Willem Ouweneel

God

14 mei 2018 door Willem J. Ouweneel

De staat Israël bestaat vandaag 70 jaar!

Vandaag bestaat de staat Israël precies zeventig jaar (volgens onze kalender; Israël vierde het al op 19 april, op hun kalender 5 Ijjar)! Op 14 mei 1948, de dag waarop de laatste Britse troepen (die daar 31 jaar gezeten hadden) het land verlieten, riep de Joodse Volksraad in Tel Aviv de Joodse Staat uit op het grondgebied van Eretz Jisrael, het land Israël.

CIP+ logo

Dit artikel is je cadeau gedaan door CIP+ lid Willem J. Ouweneel.

Word ook lid

Het was al een wonder geweest dat het volk Israël door alle eeuwen heen nooit was opgegaan in de volken, maar zijn eigen identiteit had bewaard. Ongetwijfeld heeft Israël zich met vele volken vermengd: er zijn blanke, zwarte en gele Joden. Maar dankzij de Tenach (het Oude Testament), de Talmoed, de Sjabbat en de andere joodse hoogtijdagen, en dankzij zijn onverwoestbare Messiaanse hoop, is er nog altijd een identificeerbaar – en ook wel degelijk genetisch samenhangend – volk Israël.

Het was eveneens een wonder dat het joodse volk nooit is uitgeroeid, al hebben vele boosdoeners dat door de eeuwen heen geprobeerd. Vele volken zijn in de loop van de geschiedenis óf geassimileerd, óf uitgemoord. Maar Israël, als volk met een volstrekt eigen identiteit, is er nog altijd. Alle rijken die ooit tegen Israël waren, van het Egyptische tot het nazistische, zijn ten onder gegaan. Israël is er nog steeds.

Alle rijken die ooit tegen Israël waren, van het Egyptische tot het nazistische, zijn ten onder gegaan. Israël is er nog steeds.

Veel Joden, maar ook veel christenen, geloofden op grond van de profetieën dat het joodse volk eens naar zijn land zou terugkeren en daar een eigen thuis zou krijgen. Dat leek ondenkbaar omdat Palestina tot het Ottomaanse rijk behoorde. Maar ziedaar, in 1918, aan het eind van de Eerste Wereldoorlog, veranderde de politieke situatie in het Midden-Oosten zodanig– met name door de val van dat rijk – dat een joods thuisland in Palestina ineens tot de mogelijkheden ging behoren. De bekende woorden van de Sederavond: Sjana haba’a biroesjalajjim (‘Volgend jaar in Jeruzalem’), hadden eeuwenlang een onmogelijke droom geleken. Slechts een handvol Joden had zich door de eeuwen heen in het Heilige Land kunnen handhaven. Maar op 3 september 1897 schreef Theodor Herzl na het zionistisch Congres in Basel in zijn dagboek: ‘In Basel heb ik de Jodenstaat gesticht. (…) Misschien in vijf jaren, in elk geval in vijftig jaren zal ieder het inzien.’

Precies vijftig jaar later keurde de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties (29 nov. 1947) met tweederde meerderheid een verdeling van Palestina onder Joden en Palestijnen goed, en maakte daarmee een joodse staat mogelijk. (Trouwens ook een Palestijnse staat, maar de Palestijnen maakten van die gelegenheid geen gebruik, omdat zij het hele land wilden.) Die goedkeuring was al evenzeer een wonder. Het leidde tot iets wat in de geschiedenis volstrekt ongekend is: een volk dat duizenden jaren geleden zijn grondgebied is kwijtgeraakt, heeft al de eeuwen door zijn identiteit gehandhaafd en keert naar zijn oude grondgebied terug om daar als vanouds een staat te stichten.

Een volgend wonder was dat de piepjonge staat Israël vanaf 1948, ondanks het gigantische numerieke overwicht van zijn Arabische tegenstanders tot op heden zich nog steeds heeft weten te handhaven. Het kreeg de Onafhankelijkheidsoorlog (1948) over zich heen, daarna de Suezcrisis (1956), de Zesdaagse Oorlog (1967), de Jom Kippoer-oorlog (1973), de Libanese Oorlogen (1982, 2006), de Eerste Intifada (1987-1993) en de Tweede Intifada (2000-2005) en de Gaza-Oorlog (2008-2009). Inmiddels heeft Israël vredesverdragen met Egypte en Jordanië, maar met Syrië is het officieel nog steeds in oorlog, terwijl vooral Iran een permanente dreiging vormt.

Hoe dan ook, het is duidelijk dat de geschiedenis van de staat Israël niet buiten God is omgegaan.

Sommige christenen bejubelden de stichting van de staat Israël als een (begin van de) vervulling van bijbelse profetieën. Andere, vooral gereformeerde christenen haastten zich te verzekeren dat zij blij waren met de eigen staat voor de Joden, maar dat die niets met de bijbelse profetieën te maken heeft. Vaticaanstad, als politieke entiteit, hikte lang aan tegen een erkenning van de staat Israël, maar in 1993, vijfenveertig jaar na de stichting van de staat, kwam het er toch van. In dat jaar bereikten de twee een ‘Fundamenteel Akkoord’. In 1994 kreeg Israël een Vaticaanse nuntius, en Vaticaanstad kreeg een Israëlische ambassadeur. Overigens is het officiële standpunt van de Rooms-Katholieke Kerk eveneens dat de stichting van de staat Israël geen vervulling van bepaalde bijbelse profetieën is. Het kerkelijk establishment handhaaft zijn vervangingstheologie.

Veel orthodoxe Joden aarzelen eveneens om deze staat met de bijbelse profetieën in verband te brengen. Sommige ultra-orthodoxe groepen wezen de staat Israël zelfs radicaal van de hand met het argument dat alleen de Messias zelf zijn volk een dergelijke staat mag, kan en zal schenken, en dat dat pas zal gebeuren na bekering en geestelijk herstel van het joodse volk. Dit is ook het standpunt van christenen die in de stichting van de staat Israël wel de hand van God zien, en zelfs een aanloop naar de vervulling van het profetisch Woord, maar die ervan uitgaan dat deze vervulling zelf de bekering en het geestelijk herstel van Israël veronderstelt (Deut. 30:1–10; Ezech. 36 & 37; Zach. 12 & 13).

Hoe dan ook, het is duidelijk dat de geschiedenis van de staat Israël niet buiten God is omgegaan. Zeventig jaar mag die staat nu al bestaan. Ooit was Israël een zelfstandig land: eerst van koning Saul tot koning Zedekia, toen onder de Hasmoneeën en Herodianen (zij het in afhankelijkheid van de toenmalige Griekse, later Romeinse heersers), en nog even kort onder de opstandeling Bar Kochba. Als ik het goed heb uitgerekend, was dat allemaal bij elkaar zo’n zevenhonderd jaar. Daarvan is zeventig jaar alweer tien procent…

Ik wens de staat Israël (in zijn huidige vorm) geen lang leven toe. Daarmee bedoel dat ik hoop en bid dat de Messias spoedig zal verschijnen en de troon van David in Jeruzalem zal bestijgen. Daar kijken miljoenen orthodoxe Joden en christenen naar uit!

Reacties

H
Ernstige waarschuwing voor meneer Erdohan: Kijk,voordat je je tegen Israël keert,even naar alle rijken die dat vóór jou hebben gedaan en leer van wat er van deze rijken en hun leiders is terecht gekomen!
REAGEER
B
Dag Willem, eens.

Zie https://tora-yeshua.nl/2018/05/burgemeester-jeruzalem-kondigt-nieuwe-wereld-orde-aan/

Verder is het wel zo volledig, om te benoemen, dat de kerken voor het antisemitisme hebben gezorgd een kleine 2000 jaar lang en dat de islam dat al 1400 jaar doet.

Shalom

Ben Kok (joods-chr. pastor)
A
Beste Ben Kok,

Voor de volledigheid dan o.a. ook vermelden dat de Joden, als ze maar even de kans kregen, vanaf het begin de christenen gehaat en vervolgd hebben (zie o.a. Handelingen).

John Stott schrijft in zijn boek “Hoe denkt Christus over Zijn gemeente” (1999) over de Joden hoe zij de gehate Nazarenen kwelden. Stott: “Het populaire verzet tegen de christenen vanwege hun weigering deel te nemen aan de keizerverering, werd ook aangewakkerd door de Joodse bevolkingsgroep.”…. “De Joden riepen het hardst dat de vrome bisschop Polycarpus van
Toon meer antwoorden (6)
Toon meer reacties (9)

Praat mee

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher