Annemieke Reesink
Dit artikel is nu opgeslagen in je dashboard.
Bewaar artikelen in je dashboard.

Dagelijks leven

Auteur: Patrick Simons

Christelijke 'Franca Treur' ziet groot taboe op seksualiteit in reformatorische kring: "Ik kon nergens terecht met mijn gevoelens"

Met ‘Zwaartekracht’ heeft Annemieke Reesink sinds kort een debuutroman die behoorlijk veel indruk maakt. Het boek gaat over een pubermeisje dat opgroeit in een reformatorisch milieu en daarmee worstelt. Als ze vervolgens zwanger wordt, staat haar leven volledig op zijn kop. Annemieke leek op dat meisje, de hoofdpersoon is namelijk voor een deel op haar eigen jeugd gebaseerd. CIP.nl sprak met haar over het boek, seksualiteit en de vergelijking met Franca Treur, die natuurlijk al snel gemaakt wordt.

CIP+ logo

Dit artikel is je cadeau gedaan door CIP+ lid Jeffrey Schipper.

Word ook lid

“Het boek is deels autobiografisch”, vertelt Reesink. “De balans was even zoeken. Ik wilde vooral de privacy beschermen van mijn netwerk. Dat mijn moeder niet met angst het boek ging lezen. De hoofdpersoon, Vera, lijkt behoorlijk op mij. Ook niet helemaal maar wel behoorlijk. Haar ouders en alle anderen komen voort uit mijn fantasie.”

"Ik merkte zelf dat seksualiteit zo in de taboesfeer zat dat ik nergens terecht kon met mijn vragen en gevoelens"

De schrijfster vindt dat er soms bij de kerk benauwdheid is over de relatie tussen geloof en jongeren die vaak meer vrijheid willen en hun vragen en twijfels hebben. Met het boek wil ze het gesprek hierover op gang brengen. “Aan de hand van het thema tienerzwangerschap kon ik dat in het boek wel heel mooi vormgeven. Seks voor het huwelijk is natuurlijk not done in reformatorische kring. Aan de andere kant gebeurt dat in onze kring gewoon ontzettend vaak en dan gebeurt het vaak nog onbeschermd ook. Daar komen vaker dan gemiddeld kindjes van. Het is belangrijk om dit bespreekbaar te maken. Ik merkte zelf dat seksualiteit zo in de taboesfeer zat dat ik nergens terecht kon met mijn vragen en gevoelens. Ik zie dat ook nu nog steeds veel om me heen. Mensen schamen zich voor gevoelens van seksualiteit waardoor ze er eigenlijk geen kant mee op kunnen. Juist daarin kunnen we veel van de maatschappij leren die daar veel minder preuts in is en wél alles open gooit.”

Toen Reesink als 16-jarig meisje zwanger werd, trouwde ze ook met de vader van haar kindje. Ze vertelt dat daar bijzonder leuke kinderen uit voortkwamen. “Het is niet alleen maar kommer en kwel geweest. Ik ben ook nog steeds bij de vader van mijn kinderen.” Opvallend is dat er in sommige scenes expliciet over seks geschreven wordt, terwijl dat in christelijke boeken zelden gebeurt. “Als je de seculiere literatuur leest, heb ik natuurlijk een bijzonder kuis boek geschreven. Ik vind het jammer dat de kloof tussen seculiere literatuur en christelijke boeken zo groot is. Ik wilde er bewust voor kiezen om het boek binnen de christelijke context te schrijven en uit te geven, maar ik wilde niet te kuis schrijven. Het is dan ook een bewuste keuze geweest. Het feit dat het jou opvalt, bevestigt mijn gedachte dat we als christenen eigenlijk nog wel heel preuts zijn.”

Overigens benadrukt de schrijfster wel dat seks relevant moet zijn in een boek. “Als het puur voor de seks zelf in het boek staat, vind ik het goedkoop. Ik vond het relevant omdat ik ook het dubbele omschrijf. Aan de ene kant heeft ze gewoon zin om met haar vriendje naar bed te gaan, maar aan de andere kant spelen er ook steeds schuldgevoelens tussendoor. Ik vond dat relevant voor het boek. Als dat punt gemaakt is, vind ik het ook genoeg. Ik hoef niet banaal te zijn.”

"Natuurlijk geven we onze kinderen bouwstenen zoals liefde, trouw en respect mee. Maar laat ze daar vervolgens zélf leuke pakketjes van maken."

Zelf groeide Reesink in een kuise omgeving op als het gaat om seksualiteit. “Ik heb een tijdje in Canada gewoond en daar was het taboe op seksualiteit enorm. Ook in de reformatorische kring in Nederland was dat zo. Als ik kijk naar mijn eigen kinderen zijn ze daar al een stuk vrijer in opgevoed. Persoonlijk heb ik vroeger erg geworsteld met het loskomen van schuld en schaamte rondom seksualiteit. Toen ik half de 30 was, kwam ik daar vanaf. Tegen die tijd waren mijn eigen kinderen tieners. Ze kwamen toen thuis van de tienerclub met hele strakke regels over wat allemaal niet mag. Ik baalde daarvan. Natuurlijk wil ik mijn kinderen het christelijke verhaal meegeven, maar dan krijgen ze weer dat krampachtige mee waardoor ze vooral binnen de lijntjes moeten kleuren en zelf geen vragen moeten stellen. Ik zeg echt niet dat normen en waarden overboord moeten, maar laten we de meningen en vragen van onze kinderen en jongeren wel serieus nemen. Natuurlijk geven we ze bouwstenen mee zoals liefde, trouw en respect, maar laat ze vervolgens zelf daar leuke pakketjes van maken in plaats van dat wij een in elkaar gezet huisje aan ze geven en erbij zeggen dat ze niets mogen veranderen.”

De schrijfster begint vervolgens over haar eigen kinderen. “Wanneer ze heel erg buiten de lijntjes kleuren, zal ik daar natuurlijk mijn mening over geven. Maar ik gun ze ook heel erg hun eigen fouten. Ik zal niet zeggen dat het verkeerd is wat ze doen en dat God dat ook vindt. Wie ben ik om te zeggen wat God precies wel en niet vindt? Zo eenduidig is de Bijbel niet. Daarmee wil ik niet afdoen van de schoonheid/relevantie van de Bijbel. Maar we lezen allemaal met een gekleurde bril die Bijbel en zijn allemaal kinderen van onze eigen tijd en cultuur. Dat stukje zelfrelativering wil ik ook als moeder toe blijven passen. Ik wil vooral niet zeggen: zoals ik geloof is het beste en dat vindt God ook. Je zet mensen daarmee vast en dat wil ik niet.”

"We lezen allemaal met een gekleurde bril de Bijbel en zijn allemaal kinderen van onze  eigen tijd en cultuur."

Al meerdere keren werd in de omgeving van Annemieke en door de pers de vergelijking gemaakt met Franca Treur. “Als het ook qua kwaliteit daaraan tipt, ben ik enorm vereerd. Het genre lijkt natuurlijk behoorlijk op elkaar. Ik probeer ook net als Franca Treur de details in te gaan en de gedachten van de hoofdpersoon te laten zien. Ik houd zelf ook erg van dat soort boeken. Die schuld en schaamtecultuur vanuit de kerk overlapt natuurlijk ook voor een gedeelte. Als mensen me met haar vergelijken, zie ik dat als een compliment.”

Het grote verschil is echter dat Annemieke Reesink wel nog steeds gelovig is. “Ik ben christen en ben verliefd op het verhaal van een God die tot ons afdaalt. We hoeven niet op te klimmen naar Hem, Hij daalt af tot ons. Daar had Hij alles voor over, zelfs al ging Hij er kapot aan. Dat vind ik zo bijzonder, dat blijft mij inspireren. Dat heeft niet altijd dezelfde uitwerking, ik kan volgend jaar weer anders denken over bepaalde zaken dan nu. Twijfel hoeft dan ook niet altijd verkeerd te zijn. Sowieso zijn mensen die zeggen de waarheid in pacht te hebben niet de fijnste gesprekspartners. Meer dan voor een waterdicht geloof wil ik blijven kiezen voor liefde, zoals Jezus ons dat voor heeft geleefd."

CIP+ logo

Christenen die meer diepgang willen kiezen voor CIP+

Je las net een gratis CIP+ artikel. Meld je aan en start je gratis maand.

Start je gratis maand

Seks
- Zelfbevrediging als christen: goed of fout?
- Vrouwen uit refowereld bespreken openlijk hun seksleven
- Seks voor het huwelijk: dit vindt relatiecoach Cocky Drost ervan
- 3 leugens die christenen geloven over seks
- Waarom seks voor het huwelijk geen goed idee is
Meer over Seks »

Klik hier voor meer informatie over ‘Zwaartekracht’

Reacties

Wat een mooie, fatsoenlijke, respectvolle, liefdevolle en weldenkende benadering!
Wat ik zeer merkwaardig vind, is dat de kledingvoorschriften op sommige refo-scholen tot resultaat hebben dat vele meiden daar met minirokjes rondlopen. De leraren en directies van die scholen treden, om een of andere reden, er niet tegen op. En de ouders vinden het kennelijk ook prima. De verontwaardiging bij een tienerzwangerschap vind ik dan wel bijzonder. Nog los van het feit dat de wereld erom lacht, zeggende: "dàt zou Bijbelse kleding zijn?"
W
.. maar een legging onder de minirok is dan weer verboden, onder nauwkeurig toeziend opzicht van een conciërge. Voor ons ooit reden om onze oudste dochter per direct van die betreffende reformatorische school te halen.
Toon meer antwoorden (1)
Toon meer reacties (5)

Praat mee

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen