Willem Ouweneel

God

20 juli 2018 door Willem J. Ouweneel

Ben jij een ‘christenzionist’!?

Nu pas heb ik de ‘Open brief over Israël aan Nederlandse christenen’ van 2012 gezien, ondertekend door zeven theologen. Er staat veel positiefs in de brief: over Christus als de enige Verlosser, uit genade alleen, over de Schrift als de enige bron van goddelijke waarheid. Ook bestrijdt het stuk terecht enkele uitwassen in wat het ’t ‘christenzionisme’ noemt, met name een onkritische houding tegenover de huidige staat Israël.

CIP+ logo

Dit artikel is je cadeau gedaan door CIP+ lid Willem J. Ouweneel.

Word ook lid

De moeilijkheid met dit soort discussies is dat zelden voldaan wordt aan de eerste volwaarde: je opponent recht verstaan en correct weergeven. Een voorbeeld: welke serieuze ‘christenzionist’ zou ooit beweren dat ‘God het huidige Israël uitzonderlijk goed gezind is (…) op basis van etnische afkomst en niet op basis van de genade van Christus alleen zoals aangegeven in het Evangelie’? Ik ken ze niet. God is het huidige Israël uitzonderlijk goed gezind, niet op basis van hun goede gedrag, maar op basis van zijn onberouwelijke roeping en beloften aan de aartsvaders en aan Israël zelf. Uiteindelijk maakt Hij deze beloften waar – zoals Hij altijd gedaan heeft – alléén aan diegenen die zich tot Hem bekeren. Dát is het ware (overblijfsel van) Israël. Als zij Gods beloofde zegeningen ontvangen, zal dat uitsluitend op grond van Gods genade en Christus’ volbrachte werk zijn.

God is het huidige Israël uitzonderlijk goed gezind, niet op basis van hun goede gedrag, maar op basis van zijn onberouwelijke roeping en beloften aan de aartsvaders en aan Israël zelf.

De ondertekenaars gaan verder met tien stellingen, waarmee ik het grotendeels eens kan zijn: Het evangelie is de boodschap van Gods genade voor zowel Joden als niet-Joden (stelling 1). Er is geen heil buiten Christus, en de beloften aan Israël kunnen niet vervuld worden buiten Christus (stelling 2). Mensen worden alleen gerechtvaardigd door het geloof in Christus (stelling 3). Uiteraard.

Ook met stelling 4 (over Christus’ offerdood) ben ik het eens, maar let op de slotzin: door de dood van Christus zijn de oudtestamentische offers wel ‘vervuld’, maar dat is niet hetzelfde als ‘beëindigd’ (zie ook stelling 7). Vergelijk de Mozaïsche Torah: wel ‘vervuld’ in Christus, maar niet ‘beëindigd’ (Mat. 5:17). Zoals de vroegere offers alleen waarde hadden doordat zij vooruitzagen naar Christus’ zoendood, zo is het denkbaar dat er ook ná deze zoendood offers gebracht worden in een joodse tempel die terugverwijzen naar deze zoendood. De ondertekenaars willen wijzer zijn dan Petrus en Johannes, die in Handelingen 3 het avondoffer bijwoonden, en Paulus, die in Handelingen 21:20-25 rustig meedeed aan de offerdienst in de tempel.

Pas in stelling 6 gaat het flink mis:
(a) De Abrahamitische beloften slaan niet op ‘de Kerk’, maar op alle fysieke en geestelijke nazaten van Abraham die in hetzelfde geloof wandelen als hij (Rom. 4:11; Gal. 3). Dat is niet hetzelfde.
(b) De Kerk van Jezus Christus is niet ‘het ware Israël’. De ondertekenaars verwijzen naar Romeinen 8:28, waar verteld wordt wie een ware Jood is, niet wat de Kerk is en Filippenzen 3:3, waar verteld wordt wat de ware besnijdenis is, niet wat de Kerk is.
(c) ‘De Kerk’ (als lichaam van de verheerlijkte Christus en tempel van de Heilige Geest) bestond in het Oude Testament nog helemaal niet (vgl. Mat. 16:18, ‘Ik zal’), en het ‘Israël van God’ in Galaten 6:16 is niet ‘de Kerk’, maar het gelovig overblijfsel van Israël.
(d) Het feit dat de Kerk vergeleken wordt met een eeuwige stad, die neerdaalt uit de hemel, betekent niet dat de aardse stad heeft afgedaan.

Stellingen 8 en 9 trekken conclusies uit het zwijgen van de Schrift, en daar hebben we niets aan. Het Nieuwe Testament sluit zich helemaal aan bij het Oude wat betreft de verwachtingen van Israël (Mat. 24, Rom. 9-11 en Openb. 7). En de landbelofte blijft staan bij alle profeten; de vervulling ervan wordt onveranderlijk verbonden met de vestiging van het Messiaanse vrederijk, met datzelfde beloofde land als middelpunt.

De Abrahamitische beloften slaan niet op ‘de Kerk’, maar op alle fysieke en geestelijke nazaten van Abraham die in hetzelfde geloof wandelen als hij.

Stelling 9 herhaalt ook de absurditeit dat de troon van David verhuisd zou zijn naar de hemel. En dat terwijl Jezus zelf uitdrukkelijk onderscheid maakt tussen de troon van de Vader waar Hij nu gezeten is (in de hemel) en Zijn eigen troon waarop Hij straks gezeten zal zijn (Openb. 3:21). De troon van David hoort thuis in Jeruzalem, en nergens anders.

Stelling 10 bevat een kern van waarheid: ‘seculier’ Israël heeft als zodanig géén goddelijk mandaat om de betwiste gebieden van Palestina bezet te houden. Ook is het waar dat de Israëli’s zich tegenover de Palestijnen niet altijd even bijbels-rechtvaardig hebben gedragen, en dat welke vorm van ‘christenzionisme’ dan ook hen daarin niet moet aanmoedigen.

Wat de Epiloog van de verklaring betreft, ook daarin staat weer veel behartenswaardigs. Maar de kern is dit: ‘De huidige seculiere Staat van Israël is niet een authentieke of profetische verwerkelijking van het Messiaanse Koninkrijk van Jezus Christus’. Nee, natuurlijk niet! De huidige staat Israël is, onder Gods voorzienigheid, de aanloop tot de vestiging van het Messiaanse koninkrijk van Jezus Christus, dat pas zal aanbreken bij de komst van de Messias met de wolken des hemels. Dan zal Christus zich zetten op de troon van David te Jeruzalem. Alleen Joden die Jezus zullen aanvaarden, niet alleen als hun Messias, maar ook als hun Verlosser, zullen aan dat koninkrijk deel krijgen.

Hoe zit het dan met de Kerk? Ja, dat is juist de moeilijkheid. Als je deze problemen goed in kaart wilt brengen, moet je de leer van de Kerk én die van het verbond én die van het koninkrijk én die van de toekomende dingen onder de loep nemen. De ondertekenaars hebben bepaalde ‘christenzionistische’ excessen aan de kaak willen stellen, en dat is terecht. Maar daarmee zijn ze aan de eigenlijke problemen niet toegekomen. Die zien ze vermoedelijk ook niet zo erg, anders hadden ze zich in stelling 6 niet zo gauw van de kernproblemen afgemaakt. Die problemen vereisen een heel wat uitvoeriger aanpak, en die geef ik in een boek dat hopelijk rond Kerst verschijnt.

Reacties

K
Goed stuk, ik heb ook grote moeite met christenzionisten die kritiekloos propaganda uit Israel napraten. Het kernprobleem is m.i. dat een godsdienst die universalistische pretenties koestert deze moeilijk kan baseren op een particuliere openbaring aan een groepering die een speciale, unieke rol krijgt in de heilsgeschiedenis. Kunnen christenen nu wel of niet 'Joodje spelen'? Het verschil tussen 'vervullen' en 'eindigen' is in dit verband meer dan een semantische kwestie, helaas heeft Willem dat niet uitgelegd.
N
Israelische propaganda:

Is de huidige staat Israel bij toeval ontstaan of ligt hier een Bijbelsche profetie aan ten grondslag ?
Toon meer antwoorden (3)
Toon meer reacties (6)

Praat mee

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher