Willem Ouweneel

Nieuws

12 april 2019 door Willem J. Ouweneel

De oma van Willem Ouweneel: een tegenpool van Hitler

Israël is in het Midden-Oosten de enige echte democratie; dat hebben de verkiezingen weer laten zien. Maar elders in de regio... Abdelaziz Bouteflika (82 jaar), president van Algerije, heeft eindelijk, na 20 jaar aan de macht te zijn geweest, onder grote druk zijn ambt neergelegd.

CIP+ logo

Dit artikel is je cadeau gedaan door CIP+ lid Willem J. Ouweneel.

Word ook lid

Eenzelfde druk is massaal uitgeoefend op Omar al-Bashir, de dictator van Soedan, die al elf jaar geleden door het Internationaal Strafhof is beschuldigd van genocide; gisteren trad hij af. In Libië is Kaddafi in 2011 wel omgebracht, maar sindsdien strijden nieuwe gegadigden om de macht, zoals nu vooral Khalifa Haftar. En nu de partij van Erdogan de meerderheid verloren heeft in grote Turkse steden als Istanboel en Ankara, spreekt hij van ‘misdadige acties’ door zijn opponenten; hij zal alles in het werk stellen om hun overwinning weer ongedaan te maken.

Het doet je altijd weer terugdenken aan de grote dictatoren uit de twintigste eeuw, met wie vergeleken dit toch allemaal kleine jongens zijn. Vandaag de dag zou Jozef Stalin 140 zijn geweest, Mao Zedong 135 – en over acht dagen is het precies 130 jaar geleden dat Adolf Hitler geboren werd. Dat ik elk jaar aan zijn geboortedag moet denken, komt doordat hij precies zes dagen na mijn oma werd geboren (dat is overmorgen 130 jaar geleden). Het lijkt misschien raar, maar ik vind het best de moeite waard mijn oma te beschrijven als Hitlers tegenpool. Hitler werd niet in Duitsland geboren, maar in Oostenrijk. Hanneke (zo heette mijn oma als meisje) werd niet in Nederland geboren, maar in Duitsland, zij het uit Nederlandse ouders, in Suderwick, slechts 500 meter van de landsgrens. (Ze bezocht de Vergadering van Gelovigen in het Nederlandse Dinxperlo.)

Hitler was een schurk, mijn oma een heilige. Toch dreigden hun levens elkaar even te raken.

Iedereen kent Hitler, niemand kent mijn oma. Hitler was een schurk, mijn oma een heilige. Toch dreigden hun levens elkaar even te raken. Net als voor zoveel dochters was voor haar na de lagere school een dienstje weggelegd. De Duitse oriëntatie, de talrijkheid van en de contacten met de Duitse Vergaderingen van Gelovigen en de toen betere economische vooruitzichten in Duitsland zullen er wel toe geleid hebben dat zij in Düsseldorf belandde, waar zij werk vond in een banketbakkerswinkel. Het was midden in de Eerste Wereldoorlog, maar daar hoefde Hanneke, die intussen Johanna heette, niets van te merken; ze bevond zich in de veilige beslotenheid van het Vergaderingswereldje.

Daar vond ze nog minstens één andere Nederlander, een jongeman uit de Arnhemse Vergadering, Johannes Versteeg. Die was eveneens vanwege de economische vooruitzichten naar Düsseldorf gekomen en vond er een baantje als broodbezorger. Jo en Johanna, ver van huis vandaan, trouwden in 1917 op een gewone werkdag, zonder enige familie. Jo bezorgde zijn brood, Johanna bediende de klanten in de winkel, en tussen de bedrijven door traden ze op het Standesamt in het huwelijk. In de Vergadering aan de Ackerstraße zijn ze door de broeders hartelijk aan de zegen van de Heer toevertrouwd. Een jaar later werd mijn moeder geboren, en nog een jaar later Hannie; het zou hun laatste kind zijn.

Ik ben blij dat mijn grootouders in 1922 besloten naar Nederland (Arnhem) terug te keren, want zo ontsnapten zij aan Hitler. Een jaar later pleegde deze immers zijn mislukte coup, en in 1924 schreef hij in de gevangenis het boek Mein Kampf, waarin zijn Jodenhaat én grootheidswaan al uitvoerig beschreven staan. Na zijn vrijlating groeide zijn partij (de NSDAP) razendsnel, en in 1933 won hij de Duitse verkiezingen. Ik heb gehoord van lieve broeders en zusters in de Duitse Vergaderingen die politiek volstrekt wereldvreemd waren, maar in 1933 elkaar aanmoedigden om deze ene keer van hun leven toch te gaan stemmen op Adolf Hitler, de man die zo duidelijk door God gezonden was! En zo werd Hitler niet alleen rijkskanselier, maar wist hij datzelfde jaar de democratie in Duitsland om zeep te helpen en te vervangen door zijn totalitaire nazistische bewind. Bij mijn latere bezoeken aan de Duitse Vergaderingen wilden niet velen van de ouderen het toegeven, maar in de jaren ’30 was de sympathie voor Hitler binnen de Vergaderingen enorm (net als in de rest van Duitsland). In de grote Vergadering te Düsseldorf – waar mijn grootouders jaren toe behoord hadden – droegen uiteindelijk wel zo’n vijftig broeders openlijk het partij-insigne van de NSDAP…

Bij mijn latere bezoeken aan de Duitse Vergaderingen wilden niet velen van de ouderen het toegeven, maar in de jaren ’30 was de sympathie voor Hitler binnen de Vergaderingen enorm.

En toen gebeurde het, als een donderslag bij heldere hemel. Op 13 april 1937, dat is morgen precies 82 jaar geleden, werden de Duitse Vergaderingen van de ene dag op de andere door de nazi’s verboden. De redenen waren onduidelijk: misschien vanwege hun ondoorzichtige structuur en hun apolitieke [!?] houding? Doortastende Vergaderingsleiders togen af naar Berlijn om de overheid op andere gedachten te brengen. Dat lukte zowaar: als de broeders zich zouden aaneensluiten tot een strakke, doorzichtige, openlijk nazi-gezinde organisatie, konden ze weer verder vergaderen. Binnen een jaar had 88-95% van de Duitse Vergaderingsmensen zich bij deze Bund freikirchlicher Christen aangesloten! Slechts 5-12% weigerden hieraan mee te doen; dat waren de broeders en zusters die tot 1945 in het geheim moesten bijeenkomen, vaak gesnapt en gestraft werden, en waaruit zich na 1945 de ‘gesloten’ Vergaderingen hebben ontwikkeld.

Wat ben ik blij dat opa en oma op tijd uit Düsseldorf vertrokken zijn! Zouden zij ook ‘fout’ geworden zijn? In Nederland deden wij gelukkig aan deze Duitse Vergaderingsperikelen niet mee; wij stonden fier aan de kant van de onderdrukte 5-12%. Zo kon oma een heilige zijn en blijven (ook tijdens de bezetting), ook al was het wel eens lastig: gelovige Duitse soldaten die vanwege hun dienstplicht naar Nederland kwamen en hier graag de Vergaderingen bezochten… ja, dat gaf vaak spanningen. Opa en oma waren niet in de politieke, maar wel in de pastorale problemen van zulke jongens geïnteresseerd. Maar dat vertel ik misschien een andere keer…

CIP+ logo

Christenen die meer diepgang willen kiezen voor CIP+

Je las net een gratis CIP+ artikel. Meld je aan en start je gratis maand.

Start je gratis maand

Reacties

T
Een interessant artikel. Heer, wat ben ik U dankbaar dat ik al ruim 68 jaar mag leven in een vrij land! Dat mijn broeders en zusters en ik samenkomsten mogen bezoeken zonder angst en onder bescherming van de overheid. Nogmaals Heer dank U wel hiervoor!
REAGEER
S
Evangelisten in Groot Brittannië maken deze keuze al.

Zie de links.

En wat zouden wij doen in hun plaats!

Dat is allang gaande, maar kennelijk fascineert de Tweede Wereldoorlog ons zo dat we zo vastberaden zijn om de nieuwe Hitler in deze tijd wel op tijd te herkennen maar de 'subtiele' vervolging in een land als Engeland herkent niemand, behalve de redactie van CIP.



S
https://cip.nl/37878-straatevangelist-opgepakt-in-schotland



https://cip.nl/37582-opnieuw-straatevangelist-gearresteerd



https://cip.nl/39741-evangelist-opgepakt-na-waarschuwen-voor-zonde



https://cip.nl/22885-christenen-in-grootbrittannie-worden-vervolgd



https://cip.nl/14021-zorgen-om-godsdienstvrijheid-grootbrittannie



https://cip.nl/48275-britse-christenen-bang-om-hun-geloof
Toon meer antwoorden (2)
Toon meer reacties (2)

Praat mee

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher