nazoeken op internet. Er zullen vast al wel artsen of mensen met een medische achtergrond op de film gereageerd hebben.

Ik vind het jammer van de film dat de arts als zo'n karikatuur worden neergezet die vrolijk foetussen weghaalt, alsof hij een muurtje metselt. Daarmee, en met het feit dat de foetus die voor zijn leven vecht direct in de eerste scènes zitten, duwen de makers van de film je al direct ernstig in de hoek van "pro-choicers zijn gemene baby moordenaars". Dus, hoewel ik open in het kijken van de film wilde zijn, had ik na de eerste 10 minuten wel door dat de makers het doel hadden jou als kijker naar het pro-life kamp te willen duwen."

Persoonlijke keuzes
"Het verhaal van Abby is heel persoonlijk, waardoor je ook over je eigen persoonlijke keuzes na gaat denken, want de film speelt erg op de emotie. Dus natuurlijk denk ik dan ook aan mijn eigen dochter die ook "Unplanned" was en ik moest een traantje weg pinken bij het lied op het einde "There is no such thing as unplanned" - Dat is precies wat ik denk als ik mijn dochter zie: dit had allemaal precies zo moeten zijn. Daarnaast ben ik sowieso emo, omdat mijn zus maandag met 32 weken zwangerschap een tweeling heeft gekregen. Dus, goed prematuur, maar het gaat goed met hen. Het is natuurlijk een apart idee dat zo'n 10 weken geleden, die kindjes nog geaborteerd konden worden (de grens is 24 weken, maar artsen houden 22 weken aan over het algemeen)."

"Maar toch.... vind ik de film gevaarlijk."

Toenadering positief
"Enfin, ik ben blij de film te hebben gekeken, want het heeft mijn ogen geopend voor de verschillende soorten mensen in het pro-life kamp, en zoals wij in onze vele mails hebben genoemd is toenadering van de beide kampen positief. Maar toch.... vind ik de film gevaarlijk. Het sleept je mee in emotie en haalt je weg bij de feiten, dat er zonder toegang tot veilige abortus, vrouwen altijd alsnog voor abortus zullen kiezen maar dan onveilig met alle gevolgen van dien. Het koppel van de actie om 40 dagen te bidden bij de kliniek, wil abortus volledig voorkomen. Maar je kan abortus simpelweg niet voorkomen, hoe graag je ook zou willen met alle liefde en geloof die je in je hebt.

Abortus gebeurt al sinds de oudheid. Net als prostitutie. Je kan vanuit je geloof en goede intentie willen dat het met beiden niet zo was, maar je bent dan niet verbonden met de realiteit. Het is een nobel streven om vrouwen andere opties aan te bieden in plaats van abortus en het moet nooit voelen als de enige keus voor een vrouw. Maar, ook in een land als Nederland, waar ondanks volledige toegang tot anticonceptie toch nog mensen ongepland zwanger raken, waar alle opties altijd aangeboden zijn (een ongeplande zwangerschap uitdragen en het kindje zelf opvoeden, ter adoptie afstaan, of naar pleegzorg), er toch altijd vrouwen zijn die zullen kiezen de zwangerschap zelf niet te willen uitdragen. Als je abortus verbiedt, zal het terug gaan naar de achterkamertjes op een onverantwoorde manier.

“Wat is het antwoord van pro-life daarop?”

Wat dat betreft, leven Shawn en zijn vrouw dus in een utopie waar abortus niet nodig zou zijn, maar de werkelijkheid is anders. Wat is het antwoord van pro-life daarop? Tot slot, de film speelde dus in op mijn emotie en mijn keuze en over mijn dochter voel ik "there is no such thing as unplanned". Maar dat maakt niet dat ik voel dat ik het recht heb dit ook voor een andere vrouw te beslissen. Als haar zwangerschap unplanned en volledig ongewild is, wie ben ik dan om haar te zeggen dat ze het zal moeten uitdragen? Dat is haar leven, haar baarmoeder, haar besluit."

Ongepland maar 200% gewenst
"Nog een laatste "tot slot" dan, en dat is even heel persoonlijk. Als pro-choicer, vond ik, toen ik ontdekte dat ik zwanger was - dat was op een vrijdag avond ik weet het nog goed - dat ik goed de tijd moest nemen om te beslissen wat ik wilde. Eigenlijk was ik na een gesprek met mijn vriend zaterdag al overtuigd dat we heel blij waren met de zwangerschap, maar toch dwong ik mezelf maandag pas het besluit definitief te nemen en mijn vriend respecteerde dat en zei "het is jouw lijf". Het feit dat ik mezelf dus de keuze heel duidelijk heb gegeven, en abortus een reële optie was, waar ik mezelf niet over zou willen veroordelen en ik wist dat mijn omgeving dat ook niet zou doen, maakte me eigenlijk alleen maar blij en meer overtuigd dat ik dit heel graag wilde. De keus gehad te hebben over mijn zwangerschap bracht me dus een soort van rust: hoewel dit ongepland is, is dit wel 200% gewenst. Ik ben blij dat in een land als Nederland, we vrouwen die vrijheid geven."

CIP-redacteuren Patrick & Jeffrey bespraken dit verhaal in de CIP Podcast. Beluister dit fragment vanaf minuut 18.

Bekijk de trailer van de film:

Sjoukje Dijkstra en Abby Buwalda blijven de dialoog verder aangaan, en willen dit ook graag toegankelijk maken voor een groter publiek. Om te laten zien dat het kan: Met elkaar praten over echte problemen, zonder elkaar zwart te maken. Samen zoeken naar oplossingen, zonder elkaar daarin uit te sluiten. Daarom zal op bovenstaande eerste reactie van Buwalda op de film Unplanned zeker nog een vervolg komen. Hoe dat vorm zal krijgen, daarover zijn we niet uit. Maar dat het verder zal gaan, dat is zeker. 

CIP+ logo

Christenen die meer diepgang willen kiezen voor CIP+

Je las net een gratis CIP+ artikel. Meld je aan en start je gratis maand.

Start je gratis maand

Abortus
- Kwetsbare vrouwen worden de dupe van afschaffing bedenktermijn abortus
- Strijden tegen abortus doe je niet met veroordelende vinger en quasi-zoet filmpje
- Hoe pro-life organisaties juist in Week van het Leven feller dan ooit worden aangevallen
- GroenLinks richt pijlen op christelijke zorgverzekering die geen abortus vergoedt en stelt Kamervragen
- Abortus volop onderwerp van discussie in aanloop naar Week van het Leven
Meer over Abortus »

Praat mee

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen

Reacties

A
Ik wil CIP graag bedenken dat ze het artikel van Sjoukje met mijn reactie hebben geplaatst en op die manier een belangrijke eerste stap hebben gezet om de dialoog die tot nu toe alleen tussen mij en haar plaats vonden breder te trekken.
a
Goed en moedig, deze dialoog en eerlijk ook, de reactie van Abby Buwalda. Wat me wel altijd weer opvalt is dat van vrouwen die abortus willen laten plegen, gezegd wordt: 'Dat is haar leven, haar baarmoeder, haar besluit.' Dat is allemaal waar, maar ik mis daarin altijd de notie dat het náást "haar leven, haar baarmoeder", bóven alles óók gaat om een (hoe pril ook) léven dat NIET van de moeder en NIET van de vader is, maar van zichzelf: van het kind zélf. Hier hoor je mensen die vóór (het recht van) abortus zijn, nooit over !
A
Bedankt voor je positieve reactie Alfons. Ik ben het met je eens dat het ook over het dilemma van de keus van de moeder vs. het potentiële leven van de foetus moet gaan. In veel landen, onder meer hier in Mozambique, gaan er meisjes en vrouwen dood of raken voor het leven beschadigd door onveilige abortus. Daar maak ik me zorgen over.

Het is een ethisch dilemma voor mij de rechten van de vrouw vs. de rechten van het potentiële kind - waar geen makkelijk antwoord op is, daarom ben ik blij met de dialoog die Sjoukje en ik zijn gestart.

Toon meer antwoorden (1)
Toon meer reacties (15)