Reinier Zijl
Dit artikel is nu opgeslagen in je dashboard.
Bewaar artikelen in je dashboard.

Levensverhaal

10 december 2018 door Jeffrey Schipper

Reinier deed een zelfmoordpoging: "Ik praatte nooit over mijn gevoelens"

“Ik heb wel eens een dominee horen zeggen: ‘Als je depressief bent, vertrouw je niet genoeg op God.’ Dat kwam echt hard binnen. Daardoor ging ik twijfelen aan mijn geloof,” vertelt Reinier Zijl. Mede door zijn gereformeerde opvoeding leerde hij nooit praten over zijn gevoelens. Reinier is depressief en deed zelfs een zelfmoordpoging. Mede door een kerkdienst heeft hij geleerd om met zijn ziekte te leven. Onlangs deelde de Spakenburger zijn verhaal door middel van zijn nieuwe boek.

CIP+ logo

Dit artikel is je cadeau gedaan door CIP+ lid .

Word ook lid

Wat houdt een depressie eigenlijk in?
“Zelf kies ik ervoor om een depressie te vergelijken met een grauwe sluier die over je hoofd hangt. Een sluier die de werkelijkheid er compleet anders uit laat zien en je hersenen een stuk minder snel laat werken. Doordat je door die sluier alles een stuk minder scherp ziet, ga je dingen anders invullen. De vragen die je krijgt, de opmerkingen, de blikken van anderen en zelfs de stiltes. Het gevolg was dat ik steeds slechter over mijzelf ging denken.”

"Als je met een gebroken been rondloopt, begrijpt iedereen waarom je thuis zit. Maar als je kampt met een depressie vragen veel mensen zich af waarom je niet ‘gewoon’ werkt."

Dat een depressie een onzichtbare ziekte is, maakt het volgens Reinier nog ingewikkelder. “Als je met een gebroken been rondloopt, begrijpt iedereen waarom je thuis zit. Maar als je kampt met een depressie vragen veel mensen zich af waarom je niet ‘gewoon’ werkt. Als daar ook nog eens opmerkingen over gemaakt worden, wordt een depressie ook nog eens versterkt.”

Er was een moment waarop je besloot om een einde aan je leven te maken. Wat ging daaraan vooraf?
“Als kind heb ik nooit geleerd om te praten over mijn gevoelens. Het ging er calvinistisch aan toe: mond houden en doorgaan. Op een gegeven moment brak dat op. Ik herinner mij dat ik huilend op mijn werk zat. Ik dacht: ‘Dit trek ik niet meer.’ Niet vanwege het werk, maar omdat ik al zolang mijn gevoelens had opgekropt.”

Reinier nam het besluit om zich voor onbepaalde tijd ziek te melden. “Dat was geen oplossing. Ik ging nog meer piekeren.” Een incident was de spreekwoordelijke druppel. “Op een zaterdagochtend wilde ik dat mijn vrouw dicht tegen mij aan zou komen liggen. Gewoon omdat ik wilde voelen dat ik geliefd werd. Maar zij reageerde niet en ik kreeg de vraag of ik koffie wilde in schenken. Dat viel bij mij helemaal verkeerd. Voor mijn gevoel stortte mijn wereld ineen en besloot ik: ‘Ik wil niet meer leven’.”

Kort voor dat moment was Reinier naar de huisarts geweest en was hem duidelijk geworden dat hij kampt met een depressie. “Ik was al gestart met medicatie, maar dat had een opstartperiode nodig. Achteraf had ik eerder aan de bel moeten trekken.”

Wat gebeurde er op de dag dat je uit het leven wilde stappen?
“Terwijl ik piekerend en me klote-voelend door het keukenraam naar buiten zat te staren, ging mijn vrouw voor het huis een kopje koffie drinken met de buurvrouw. Iets wat ze regelmatig deed. Die ochtend zag ik mijn kans schoon. Al snel stond ik met een mes uit het keukenblok op mijn pols te drukken. Op dat moment drong het ook tot me door wat ik aan het doen was. Ik was serieus zelfmoord aan het plegen, maar zelfs dat lukte niet.

"Ik was serieus zelfmoord aan het plegen, maar zelfs dat lukte niet."

‘Nu moet ik naar mijn vrouw toe,’ dacht ik. Vervolgens heb ik haar smekend aangekeken, half schuilend achter de voordeur zodat de buurvrouw me niet zou zien. Mijn vrouw reageerde direct en stapte naar binnen. Op dat moment kwamen bij mij de tranen.” De psycholoog en de huisarts van Reinier werden over de zelfmoordpoging ingelicht. In het ziekenhuis werd hij opgevangen.

Wat gebeurde er daarna?
“Na overleg met de crisisdienst van het ziekenhuis besloot ik om het aanbod van vrienden van ons te accepteren en een paar dagen bij hen te logeren. Even een andere omgeving. Zo gaf ik mijn dochter ook de gelegenheid om haar verjaardag bij ons thuis te vieren. Ik stapte met mijn spullen bij mijn vrienden in de auto. Vervolgens reden ze met mij naar hun kerk.

Achteraf was dat het moment dat God mij vastgreep en me een nieuwe start gaf. Ik nam plaats op één van de stoelen in de kerk. Mensen die mij nog nooit hadden gezien legden een hand op mijn schouders alsof zij zagen dat er iets niet goed was. Geen woorden, geen vragen; alleen die hand. Dat voelde zo fijn! Woorden kunnen altijd negatief worden opgevat, maar een hand op je schouder kan nooit negatief zijn.”

Ademloos en op het puntje van zijn stoel luisterde Reinier naar de preek van de voorganger. “De preek ging voortdurend over mij. De voorganger vertelde dat God je ook helpt als je Hem niet ziet of ervaart. Na die dienst ging ik naar het huis van mijn vrienden. Op mijn logeerkamer besloot ik om te bidden. Ik heb God aangeroepen en ik heb Hem gesmeekt. De tranen liepen over mijn wangen, terwijl ik mijn gebed opschreef. Bang om te worden afgeleid en weer een zinloos gebed te prevelen.”

Reinier schreef het volgende gebed:
Lieve Vader,
U bent de enige ware God,
Schepper van hemel en aarde.
Geen minuut gaat voorbij zonder dat u het weet;
U weet al wat wij denken voordat wijzelf dat weten.
Heer, U zorgt voor ons. Elke minuut van ons leven.
U weet dat ik het moeilijk heb en ik weet dat U mij draagt.
Daar ben ik U dankbaar voor, maar Heer, er is altijd een maar,
Ik wil zo graag naast U lopen;
Naast U zoals Adam, Seth en Henoch dat deden.
Wilt U mij alstublieft de kracht geven om weer zelfstandig te lopen,
Op de manier zoals U mij geschapen heeft.
Heer, wilt U mij rust geven en vertrouwen in de toekomst,
Alleen kan ik het niet!

"Mensen die mij nog nooit hadden gezien legden een hand op mijn schouders alsof zij zagen dat er iets niet goed was. Dat voelde zo fijn!"

Reinier: “Met zekerheid durf ik te zeggen dat God mijn gebed heeft verhoord en dat dit mijn redding heeft geweest. Voor die kerkdienst ervoer ik dat God mij niet hielp, maar vanaf die dag kwam daar verandering in. Vervolgens is mijn vertrouwen in Hem teruggekomen en mijn geloof versterkt. Ik zocht God steeds vaker op en opende na lange tijd weer de Bijbel.”

Wat betekende dit voor je depressie?
“Dankzij mijn psycholoog heb ik steeds meer geleerd om mijn gevoelens niet op te kroppen en mijn verhaal te delen. Daarnaast zocht ik God steeds meer door gebed en Bijbellezen. Dit alles heeft ervoor gezorgd dat ik meer en meer uit een dal ben gekropen. De zin in het leven kwam steeds meer terug. Om hier altijd aan herinnerd te kunnen worden heb ik besloten om onderstaande tatoeage op mijn arm te zetten.”

Je geeft aan dat je bent bevrijd. Wat bedoel je hiermee?
“Jarenlang heb ik met een masker opgelopen. Met een grote glimlach liep ik rond, maar van binnen huilde ik. Daar hebben veel mensen met een depressie mee te maken. Als de tranen nu komen, laat ik ze gewoon lopen. Onlangs keek ik met onze kinderen naar een emotionele film. Ik liet de tranen gewoon de vrije loop. Ik mag mezelf zijn. Wat een vrijheid! Vroeger zou ik tegen mezelf hebben gezegd: ‘Denk erom, Reinier. Niet gaat huilen!’”

Wat is een veelvoorkomend misverstand over depressie?
“Dat je onvoldoende geloof in God zou hebben. Ik heb wel eens een dominee horen zeggen: ‘Als je depressief bent, vertrouw je niet genoeg op God.’ Dat kwam echt hard binnen. Sterker nog, dat heeft ertoe geleid dat ik aan mijn geloof ging twijfelen. Ik durf met zekerheid te zeggen dat de oorzaak van mijn depressie niets met geloof te maken heeft. Het heeft mij geholpen om er zo goed mogelijk mee om te gaan, maar ik denk niet dat geloof een depressie kan voorkomen.”

"Vraag niet voortdurend: ‘Hoe gaat het met je?’ Dat is ontzettend vervelend, omdat iemand met een depressie vaak niet kan verwoorden wat het probleem is."

Reinier vergelijkt zijn geloof met een vitaminepil. “Je kunt altijd vitamines slikken. Maar dat neemt niet weg dat je ziek kunt worden. Je kunt het grootste geloof van de wereld hebben en toch ziek zijn. Pas als Jezus terugkomt worden we niet meer ziek. En dat is iets om naar uit te kijken.”

Ben je op dit moment depressief?
“Ja,” antwoordt Reinier. “Ik kan nog niet fulltime werken. Als ik te veel aan mijn hoofd heb, loopt mijn hoofd vast zoals dat ook bij een computer kan gebeuren. Op dat moment weet ik de namen van mijn kinderen niet eens meer. Dat is het gevolg van mijn depressie.”

Heb je een handreiking voor mensen die depressief zijn?
“Let op je woorden en zeg desnoods helemaal niets. Een tijd lang wandelde ik iedere week met mijn dominee. Er waren wel eens wandelingen waarop we niets tegen elkaar zeiden. Dan liepen we door de polder zonder een woord tegen elkaar te zeggen. Hij liet het aan mij over. Als ik wilde praten, deden we dat.” Reinier heeft nog een gouden tip. “Vraag niet voortdurend: ‘Hoe gaat het met je?’ Dat is ontzettend vervelend, omdat iemand met een depressie vaak niet kan verwoorden wat het probleem is. Ik kon dat in ieder geval niet, naast het feit dat ik er niet over wilde praten.”

Klik hier om het boek van Reinier Zijl te bekijken of te bestellen.

CIP+ logo

Christenen die meer diepgang willen kiezen voor CIP+

Je las net een gratis CIP+ artikel. Meld je aan en start je gratis maand.

Start je gratis maand

Reacties

Indrukwekkend!

Goed dat je hier openheid over geeft en heel kwetsbaar over durft te vertellen.

Realtisfisch ook.

Geloven kan niet alles oplossen maar kan wel steun geven.

Mannen in het algemeen praten niet zo gemakkelijk over gevoelens.

Ik was er een van.

Maar het is zo belangrijk!
Indrukwekkende getuigenis. Maar "mond houden en doorgaan" bestempelen als calvinistisch? Jammer dat de "neo's" van iets goeds iets kwalijke wisten te maken.. . Maar dit terzijde. Gods rijke zegen toegewenst, Reinier
Wat een herkenbaar stuk. Ik heb eigenlijk al heel mijn leven last van depressiviteit. Het gaat met ups en downs. Voor mij kwam wel een grote vooruitgang toen ik mijn leven aan Jezus overgaf en zei: Heer U mag doen in mijn leven wat U wilt. Overigens gebruik ik nog steeds paroxetine, wat mijn gevoelens onderdrukt.

Praat mee

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Error: could not load events