john
Dit artikel is nu opgeslagen in je dashboard.
Bewaar artikelen in je dashboard.

Dagelijks leven

16 augustus 2019 door John Lapré

Genderideologie

De aandacht voor de rol van lhbt’ers in de kerk heeft de afgelopen tijd een grote vlucht genomen. Voor sommigen tot vervelens toe misschien, maar de tijd is rijp wat mij betreft. Te lang hebben veel lhbt’ers ervaren een gemarginaliseerd groepje mensen in de kerk te zijn. En niet zelden hebben zij in stilte een geloofsgemeenschap verlaten, omdat zij zich zodanig onveilig voelden dat geen andere oplossing mogelijk bleek. Anderen zijn hard aangepakt en genadeloos buitengesloten.

CIP+ logo

Dit artikel is je cadeau gedaan door CIP+ lid John Lapré.

Word ook lid

Dat tij lijkt te keren. Kerken nemen de positie van lhbt’ers steeds vaker serieus. Het gesprek wordt gevoerd en dat impliceert de bereidwilligheid in elkaars ogen te kijken. Steeds vaker ook wordt ingezien dat het ten diepste niet gaat om de vraag welke ruimte lhbt’ers in de kerk kunnen krijgen, maar om de vraag hoe we nu écht kerk willen zijn en hoe het evangelie van Jezus Christus in de dagelijkse praktijk vorm te geven. Natuurlijk stelt dat ons voor uitdagende vragen, vragen die goede doordenking behoeven.

De afgelopen maanden heb ik regelmatig, ook vanuit orthodoxe kring, te horen gekregen bezig te zijn met het afwikkelen van een 'verborgen agenda'. 

In het gesprek over de vraag welke plek lhbt’ers (ook die met een relatie) in de kerk mogen innemen, wordt in mijn ogen te vaak gegrepen naar allerlei primaire reflexen die het gesprek erover geen goed doen. Zo’n reflex kan zijn dat iedere kritische kanttekening bij het pleidooi om de positie van lhbt’ers volledig gelijk te stellen aan de positie van hetero’s af te doen als liefdeloze onbarmhartigheid. Er bestaat ook het grijpen naar een andersoortige reflex. De afgelopen maanden heb ik regelmatig, ook vanuit orthodoxe kring, te horen gekregen bezig te zijn met het afwikkelen van een ‘verborgen agenda’. Met die ‘verborgen agenda’ bedoelt men de gehekelde ‘agenda van de genderideologie’, waarin onder andere het idee naar voren komt dat het biologische geslacht van een mens geen betekenis meer heeft voor zijn of haar identiteit. De angst is dat lhbt’ers hoe langer hoe meer ruimte zullen opeisen en tegengeluiden nimmer zullen dulden.

Ik zou het afwikkelen van die agenda ‘op kousenvoeten’ doen, alsof ik beheerst en langzaam druppeltjes gif in de kerk laat druppelen, die uiteindelijk duizenden zullen meeslepen in het verderf. ‘Werktuig in handen van de satan’, het behept zijn met ‘de geest van Izebel’, ‘kind van de seksuele revolutie’, allerlei kwalificaties passeerden de revue.

De weg naar een inhoudelijk gesprek wordt versperd en daar is niemand bij gebaat. 

Het is bijzonder spijtig als waardevolle, publieke gesprekken over een veilige kerk voor lhbt’ers worden gegijzeld door een verwijzing naar het doordrukken van de ‘agenda van de genderideologie’. Dat smoort een eerlijk, constructief gesprek over de rol van lhbt’ers in de kerk (mensen van vlees en bloed!) in de kiem. Met een reflexmatige verwijzing naar de ‘agenda van de genderideologie’ wordt de weg naar een inhoudelijk gesprek versperd en daar is niemand bij gebaat. De kerk niet, het theologische debat niet en vooral de mensen om wie het gaat niet. Reflexmatige reacties zijn vaak verstoken van de wil om de onderlagen van wat onze gesprekspartners naar voren brengen écht te leren kennen. Daarmee is ook de eer van God niet gediend, omdat we niet of moeizaam de wellicht zuivere intenties van wie ons pad kruisen zullen ontdekken.

Een vraag die ik geregeld krijg, is of ik niet besef dat ik de moderne tijdsgeest mee heb. Dat besef heb ik terdege. Mijn pleidooi voor een veilige, inclusieve kerk voor lhbt’ers wordt massaal omarmd. Alleen al dat gegeven is voor sommige christenen reden om mijn pleidooi te wantrouwen en in rook op te doen gaan. Dat is jammer want daarmee lijkt het kind met het badwater te worden weggegooid. Aspecten uit een pleidooi die ook door ‘de wereld’ worden omarmd, verdienen niet per se om die reden onze afkeuring.

Elkaar hartelijk liefhebben is door allerlei(fundamentele) verschillen misschien wel het moeilijkste dat er is. 

Het is de vraag hoe het gesprek toch gevoerd kan worden, zonder ons te laten verlammen door angst voor invloeden van de moderne tijdsgeest. Een goede eerste stap is proberen te ontdekken wat de ander werkelijk te zeggen heeft. Dat begint met goed te luisteren, onbevooroordeeld. Het begint – nog belangrijker – met de ander lief te hebben. Elkaar hartelijk liefhebben is misschien door allerlei (fundamentele) verschillen wel het moeilijkste dat er is. Maar ligt daar de niet de basis om op een voor God welgevallige manier te spreken over het leven?

Angst – anders dan een nuchtere, kritische houding – leidt doorgaans tot niets. Angst draagt in zich het risico veel kostbaars te laten liggen en ons steeds verder terug te trekken in eigen, geriefelijke bastions. Om het scherpe onderscheid tussen ‘wij’ (ons soort mensen) en ‘zij’ (de boze buitenwereld) te nuanceren, is het nuttig de ander met een open blik tegemoet te treden. Door zo het gesprek te voeren, wordt zij inhoudelijk van aard en ontstijgen we vooroordelen en snelle aannames. Deze waardevolle grondtonen kenmerken een volwassen christendom, een christendom waarin wij elkaars hart ontdekken en elkaars nieren proeven.

John Lapré schreef het boek 'Van hart tot hart', klik hier voor meer informatie

CIP+ logo

Christenen die meer diepgang willen kiezen voor CIP+

Je las net een gratis CIP+ artikel. Meld je aan en start je gratis maand.

Start je gratis maand

Homoseksualiteit
- 5 redenen waarom christenen homoseksualiteit zouden moeten accepteren
- Voormalig homo Keesjan is nu gelukkig getrouwd met een vrouw: “God heeft mijn identiteit vernieuwd”
- John was een gewilde spreker in christelijk Nederland; totdat hij homo bleek te zijn
- 7 redenen waarom christenen homoseksualiteit zouden moeten afwijzen
- Christen en homo: het leidde bij Johan tot een posttraumatische stressstoornis
Meer over Homoseksualiteit »

Reacties

Inderdaad is het van groot belang om elkaar in liefde tegemoet te treden en eerlijk naar elkaar te luisteren. Maar het allerbelangrijkste is te luisteren naar wat de Geest der waarheid, de Heilige Geest ons zegt. Een mens is pas echt veilig als hij/zij zich onderwerpt aan de waarheid die God, vanwege Zijn liefde voor ons, in Zijn Woord duidelijk geopenbaard heeft. Maar dat gaat vaak tegen ons vlees in.
B
De heilige Geest waar jij het over hebt is subjectief. Hoe bepaald je wanneer iets jouw mening is, of wanneer het de mening van de Heilige Geest is? Er zijn miljoenen mensen die menen de Heilige Geest te volgen en toch hebben ze allemaal een ander idee. Heeft de Heilige Geest een persoonlijkheidsstoornis of zo?
M
Ik was we benieuwd naar zijn standpunt over genderideologie, helaas wordt dat niet duidelijk in dit stuk. Voor mij persoonlijk is het idee van 'genderneutraliteit' een no-go namelijk, aangezien gender biologisch is en de ontkenning van een gender een psychische zaak, niet bedoeld als zijnde mogelijk aanpasbaar door de rest van de maatschappij, alsof genderneutraliteit zou bestaan.
Toon meer reacties (5)

Praat mee

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen