Mariska

Dagelijks leven

28 oktober 2019 door Mariska

Mariska voelt zich eenzaam, ook in de kerk: "Er is niemand die naast mij komt zitten"

Vanuit mijn raam kijk ik naar buiten. De regendruppels op het raam en de donkere lucht geven mij echt het gevoel dat wij de donkere dagen weer ingaan en de herfst zijn intrede heeft gedaan. Een tijd die in het teken staat van gezelligheid, kaarsjes en familie. Maar voor veel mensen klopt de eenzaamheid op de deur. Zo ook voor mij.

CIP+ logo

Dit artikel is je cadeau gedaan door CIP+ lid Lukas ten Napel.

Word ook lid

Patrick & Jeffrey bespraken het verhaal van Mariska in de CIP Podcast. Beluister het fragment vanaf minuut 35.

Bij eenzaamheid denken veel mensen alleen aan ouderen die hun laatste jaren alleen doorbrengen in een verzorgingstehuis zonder enig bezoek of contact met de buitenwereld. Maar eenzaamheid komt ook voor bij jonge mensen, in allerlei vormen. Zo ook bij mij.

Hoe mijn eenzaamheid is ontstaan weet ik niet precies maar het voelt alsof ik ergens in het leven een afslag heb gemist.

Ik ben 28 jaar, vrouw, christen, werkend en toch ervaar ik elke dag eenzaamheid. Het is voor het eerst dat ik er voor uit kom. Het is ook niet makkelijk om te vertellen. Toch passen mijn gevoelens van leegte, niet gezien worden, alleen zijn en soms wegkwijnen in het hokje van eenzaamheid. Iets wat niet bij mijn leeftijd of identiteit (christen) past maar ik ben het wel.

Hoe mijn eenzaamheid is ontstaan weet ik niet precies maar het voelt alsof ik ergens in het leven een afslag heb gemist. Het begon ergens rond mijn 18e toen ik ging studeren. Ik had weinig klasgenoten waarmee ik echt bevriend werd waardoor ik gedurende de hele studie alles alleen deed. Hoewel de meeste mensen vrienden krijgen tijdens de studie of middelbare school had ik dat niet echt. Ik had wel schoolvrienden of studiegenoten, maar het werden nooit echte vrienden. Omdat zij eropuit gingen en van feestjes hielden en ik wat serieuzer was, miste ik al vrij snel een bepaalde afslag van experimenteren en rebelleren. Achteraf heb ik dat ook niet per se gemist behalve dat ik er niemand aan heb overhouden en ik er altijd alleen voor stond.

In die tijd kwam ik ook tot bekering waardoor ik nog meer ging inzien dat je voorzichtig moet zijn in de wereld. Ik wilde puur blijven voor God en mij niet mengen met wereldse zaken. In die tijd was ik wel eenzaam maar in God kon ik mijn troost vinden. Ik ging de Bijbel lezen en ik bezocht de kerk vaak. Ik weet nog dat ik met mijn zus naar een kerk ging waar ik van allerlei mensen een warm onthaal kreeg. Mijn zus zei achteraf tegen me dat ik straalde en dat ik er zo gelukkig uitzag. Diep van binnen wist ik wat mij liet stralen. Het was de aandacht die ik voor het eerst kreeg. Aandacht dat ik er mocht zijn en dat ik gezien werd.

Diep van binnen wist ik wat mij liet stralen. Het was de aandacht die ik voor het eerst kreeg. Aandacht dat ik er mocht zijn en dat ik gezien werd.

Op mijn 25e begon ik pas aan een echte baan en op mijn 26e kreeg ik mijn eerste relatie. Omdat ik vrij serieus ben, ook op het gebied van relaties was het mijn insteek om met deze man te trouwen. Helaas ging het niet altijd goed in de relatie. Mijn behoefte aan affectie en aandacht was iets wat hij mij niet wilde of kon geven. Als ik vroeg om een knuffel vertelde hij mij dat ik naar de psycholoog moest. Als ik het soms moeilijk had in de wereld vertelde hij mij dat het aan mijn eigen negatieve insteek ligt en dat hij geen medelijden met mij had. De relatie is uiteindelijk vlak voor de trouwdag gestrand en al vrij snel had hij een ander. Iets waarmee ik nog dieper in een isolement ben geraakt en mij afvroeg wat Gods plan met mijn leven is.

Mijn geloof kreeg een flinke klap. Ik was niet teleurgesteld in God maar wel in christenen. Mijn ex-partner was een christen en nadat de relatie werd verbroken kon ik liefde en christen-zijn niet rijmen met elkaar. Ook kreeg ik de meeste steun van niet-christenen en merkte ik dat je geen christen hoeft te zijn om liefdevol te zijn. Ik was diep teleurgesteld en ik heb de kerk een jaar vermeden. Dat jaar ging ik één keer naar de kerk en ben ik huilend weggegaan. Het geloof en de relatiebreuk hadden zo’n litteken achtergelaten op mijn ziel en psyche dat ik er aan onderdoor ging. Ik kreeg een negatieve associatie met de kerk, het herinnerde mij aan mijn ex en alles wat hij vond van het geloof en wat hij geloofde. Afstand nemen van de kerk en van God was voor mij de enige manier om te helen, althans dat dacht ik. Toch had ik God nodig en bid ik tot op de dag van vandaag of Hij mij wilt redden uit deze situatie van pijn, teleurstelling en eenzaamheid.

Ik probeer de uren te vullen maar leegte vult niks en Gods stem hoor ik niet.

Als mensen mij vragen hoe mijn weekend was dan antwoord ik altijd met hetzelfde antwoord ‘ja mijn weekend was prima’. Toch breng ik mijn weekenden alleen door, in bed, op de bank, ik vul mijn tijd met tv kijken, Bijbellezen en winkelen. Als ik soms wakker word op een zaterdagochtend en ik mij bedenk dat ik een hele dag nog voor mij heb, benauwt het mij. Ik probeer de uren te vullen maar leegte vult niks en Gods stem hoor ik niet.

Ik ben nu langzaam het ritme weer aan het oppakken om naar de kerk te gaan om zowel God te vinden en mij te omringen met medechristenen. Echter merk ik dat ik mij in de kerk ook erg eenzaam voel. Er is niemand die naast mij komt zitten of iemand waarmee ik een gesprek heb. Ik mis de aansluiting, de evenementen, de praatgroepen enzovoort. Naar mijn idee wordt er te weinig georganiseerd voor singles of personen van mijn leeftijd.

Ik hoop met mijn verhaal dat meer mensen of christenen hun eenzaamheid kenbaar maken en dat er meer aandacht komt voor eenzaamheid. Toen God Adam had gemaakt zag hij dat het niet goed was voor de mens om alleen te zijn. Wij zijn gemaakt om een invulling te hebben en samen te zijn met God. Als christenen hebben wij een taak op aarde. Wij reflecteren het lichaam van Jezus op aarde. Laten wij het Licht zijn en laten wij dit licht ook schijnen voor de mensen die het moeilijk hebben. Hoewel ik zelf niet altijd het licht heb om te schijnen of om een inspiratie te zijn hoop ik wel dat mijn verhaal iets kan betekenen.

Patrick & Jeffrey bespraken het verhaal van Mariska in de CIP Podcast. Beluister het fragment vanaf minuut 35.

Bovenstaand artikel is ingestuurd door Mariska.

CIP+ logo

Christenen die meer diepgang willen kiezen voor CIP+

Je las net een gratis CIP+ artikel. Meld je aan en start je gratis maand.

Start je gratis maand

Reacties

M
Mariska, wat knap dat je dit Wat knap dat je dit verhaal geschreven hebt. Er klinkt eenzaamheid door in wat je schrijft. De koffie staat voor je klaar. De redactie heeft mijn emailadres.
REAGEER
N
Bovenstaande reacties zijn hartverwarmend !

Maar aan ieder verhaal zitten twee kanten.

Als er niemand naast je komt zitten in de kerk, kan het een idee zijn dat jezelf eens bij een ander gaat zitten?

Of dat je het gesprek aangaat en iemand uitnodigt voor een kop koffie ?

Dat je lid wordt van een sport- of reisclub of vereniging van je kerk ?

Dat je jezelf opzij zet en initiatief toont ?
j
Jij weet niet wat eenzaamheid is.q
Toon meer antwoorden (2)
Toon meer reacties (16)

Praat mee

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals
Vakanties
Hier adverteren?

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher Spotify
Krijg volledige toegang tot CIP.nl. Start je gratis maand!