Willem Ouweneel

Waarom Willem Ouweneel de petitie voor Anne Faber heeft ondertekend

20-10-2017 door Willem J. Ouweneel

Dit artikel is je cadeau gedaan door CIP+ lid Jeffrey Schipper. Word ook lid.

Ik behoor bij de honderdduizenden die in de afgelopen dagen de petitie hebben ondertekend bestemd voor de regering en voor de Dolderse kliniek Aventurijn, geschreven op initiatief van de Dordtse mevrouw Lydia de Jong naar aanleiding van de dood van Anne Faber. De tekst luidt deels:

‘Wij, ondergetekenden, eisen een onderzoek naar het falend rechtssysteem in de zaak van Michael P. Wij roepen hen die verantwoordelijk zijn, o.a. het ministerie van Veiligheid en Justitie, ter verantwoording en eisen een verklaring. Tevens eisen wij een onderzoek naar kliniek Aventurijn Forensische Psychiatrie Altrecht en willen een verslag van de werkwijze en het beleid binnen de kliniek. Wij eisen een verandering van de wet op het gebied van zedendelicten zodat dit NOOIT meer kan gebeuren. Wij zijn boos en zitten vol afschuw!’

Ik zeg er meteen bij dat ik het, net als honderdduizenden anderen, voor een groot deel uit machteloze woede heb gedaan. De laatste zin van het citaat zegt dit ook ronduit. De zaak kwam voor ons dan ook wel heel dichtbij. De jas, fiets en rugzak van Anne zijn op een paar honderd meter van ons huis (in Huis ter Heide) gevonden. Onze hele buurt is afgezocht, en de politie is ook in onze tuin geweest. Meermalen ben ik gaan kijken hoe de politie in onze hele omgeving op zoek was naar nadere gegevens, en op zoek naar Anne zelf. Een moord is altijd vreselijk, maar het is extra huiveringwekkend te bedenken dat iemand vermoedelijk zo dicht bij je huis ter dood is gebracht.

Een moord is altijd vreselijk, maar het is extra huiveringwekkend te bedenken dat iemand vermoedelijk zo dicht bij je huis ter dood is gebracht.

Maar nu die petitie – en dan even, voor zover dat mogelijk is, los van alle emoties. Kijk ik wat bedachtzamer, dan besef ik natuurlijk ook wel, dat je het nooit honderd procent met deze tekst eens kunt zijn (wat trouwens ook helemaal niet hoeft; ik heb geen spijt van mijn handtekening). Let op het woordje NOOIT. Ieder mens begrijpt dat zelfs het meest ideale en volmaakte rechtssysteem NOOIT kan voorkomen dat eenmaal vrijgelaten (én zelfs uitbehandelde!) zedendelinquenten zich weer opnieuw misgaan. Dat kun je alleen maar bereiken door alle zedendelinquenten voor altijd op te sluiten. Gelukkig zit ons systeem zo niet in elkaar. Zelfs de grootste misdadiger krijgt na een gepaste straf (én de noodzakelijke behandeling) de gelegenheid te laten zien dat hij/zij in staat en bereid is een beter leven te leiden dan voorheen.

Een tweede punt klopt wellicht beter; dat is de kwestie van het ‘falend rechtssysteem’. In welk opzicht heeft het rechtssysteem gefaald? In ons land kan een delinquent die zich oppassend gedraagt, na het uitzitten van twee derde van zijn straf vrij komen. Het nieuwe kabinet heeft aangekondigd dit te willen veranderen. Maar ook al moet de zedendelinquent zijn hele straf uitzitten, op een dag komt hij toch weer vrij. Alleen als hij TBS opgelegd krijgt, kan hij voor onbepaalde tijd in een kliniek vastgehouden worden. Normaliter wordt zo’n TBS gebaseerd op voorafgaand psychiatrisch onderzoek. Als de verdachte niet wil meewerken aan zo’n onderzoek, kan de rechter toch besluiten TBS op te leggen, maar hij doet dat niet graag, omdat hij het gevoel heeft dan op de stoel van de psychiater te gaan zitten.

Had de rechter in 2010 Michael P. TBS moeten opleggen? Als hij dat gedaan had, had Anne Faber nu nog geleefd. Maar dat is wijsheid achteraf. De rechter heeft in 2010 een op zichzelf correcte (zij het achteraf betreurenswaardige) beslissing genomen. Niet de rechter heeft gefaald, maar het rechtssysteem heeft gefaald in die zin dat zoiets überhaupt kon gebeuren: een zedendelinquent die vrijkomt zonder psychiatrisch behandeld te zijn.

Niet de rechter heeft gefaald, maar het rechtssysteem heeft gefaald: een zedendelinquent die vrijkomt zonder psychiatrisch behandeld te zijn.

Een jaar voordat een zedendelinquent weer vrijgelaten wordt – dat zou bij Michael P. in 2018 gebeuren – kan hij alsnog in een kliniek worden opgenomen om zijn terugkeer in de maatschappij voor te bereiden. Dat kan natuurlijk alleen onder streng toezicht gebeuren. Wat dat betreft zou het rechtssysteem eveneens wel eens ernstig gefaald kunnen hebben, doordat de Dolderse kliniek Aventurijn Michael mogelijk te veel vrijheid heeft gelaten. Een Telegraaf-journalist heeft op grond van getuigenissen zelfs beweerd dat Michael in de kliniek een van de patiënten zwanger had gemaakt en ook een seksuele relatie met een van de begeleidsters had, waardoor hij extra veel vrijheden genoot. Ook gaan er geruchten dat Michael in de kliniek vrijelijk over drugs kon beschikken. Het is dus volkomen terecht dat minister Blok een onderzoek naar Aventurijn gelast heeft: hier moet de onderste steen boven komen. Als de petitie ertoe kan bijdragen druk op de ketel te zetten en te houden, lijkt me dat alleen maar winst.

Voor de rest is een van de interessantste suggesties die ik de laatste dagen gehoord heb, deze: de wet moet zodanig veranderd worden dat een gevangen zedendelinquent die weigert mee te werken aan psychiatrisch onderzoek, eenvoudig niet vrijgelaten wordt. Als de psychiater vindt dat de delinquent niet ‘meewerkt’, kan deze niet op vrije voeten komen. Er moet eerst psychiatrisch vastgesteld worden (voor zover dat helemaal mogelijk is) of de patiënt geschikt is om in de samenleving terug te keren. Zo’n wetswijziging lijkt me een enorme verbetering. Ziedaar de suggesties: minder of helemaal geen strafverkorting (wie 11 jaar krijgt, moet 11 jaar zitten), veel betere controle van forensische klinieken en verplicht psychiatrisch onderzoek (wie zulk onderzoek traineert, blijft gewoon gevangen).

Ontvang het online magazine voor christenen!

Daily Newsletter
Weekly Newsletter

Ik geloof dus inderdaad dat de petitie gelijk heeft: ons rechtssysteem heeft ‘gefaald’. Het mag eenvoudig nooit meer gebeuren dat een zedendelinquent na het uitzitten van zijn gevangenisstraf zónder psychiatrisch onderzoek weer op straat komt. Dat geldt zeker voor gestoorde lieden die openlijk zeggen ‘trots’ op hun wandaad te zijn, zoals Michael P. in 2010 deed.



Discussie over Waarom Willem Ouweneel de petitie voor Anne Faber heeft ondertekend
Reacties uitzetten op CIP.nl? Klik hier!