Tiemen Westerduin

Dagelijks leven

18 september 2018 door Marina de Haan

Tiemen Westerduin over kids in armoede: "De kinderen schrijven geschiedenis in mijn hart"

Negen keer stond hij oog in oog met kinderen en families die in extreme armoede leven. De Muskathlon van Compassion blijft indruk maken op Tiemen Westerduin. “Je schrijft geschiedenis in de levens van de kinderen. Maar je schrijft ook geschiedenis in je eigen hart”, vertelt Tiemen.

CIP+ logo

Dit artikel is je cadeau gedaan door CIP+ lid Marina de Haan.

Word ook lid

Stichting Compassion gelooft dat armoede te verslaan is. Het is hun missie om kinderen van armoede te bevrijden, in Jezus’ naam. In samenwerking met De 4e Musketier worden jaarlijks diverse Muskathlons gehouden in landen waar Compassion actief is.

Tijdens de reis van ruim een week wordt een sportieve prestatie geleverd voor kinderen in armoede. Tiemen (1974) heeft in zijn negen jaar werkzaam te zijn bij Compassion, dus al aan negen Muskathlons meegedaan. Op bevlogen wijze vertelt hij waarom zijn hart voor rechtvaardigheid zo groot is.

“Ik heb veel meer verdriet in mijn hart”, zegt Tiemen nu hij zo vaak oog in oog heeft gestaan met kinderen en families die in extreme armoede leven. “Het voelt elke keer echt als onrecht. Als iets wat niet mag. Dat doet mij verdriet.” Armoede kan overweldigend zijn, maar hij gelooft wel degelijk dat armoede te verslaan is. “Ik geloof dat er een moment kan komen dat extreme armoede uitgebannen wordt.” 

"Het wordt onderdeel van je. Dit zijn de verhalen die we later in het bejaardenhuis vertellen."

De cijfers: aantallen meer dan gehalveerd
Hij haalt een aantal cijfers aan. Negen jaar geleden stierven er meer dan twee keer zoveel kinderen per dag aan extreme armoede. Dat zijn er nu minder dan tienduizend. “Dat is nog steeds verschrikkelijk veel, maar het is wel meer dan een halvering. Het gaat dus de goede kant op", vertelt hij dankbaar. "Welk recht hebben wij om zoveel meer te hebben en niet om te zien naar anderen?”

De Muskathlon: een ultieme inspanning
De Muskathlon is een “ultieme inspanning op een bijzondere plek”. Tiemens laatste Muskathlon ging naar Ethiopië, de oudste onafhankelijke staat van Afrika die gekenmerkt wordt door extreme droogte en hongersnoden. Voor kinderen in armoede wandelde Tiemen 21 km en rende hij 21 km hard.

“Met een groep van bijna negentig mensen zijn we geschiedenis gaan schrijven. In de levens van mensen daar, maar ook in je eigen hart. Het wordt onderdeel van je. Dit zijn de verhalen die we later in het bejaardenhuis vertellen”, zegt Tiemen. “De week is als een rollercoaster van emoties. Je ziet, je voelt en je proeft armoede. De unieke ervaringen zijn verwarrend en maken je nederig en klein.” 

De verhalen: een uitwisbare indruk
Tiemen neemt ons mee langs een aantal verhalen uit Ethiopië die hem niet meer hebben losgelaten. 

Een van de buschauffeurs zei: “Het hart van heel wat Ethiopiërs is echt veranderd. Onze harten zijn groter geworden, zodat het jullie liefde kan bevatten. Dat jullie zo’n eind rennen op een plek waar zelfs Ethiopiërs niet komen, laat zien dat jullie van ons houden.” De woorden van de buschauffeur raken Tiemen nog steeds. “We doen dit voor de mensen daar, voor de kinderen die we ontmoeten. Uit ervaring weet ik dat we een onuitwisbare indruk bij hen achterlaten.”

Elijah
Maar andersom is dat ook het geval. Zo ontmoette Tiemen een jongeman, genaamd Elijah, nu rond de twintig. “Hij is geboren uit een verkrachting. Zijn vader wilde hem niet kennen. Zijn moeder verliet hem toen hij 2,5 jaar was. Ook opa en oma erkenden hem niet”, zegt Tiemen, die zijn vaderhart gelijk weer voelt kloppen als hij het verhaal deelt. “In de periode dat Elijah 2,5 tot 9 jaar was, heeft niemand ooit iets vriendelijks tegen hem gezegd, vertelde hij. Hij werd genegeerd en gepest. Hij kreeg geen eten, werd geslagen en kreeg geen medische zorg. Als je naast zo’n jongen zit, dat breekt er iets. Dit is zo’n onrecht!”

"Hij werd genegeerd en gepest. Hij kreeg geen eten, werd geslagen en kreeg geen medische zorg. Als je naast zo’n jongen zit, dat breekt er iets."

Het is precies de reden waarom Compassion doet wat ze doet. “Via via kwam Elijah met de kerk in aanraking en veranderde zijn wereld. Voor het eerst in zijn leven voelde hij zich ergens welkom.” Hij zei tegen Tiemen: “Ik ben altijd genegeerd en gebruikt, nu voel ik me geliefd en gekend. Hoop is in mijn leven geboren. Voor het eerst wilde ik leven.”

In het project van Compassion leerde Elijah Jezus kennen en liet hij zich dopen. “Alles wat voorbij is, heeft Elijah achter zich gelaten. Het is een kwetsbaar en krachtig verhaal tegelijk”, deelt Tiemen. “Hij heeft alle reden tot diep verdriet en een groot trauma, maar hier hoor je iemand blijmoedig vertellen over geloven in Jezus.”

Paul
“Ik krijg steeds meer oog voor hun rijkdom”, vertelt Tiemen. “De eerste keer was ik overweldigd door alles wat anders is. Maar nu kan ik soms echt jaloers zijn op de gemeenschap die zij met elkaar hebben.” 

Tiemen vertelt over Paul en zijn moeder. De moeder van Paul gaat altijd eerst een ronde doen door het dorp, voordat ze op de akker gaat werken. Paul vertelde dat zijn moeder zei: “Misschien voelt dat bij sommigen als tijdverspilling, maar stel je voor dat iemand ziek is? Dan wil je toch niet op de akker zijn zonder dat te weten. Als er iets gebeurd, dan helpen we voordat we gaan werken.” En soms komt ze helemaal niet aan de akker toe. “Dan moet ik helpen en wil ik dat ook”, waren de woorden van deze vrouw. 

‘Verdrietig en eenzaam’ in Utrecht
Een poosje geleden was een van de jongens uit een sloppenwijk in Kenia in Utrecht. Hij zei tegen Tiemen dat iedereen in de stad er verdrietig oogt. “They looksad and lonely”, vertelde hij. “Het lijkt wel alsof iedereen haast heeft, maar hij had geen idee waarom. Dat zijn woorden die ik niet meer ben vergeten. We hebben een soort haast, maar waarom eigenlijk?”

En dat terwijl ze in Afrika niet weten hoe lang zo over honderd meter doen, omdat ze onderweg spontaan mensen tegenkomen. “Het hangt ervan af wie ik tegenkom en wat die te delen heeft. Ik ga toch niet iemand voorbijlopen?”, zei de jongen tegen Tiemen.

“In Afrika zeggen ze: je bent bedoeld voor elkaar. Je bent niet bedoeld om je door het leven te haasten. Je bent bedoeld om samen te leven.” Daar kan ik veel van leren. “Het spiegelt je. Het beïnvloedt stap voor stap mijn leven, maar ik blijf onderdeel van deze maatschappij.” 

"In Afrika zeggen ze: je bent bedoeld voor elkaar. Je bent niet bedoeld om je door het leven te haasten. Je bent bedoeld om samen te leven."

Iman
Ze is een jaar of 5 en zat naast haar moeder in hun huisje. Vader lag te slapen, omdat hij vaak ’s nachts werkt. Hij let dan op brommobieltjes en verdient per nacht 2 dollar. Het is een moslim gezin waarvan de dochter in het Compassion-project zit. “Je kunt in zo’n gesprek dan niet alles zeggen. Je deelt je mens zijn. Dat was heel mooi. Maar ergens dacht ik: Wat zullen we doen? Hoe kunnen wij woorden van hoop spreken?” 

Op een gegeven moment vroeg Tiemen aan het meisje wat ze leuk vindt aan het project. Zingen antwoordde ze, waarna ze een favoriet liedje begon te zingen. Dat ging als volgt: “When I was walking I found Jesus on my way I sat at His feet and learned from Him that He is my Saviour.”

Tiemen: “Het was zo’n mooi moment. Een kind is het meest kwetsbaar en brengt op deze manier iets heel moois en krachtigs het gezin binnen.”

De volgende reis
Tiemens volgende reis gaat naar Indonesië, waar hij 42 km gaat hardlopen. Door mee te doen aan de Muskathlon komt hij in beweging tegen onrecht. De verhalen van al zijn ontmoetingen staan in zijn hart gegraveerd. “De ervaringen schrijven een verhaal in je hart. Die raak je nooit meer kwijt. Sterker nog: ze worden onderdeel van jouw levensverhaal. Dat gun je iedereen.”

Foto: Carel Schutte

CIP+ logo

Christenen die meer diepgang willen kiezen voor CIP+

Je las net een gratis CIP+ artikel. Meld je aan en start je gratis maand.

Start je gratis maand

CIP & Compassion
- Tiemen Westerduin strijdt tegen armoede: "God is meer dan een stel dogma's"
- Tiemen Westerduin loopt de Muskathlon vanuit bewogenheid voor mensen om hem heen: “We mogen meelopen in Zijn tocht van victorie“
- Een eerlijk gesprek over de ware betekenis van armoede: "Als je mij zou vragen wat ik later wilde worden, dan zou ik zeggen: Ik wil alleen maar eten”
- Filipijnse moeder van acht kinderen: "Als ik niet werk, is er geen eten"
Meer over CIP & Compassion »

Wil jij ook meedoen aan een Muskathlon? Bezoek deze website

Reacties

A
Amen, en Gods VERDRIET, elk jaar armoede door ongerechtigheid in Nederland, en z.g. humanitaire barmhartigheid: 30.000 ongeboren kinderen met voorbrdachte RADE vermoord.

Schaamte en BEKERING is geboden, wie ore heeft die hore in gehoorzaamheid.

Shalom
REAGEER
J
Ik geloof NIET in het DOEL om de wereldwijde (sociale) armoede in Jezus Naam op te heffen!



Jezus laat er mi geen enkel misverstand over bestaan, dat Hij gekomen is, om de "geestelijke armoede" op te heffen.

Hij heeft Zijn leven gegeven op Golgotha zodat eindelijk de weg Naar GOD weer opengebroken, vrij is. HIJ heeft betaald!

En HIJ leert ons, de enige weg naar GOD: is DOOR HEM. Blijf IN CHRISTUS.



Mijn "Grote opdracht" is: Ga, vertel het Goede Nieuws van Golgotha en maak ze discipelen van Jezus. (Matt.28:18-20)





J
In het programma Vermist werd een vrouw gezocht in een Zuid Amerikaans land.

Na veel en lang speurwerk vond men de vrouw. wonend in een bouwval. Zij had nauwelijks inkomen!

Toen zij eindelijk heel schuw aan de deur kwam en te horen kreeg, dat haar dochter naar haar op zoek was, gebeurde er het navolgde:



zij heeft GOD de eerste tien minuten op straat staan te loven en te prijzen!

De reporter kreeg er geen woord tussen!



En de meest atheistische godlochenaars wonen vaak in kapitale, luxe villa's en bulken in het geld!

Praat mee

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher Spotify
Krijg volledige toegang tot CIP.nl. Start je gratis maand!