Willem Ouweneel

Dagelijks leven

25 januari 2019 door Willem J. Ouweneel

Toeval bestaat niet - of toch wel?

Mijn lieve Gerdien zegt altijd dat toeval niet bestaat, en mijn vrouw heeft natuurlijk altijd gelijk.

Ik heb haar wel eens ietwat bedeesd Ruth 2:3 (NBV) voorgehouden: ‘Het toeval wilde dat de akker waar ze kwam van Boaz was’. Of ik probeerde het voorzichtig met Luk. 10:31 (NBV) (waar toch Jezus zelf aan het woord is): ‘Toevallig kwam er een priester langs…’, of ik lees haar dit voor: ‘Zij allen zijn afhankelijk van tijd en toeval’ (Pred. 9:11 NBV), om over 1 Samuël 6:9 en 20:26 maar te zwijgen. Helaas, al deze krachtige Schriftbewijzen vermogen haar niet te overtuigen. En gelijk heeft ze! Wat voor ons toeval moge lijken, is dat vanuit Gods oogpunt natuurlijk nooit; dan gaat het (zoals sommige godvruchtige slimmeriken hebben opgemerkt) om dat wat ons van Gódswege ‘toevalt’.

CIP+ logo

Dit artikel is je cadeau gedaan door CIP+ lid Willem J. Ouweneel.

Word ook lid
Wat voor ons toeval moge lijken, is dat vanuit Gods oogpunt natuurlijk nooit; dan gaat het om dat wat ons van Gódswege ‘toevalt’.

En toch… gedurende de laatste paar maanden heb ik driemaal (driemaal!) een rouwkaart ontvangen omtrent iemand die in zijn of haar honderdste levensjaar was overleden. Als dat geen toeval is… Eén van hen was de schoonvader van een van mijn broers, een ander betrof de schoonmoeder van mijn zus, en de derde persoon zag ik twee jaar geleden nog tijdens een kerkdienst in Hendrik-Ido-Ambacht: ‘Wat doet u hier, broeder Van W.?’ – ‘Ik kom weer eens naar je luisteren.’ – ‘Maar hoe bent u dan hier gekomen?’ – ‘Gewoon, zelf gereden met de auto…’ Tja. Hij was toen, zoals u zelf kunt uitrekenen, 97.

Als gezin hebben wij wonderbaarlijke voorbeelden van het ‘toeval’ (lees: Gods leiding) meegemaakt. Toen onze twee meisjes nog klein waren, overkwam het ons eens dat wij als gezinnetje met onze auto heel laat op de avond op de snelweg over een betonnen balk reden die, denk ik, van een vrachtwagen gevallen was. Daardoor hadden wij in één keer twee lekke banden. Wie maakt zoiets mee? Dat is op zichzelf al heel toevallig. Maar, wonder boven wonder hadden wij in die periode ‘toevallig’ juist twee reservebanden in de auto, waardoor het probleem gauw verholpen was. Wie maakt zóiets mee!? Waar hadden we zo midden in de nacht (in het mobieltjesloze tijdperk) met twee kleintjes naartoe gemoeten! Dank U, Heer!!

Jaren later waren we eens met alle vier kinderen in de auto op weg naar Frankrijk met een (al te) zwaar beladen aanhangertje vol spullen voor ons nieuwe huisje. Toen ik bij een benzinestation (in de buurt van Parijs) stilstond om te tanken en ‘toevallig’ in mijn achteruitkijkspiegel keek, zag ik dat het wiel van de aanhanger helemaal scheef stond. Nog even, en we zouden op de autosnelweg verschrikkelijk verongelukt zijn. Dank U, Heer!!

Daar word ik op mijn schouder geklopt. Ik kijk op, en daar staat een familielid van mij naast me, die ik door nare familieomstandigheden zes jaar lang niet gezien had.

Over ‘toeval’ gesproken: een treffend voorval beleefden Gerdien en ik midden jaren ’90, toen wij tegen Kerst een weekendje in Londen doorbrachten. Het reuzenwarenhuis Harrods was mudjevol; je kon over de hoofden van de zeker tienduizend bezoekers lopen. Al rondzwervend kwamen we bij de boekenafdeling, waar ik natuurlijk even móést kijken naar wat er te koop was. Tussen de menigte geklemd kijk ik naar de ruggen van de boeken. Daar word ik op mijn schouder geklopt. Ik kijk op, en daar staat een familielid van mij naast me, die ik door nare familieomstandigheden zes jaar lang niet gezien had. Ik was al bang geweest dat ik hem nooit meer zou terugzien. Zijn vrouw zei: Misschien was dit de enige weg waarlangs we elkaar weer hadden kunnen ontmoeten... Met zijn vieren hebben we ons weerzien gevierd in een klein, gezellig Londens restaurantje.

‘Toevallige’ ontmoetingen... Ik heb vrienden die Messiasbelijdende Joden zijn, een echtpaar dat in Israël, en naderhand ook een deel van het jaar in Nederland woonde: Ariel en D’vorah Berkowitz. Ik ontmoette hen voor het eerst tijdens een Messiasbelijdende conferentie in ‘De Bron’ te Dalfsen, juni 2000. De maand daarop reisde ik vanaf Schiphol naar Warschau om een Poolse conferentie bij te wonen, en… trof op het vliegveld heel onverwachts mijn nieuwe vrienden Berkowitz, die op weg bleken naar dezelfde conferentie in hetzelfde vliegtuig. Ik was blij verrast hen zo gauw al weer terug te zien, en dat nog wel op een vliegveld. Maar ziedaar, in augustus 2002 trof ik Ariel alweer geheel onverwachts op een vliegveld aan, dit keer nota bene in Washington D.C., waarvandaan we in dezelfde machine naar Amsterdam zouden reizen. Dit keer had niet híj zijn vrouw bij zich, maar ik. Het zou me niet verbazen als ik Ariel nog eens een derde keer ergens in de wereld op een vliegveld tegenkom en we in hetzelfde vliegtuig zullen stappen…

Of neem die ontmoeting in Zuid-Afrika. In 1993, toen we naar dat land reisden waar ik in datzelfde jaar te Bloemfontein zou promoveren tot doctor in de theologie, belde ik meteen naar mijn promotor, prof. dr. Sybrand A. Strauss, om nog enkele belangrijke dingen te regelen. Maar helaas, hij bleek al op vakantie te zijn (men vertelde ons niet waarheen). Dat vond ik fijn voor hem, maar vervelend voor mezelf, omdat de desbetreffende zaken daardoor niet geregeld konden worden. Ook wij begonnen met een paar weken vakantie in dat reusachtige land (zo groot als Frankrijk en Spanje samen). Dit keer stond weer eens dat heerlijke Krugerpark op het programma, waar een mens nooit genoeg van krijgt. Dat is een park van bijna twintigduizend vierkante kilometers. Zelfs als je zou weten dat een of andere bekende daar eveneens was, zou de kans om elkaar in die wildernis tegen te komen praktisch nihil zijn. Maar wie kwamen we daar, duizend kilometer van Bloemfontein vandaan, midden in de jungle tegen, tussen de leeuwen en de neushoorns? Mijn promotor en zijn gezin! We konden ter plekke regelen wat er nog te regelen was…

I like that…, zegt een vriend van me… Wat ons van God toevalt is goed.

CIP+ logo

Christenen die meer diepgang willen kiezen voor CIP+

Je las net een gratis CIP+ artikel. Meld je aan en start je gratis maand.

Start je gratis maand

Reacties

L
Wat n mooie verhalen! Te weten dat God overal bij betrokken is of eigelijk dat Hij toch de hand heeft in zulke dingen sterkt mijn vertrouwen.
REAGEER
E
Het is goed om voor jezelf zulke avonturen met God in een schriftje op te schrijven en er dan in te gaan lezen als je bemoediging nodig hebt.
REAGEER
Het begrip toeval speelt natuurlijk in de evolutiediscussie. Hoe kan er in een wereld waar alles toevallig gebeurt oiv blinde krachten teleologie (doelgerichtheid) zijn? God kan dat makkelijk in zo'n wereld brengen door het toeval een beetje te helpen. Maar ook gelukkige wendingen in het leven zijn er vaak dankzij God. Ook als dat niet zo zou zijn, dan moeten we de duivel een beetje pesten door God er toch voor te danken.
REAGEER
Toon meer reacties (2)

Praat mee

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher