John
Dit artikel is nu opgeslagen in je dashboard.
Bewaar artikelen in je dashboard.

Dagelijks leven

10 juli 2019 door John Lapré

We hebben elkaars verhalen nodig!

Tijdens een evenement van een christelijke vakorganisatie hield ik onlangs een lezing over de balans tussen werk en privé. Ik had het onder andere over het belang van zinvol werk en vertelde over het arbeidzame leven van mijn vader, die in december vorig jaar ons is ontvallen.

CIP+ logo

Dit artikel is je cadeau gedaan door CIP+ lid John Lapré.

Word ook lid

Mijn vader heeft vele jaren aan de lopende band gestaan in een fabriek. Wekelijks gingen er kilometers tapijt door zijn handen en duizenden matjes voor bij de voordeur. Papa kwam vaak moe thuis. Maar in plaats van dat hij dan zei hoe vermoeiend en dodelijk saai de dag wel niet was, vertelde hij regelmatig in geuren en kleuren hoe hij een pallet vol matjes, kaarsrecht op elkaar gestapeld, had afgeleverd bij de volgende afdeling.

Ik voelde dat hij trots was op zijn werk.

En ik ben ongelofelijk trots op mijn vader, juist om hoe hij met zijn werk omging. Voor mijn vader was de routine zinvol, omdat hij zijn werk niet zag als banale klus die elk mens kan doen, maar omdat hij zichzelf zag als de juiste man op de juiste plek. Samen met zijn collega’s wilde hij een goed product afleveren en daar deed hij zijn stinkende best voor.

"Als kind schaamde ik mij, maar vandaag de dag zeg ik met trots: mijn vader was een fabrieksarbeider" 

Als kind schaamde ik mij er wel eens voor om te zeggen dat mijn vader in een fabriek werkte. Maar vandaag de dag zeg ik met trots: mijn vader was een fabrieksarbeider – een begaafde man, die wist dat wat uit zijn handen voortkwam zin had.

Na mijn lezing vertelde een man dat hij geraakt was door het verhaal over mijn vader. Hij kon zich met hem identificeren. Ik geloof dat die man de dag na het evenement op een andere manier aan zijn routineklussen begon. Hij deed hetzelfde werk als de dag ervoor, maar vast en zeker met een andere mindset.
Een andere meneer zei: ‘Het verhaal raakt me zo. Je had het niet over een succesverhaal van een of andere koning. Het ging over een man, die niet zo onbereikbaar is als een koning, een man van wie misschien wel iedereen denkt: als hij gelukkig kan zijn in dat werk, kan ik het ook.’

"Het zijn vooal de persoonlijke verhalen waardoor mensen aanhaken en opveren" 

Keer op een keer kom ik erachter dat het verhalen zijn die harten beroeren. Ik doe mijn uiterste best goede lezingen voor te bereiden, waarin ik theorie en praktische handvatten verwerk. Maar uiteindelijk zijn het vooral de persoonlijke verhalen, waardoor mensen aanhaken en opveren. Toen ik op de landelijke dag van ChristenQueer ook weer vertelde over mijn vader, die na mijn coming-out tegen mij zei: ‘John, je weet hoe ik over je relatie denk, maar ik hoop dat je Lionel trouw zult blijven tot de dood jullie scheidt, zoals ik trouw wil zijn aan mama’, merkte een bezoeker op: ‘Toen je over je vader begon, was ik er weer helemaal bij.’

Ook de reacties van lezers van mijn boek ‘De veilige kerk’ getuigen ervan dat vooral door mijn persoonlijke verhaal het boek als een verrijking wordt ervaren.

"We winnen aan levenskracht als we ons eigen hart op een kier durven zetten"

Inmiddels ben er diep van overtuigd dat onze verhalen, hoe kwetsbaar ze soms ook zijn, voor verandering zorgen. Verhalen geven datgene wat we graag willen doorgeven aan anderen kleur en verdiepende inhoud. We winnen aan levenskracht als we ons eigen hart op een kier durven te zetten, zodat anderen mogen meekijken naar wat ons bezielt.

Ik geloof dat we het hart van de ander winnen als we elkaar onze doodnormale belevenissen vertellen. Gewoon, het rauwe leven, de intieme schoonheid van het ‘gewone’, dat wat ons vooruitduwde richting het licht of in verwarring misschien. Wie het hart van de ander wil veroveren, geeft woorden aan het mens-zijn.

Het mooie aan verhalen is dat zij duiding kunnen geven aan wat wij in duizenden beschouwelijke woorden niet kunnen vangen. Verhalen brengen, zonder dat expliciet woorden te geven, nuances weer die in handboeken nauwelijks te vangen zijn. De opmerking van mijn vader over het trouw zijn aan mijn partner, spreekt boekdelen. Ik zag een man met een overtuiging en tegelijkertijd een man die… vult u het zelf maar in. Want met dat ik dat woorden geef, ontdoe ik mijn vaders opmerking van zijn diepste waarde. Je kunt dat alleen voelen.

Verhalen komen waar woorden tekortschieten. Met dat je het beschrijft, heb je het punt gemist.

Verhalen maken ons zacht naar elkaar. Zacht, niet in de weke zin van het woord, maar zacht als gevolg van het kijken in andermans ogen. Soms is het nodig ontroering met elkaar te delen om verbonden te raken, al zijn we fysiek mijlenver van elkaar verwijderd. Wat we horen op de radio of zien op tv kan ons hart zo beroeren, dat we het gevoel hebben dat we de spreker al jaren kennen.
Mens ontmoet mens.

Zullen we elkaar de mens wat meer laten zien? Dan geloof ik dat de wereld een klein beetje mooier wordt.

John Lapré schrijft columns op CIP. Hij heeft meerdere boeken op zijn naam waaronder het boek 'De veilige kerk'. Klik hier voor meer informatie.

CIP+ logo

Christenen die meer diepgang willen kiezen voor CIP+

Je las net een gratis CIP+ artikel. Meld je aan en start je gratis maand.

Start je gratis maand

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen