Wim Dekker

God

24 september 2018 door Jeffrey Schipper

Waarom Wim Dekker ‘God is liefde’ geen goed verhaal vindt

“Dat mensen het Evangelie zien als een troostverhaal voor mensen met problemen, zegt veel over het aanbod van christenen. ‘God is liefde’ roept mensen niet op om uit hun stoel te komen,” zegt dr. Wim Dekker naar aanleiding van zijn nieuwe boek ‘Verbonden en vervreemd’. De theoloog neemt ons mee naar de bekende rede van Paulus op de Areopagus. Wat heeft die te zeggen over de manier waarop we Jezus’ boodschap doorgeven?

Voor iedereen die van onze boeken houdt: blijf hier op de hoogte van onze nieuwste theologische uitgaven, denk mee en deel je boekenliefde met anderen.
CIP+ logo

Dit artikel is je cadeau gedaan door CIP+ lid Dick van den Bos.

Word ook lid

Het eerste deel van Paulus’ rede vinden we sympathiek, maar met het vervolg hebben we over het algemeen wat meer moeite. Hoe komt dat?
“Omdat Paulus er in het tweede deel voor kiest om te confronteren en daar zit niet iedereen op te wachten. Dat geldt soms ook voor christenen. In de kerkgeschiedenis blijkt dat christelijk-liberale stromingen zich vooral bij het eerste deel van Paulus’ rede hebben aangesloten. We zouden als christenen vooral de verbinding moeten zoeken, omdat we niet de enigen zouden zijn die wijze dingen te melden hebben.”

Dekker herinnert zich een preek van zichzelf over Paulus’ rede waarin hij wees op de heilige verontwaardiging van de apostel. “Meteen na de dienst stapte een mevrouw op mij af en maakte duidelijk dat ik ‘een boodschap van vroeger’ verkondigde. Ik zou volgens haar vooral de verbinding moeten zoeken door op te roepen tot verdraagzaamheid. Vervolgens vertelde ik dat zending en verdraagzaamheid elkaar niet uitsluiten. ‘Jezus is de Weg’ is geen onverdraagzame boodschap, want mensen zijn altijd vrij om het af te wijzen.

"‘Jezus is de Weg’ is geen onverdraagzame boodschap, want mensen zijn altijd vrij om het af te wijzen."

Ook in christelijk-orthodoxe kringen merk ik een vergelijkbare houding. Mensen zouden vandaag de dag niets meer aan kunnen met Gods oordeel en daarom moeten we volgens critici vooral benadrukken dat God van mensen houdt. Orthodoxe mensen ontkennen het oordeel niet, maar vinden het wel zware kost voor buitenstaanders. ‘Het is voor ons gelovigen al ingewikkeld genoeg.’”

Je stelt dat we het net aan de andere kant uit moeten werpen. Wat bedoel je hiermee?
“Vandaag de dag zijn er heel veel mensen die het Evangelie zien als een troostverhaal voor mensen die het moeilijk hebben, maar het zelf niet nodig hebben. Dit gevoel heerst onder veel Nederlanders, met name jongeren. Dit zegt ook iets over de eenzijdigheid van ons aanbod dat zich vooral in de comfortsfeer bevindt: een aai over de bol.

New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals

Natuurlijk is troost een onderdeel van de christelijke boodschap. Maar vergeet niet dat gelovigen onder het volk Israël het altijd moeilijk hebben gehad. Ze werden bestreden door vijanden én kregen ook nog eens op hun kop van God Zelf vanwege de afgodendienst. Troostteksten uit de Bijbel zijn bijna altijd voor mensen die God willen dienen, maar met tegenstand en moeilijkheden worden geconfronteerd. In het Woord van God is geen sprake van een algemeen comfortverhaal. God heeft mensen de opdracht gegeven om op basis van Zijn geboden en beloften het goede te doen.

Willen we de weg gaan die God heeft bedoeld waardoor we tot onze bestemming komen? Het leven dat Jezus ons heeft voorgeleefd? Dat kan alleen als we ons egocentrische bestaan loslaten en ons toewijden aan die ene God. Dan dragen we vrucht! Dit is het basisverhaal van het christelijk geloof dat juist inzet op de challenge in plaats van comfort. Durven we uit een leven te stappen waarin het vooral om onszelf draait?”

"Juist om het verhaal dat God liefde is overeind te houden is het andere verhaal van de noodzaak van bekering en het oordeel nodig."

Veel mensen zullen zich vervolgens afvragen: wat heb ik met dit challengeverhaal van Wim Dekker te winnen?
“Veel meer kwaliteit van leven,” antwoordt de theoloog resoluut. “Het is natuurlijk niet zo dat apostelen de wereld over gingen om op zoek te gaan naar plekken waar ze misschien nog het Evangelie kwijt konden. Ze hadden een verhaal waar ze door gegrepen waren! De Messias was gekomen. Hij is opgestaan! Dat was hun drive. In Hem is zichtbaar geworden wie God is en wat Hij bedoelt met het leven van mens en wereld. Dat is écht een verhaal, waar je wat aan hebt, als je weleens twijfelt aan zin en doel van het bestaan.

We zouden moeten uitleggen dat we volgelingen van Jezus zijn en wat het betekent om in Zijn spoor te gaan. Als dat het uitgangspunt is, heb ik een heleboel moois te vertellen. Er is namelijk niemand die zegt dat de opdracht tot liefhebben flauwekul is. Als je in een trouwdienst 1 Korinthe 13 op een mooie manier voorleest, zijn mensen al geroerd. Dat geldt voor allerlei mensen, gelovig en niet-gelovig. Een gedicht over liefde raakt altijd, omdat er een verlangen naar volkomen toewijding in zit. Naar iemand die onvoorwaardelijk liefheeft.

Vandaaruit daagt Paulus zijn toehoorders uit: wil jij diegene zijn? Jezus wilde dat zijn. Wij mensen hebben er een enorme knoeiboel van gemaakt. En Jezus zei: ‘Daar wil Ik wat aan doen!’ Hij is de belichaming van een God die Zich niet bij die puinhoop neerlegt. Jezus ging zelfs zover dat het Zijn leven heeft gekost. Dan zeg ik toch niet iets raars wanneer ik beweer dat Jezus volgen een heel andere kwaliteit van leven met zich meebrengt?

Dit challengeverhaal roept mensen op om uit hun stoel te komen. Dat is toch prachtig? God ging ons hierin voor door Zelf via Jezus’ komst in de mensheid te investeren.”

"Ik kan mijn leven lang mooie preekjes gehouden hebben, maar als ik niet in het spoor van Jezus ga, zie ik ook tegen het laatste oordeel op."

Waarom is dit challengeverhaal een beter verhaal dan het comfortverhaal: ‘God heeft ons lief’?
“Als je zegt dat God liefde is, roept dat meteen allerlei vragen op. Dan wordt er gewezen naar allerlei ellendige omstandigheden en vragen mensen zich af waarom God niet ingrijpt.” Dekker verwijst naar de Holocaust. “Ook toen waren er mensen die opstonden en zeiden: ‘Dit kan zo niet langer.’ Uiteindelijk verzet het leven zich tegen het absolute kwaad. Dat is mijn geloof. God en het goede horen bij elkaar. De schurken komen er niet mee weg en ontmoeten de Rechter. Juist om het verhaal dat God liefde is overeind te houden is het andere verhaal van de noodzaak van bekering en het oordeel nodig.

Zo’n oordeelsdag is toch ontzettend eng? Ja, dat is ook zo. En daarvoor hoef ik niet naar anderen te wijzen. Dat geldt ook voor mij. Ik kan mijn leven lang mooie preekjes gehouden hebben, maar als ik niet in het spoor van Jezus ga, zie ik ook tegen het laatste oordeel op. Het gaat erom dat het écht ergens over gaat en dat Gods gerechtigheid niet een kwestie van bangmakerij is. Dat betekent voor ons een leven waarin we los komen van ons egocentrische bestaan. Met andere woorden, bekering.”

U schrijft in uw boek ook over Stephan Sanders. Hij kwam na een jaar ‘proefgeloven’ tot bekering. Wat heeft zijn verhaal tot ons christenen te zeggen?
“Hij is een voorbeeld van iemand in het hoogopgeleide, seculiere milieu van de Amsterdamse grachtengordel, waar het not done was en is om te geloven. Daar is de algemene gedachte ‘geloven is iets van vroeger of voor mensen die problemen hebben’. Eén van de redenen waarom Sanders’ zoektocht begon, was dat hij dit dedain over geloven zat raakte. Waarom? Omdat een boeiende alternatieve levensbeschouwing vaak ontbreekt.

Het bijzondere was dat er bij hem nog herinneringen waren aan zijn katholieke moeder. Het feit dat Sanders door liefdevolle ouders was geadopteerd, legde een link met een hemelse Vader die Zijn kinderen ook adopteert en speelde in zijn zoektocht een cruciale rol. Zijn verhaal toont aan dat er allerlei schakeltjes aan zijn bekering vooraf zijn gegaan. Dat iemand als Sanders uiteindelijk de knoop doorhakte, is nooit helemaal te verklaren. Daar komt het werk van de Heilige Geest om de hoek kijken.

Verder blijkt uit het verhaal van Sanders dat geloven niet vrijblijvend is. Wie het Evangelie omarmt, sluit zich aan bij een nieuwe gemeenschap. Dat kunnen mensen die van jongs af aan in de christelijke wereld verkeren leren van mensen die van buitenaf tot levend geloof komen. Iemand als Sanders voelt op zijn klompen aan dat geloven een kwestie is van alles of niets. Een beetje wel geloven en een beetje niet, gaat ‘m niet worden.”

Klik hier om het boek van dr. Wim Dekker te bekijken of te bestellen.

Lees ook deel 1 van dit interview terug: "In Nederland heeft iedereen een religieus fabriekje".

CIP+ logo

Christenen die meer diepgang willen kiezen voor CIP+

Je las net een gratis CIP+ artikel. Meld je aan en start je gratis maand.

Start je gratis maand

Reacties

J
Waar ds Wim Dekker, Eerlijk verhaal. Herkenbaar. En ja het gaat inderdaad over de hele Bijbel, verbonden met het volk Israël. Soms wordt er inderdaad teveel nadruk gelegd op God is liefde. Belangrijk is om de liefde van God te kennen in de breedte. En Ja God is ook Rechter, die beslist en niet met zich laat sollen. Daarom ook noodzaak in de prediking wet en Evangelie, waarbij bekering nodig is. En ja Gods Oordeel zal komen. God zal recht doen. Laten we daar niet te gemakkelijk over God's oordeel spreken SHALOM
REAGEER
T
God is liefde én Hij is heilig! Beide zijn waar!
REAGEER
Velen schijnen niet te (willen) weten, dat in in mijn Bijbel, zowel in het OT als in het NT (Hebreeën) staat, dat God "een verterend vuur is." De God van het OT en de God van het NT is nog altijd dezelfde God! Wie denkt dat God zich "bekeerd" zou hebben of veranderd zou zijn, heeft nog weinig begrepen.
REAGEER
Toon meer reacties (5)

Praat mee

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher Spotify