Eerlijk over
Dit artikel is nu opgeslagen in je dashboard.
Bewaar artikelen in je dashboard.

Levensverhaal

Auteur: Marina de Haan

De man van Yvonne heeft Asperger: "Thuis ga ik van binnen langzaam dood"

“Mijn man is een prima man. Hij kan met iedereen praten, heeft gevoel voor humor, hij is heel slim. Hij wil graag wat voor anderen doen. Hij is trouw en komt altijd zijn afspraken na. Maar in ons huwelijk is hij een heel ander persoon.” Yvonne vertelt eerlijk over haar huwelijk met een man die Asperger heeft. “Ik heb niets aan mijn man, echt niet. Ik leef als een huishoudster.” 

Yvonne*, van oorsprong Canadese, leerde haar man in haar thuisland kennen. “We zagen elkaar in de kerk en op de Bijbelstudie.” Toen sloeg de vonk over. “Ik heb heel vaak gebeden dat ik iemand mocht vinden die de Here ook dient. Ik geloofde dat dit Gods weg was. Ik wist ook niet wat er zou gebeuren. Ik wist niet dat hij Asperger had. Natuurlijk merkte ik wel wat dingetjes omtrent communicatie, maar ik dacht er niet te veel van.”

Het stel trouwde in 1993 en verhuisde naar Nederland. “Hij was 30, ik was 28. We hebben ons huwelijk bezegeld voor God, we geloofden dat Hij ons samen heeft gebracht. Ik dacht echt dat het wel goed zou komen, omdat we van elkaar houden”, begint Yvonne te huilen. “Als we op ons geloof zouden focussen, dan zou het wel goed komen, hè.” 

CIP+ logo

Wil je verder lezen?

Dit artikel is speciaal geschreven voor CIP+ leden! Word ook lid en lees gelijk verder!

Start je gratis maand Inloggen

Reacties

M
Wat bijzonder dat dit met ons deelt ik wens je veel wijsheid toe en ik hoop dat goed mag komen tussen jullie hier bid ik voor.
J
Zo herkenbaar!

Vul mijn naam in en een ander beroep en het is mijn verhaal, mijn strijd!

Mijn vrienden en familie begrijpen het niet altijd, het is niet uit te leggen omdat hij heel goed weet hie hij zich sociaal hoort te gedragen, maar wanneer hij thuis is is het een heel andere man.

Dapper dat je dit wilt delen. Zelf heb ik steun aan gesprekken met een christelijke psychotherapeut, en aan stichting het Koningskind. voor mijn man is dit 'gewoon' een zwakke plek van mij , waar ik aan moet werken, met hem is niets aan de hand...
Met ons allemaal is iets aan de hand en we houden allemaal van elkaar ondanks deze "fouten". Het is de kunst om meer voor de liefde open te staan dan voor de "fouten"; Moeten we wel eerst weten hoe die ander zijn / haar liefde denkt te uitten. Dan kan het nog een hele klus zijn om die uitting als liefde te aanvaarden en uiteindelijk te gaan ervaren.

Maar deze klus is opbouwend!

Liefde geven (waarvan je niet eens weet of het herkend / aanvaard wordt) is afbrekend / uitputtend.
Toon meer antwoorden (2)
Toon meer reacties (22)

Praat mee

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Krijg volledige toegang tot CIP.nl. Bekijk onze abonnementen.