Casper Sinke
Dit artikel is nu opgeslagen in je dashboard.
Bewaar artikelen in je dashboard.

Levensverhaal

01 oktober 2021 door Patrick Goede

Casper Sinke kwam na een drugsverslaving terug bij God: "Ik maakte krassen in mezelf"

“Casper was altijd al een heel gevoelige jongen. Op de basisschool ging het eigenlijk helemaal fout.” Casper Sinke werd geboren in Yerseke als zoon van een oestervisser. Het EO-programma ‘De Verandering’ maakte een mooi portret van deze gevoelige man die verslaafd raakte aan drugs en alcohol maar uiteindelijk de weg terug naar God vond.

Zijn moeder vertelt hoe Casper van jongs af aan al worstelde met zijn gevoelens. “Een kind van die leeftijd zegt niet vaak: ‘Ik wil dood’. In groep zes heeft een juffrouw ten aanzien van alle kinderen over hem gezegd: ‘Nou, jongens kijk eens hier, nou snapt hij het nog niet.’ Zijn boosheid uitte hij vooral tegen zichzelf. Hij deed zichzelf pijn, hij zat op slot in zichzelf.” Ook na de basisschool zet deze negatieve bij Casper spiraal zich voort. “Het werden pilletjes en het snuiven van speed. Geestelijk zag je hem steeds meer wegzakken. De bouwopleiding op de LTS ging wel goed maar daarna werd het een werkleeropleiding waar ze ook weer zo op hem reageerden als die juf op de basisschool. Dat frustreerde hem weer heel erg. Dat is de periode geweest waarin hij weer is gaan gebruiken.”

Brand
Casper wordt gabber en dompelt zich in die tijd onder in het uitgaansleven om zijn angsten en lage zelfbeeld te onderdrukken. Zijn vader vertelt daarover. “Je zag hem helemaal veranderen van een mooie knappe jongen naar somber. Gewoon lelijk eigenlijk. Natuurlijk stel je jezelf de vraag: ‘Wat heb ik zelf verkeerd gedaan? Wat hebben wij als ouders verkeerd gedaan?’ Maar daar heb je op dat moment niet zo heel veel aan. Als je huis in brand staat ga je je ook niet afvragen hoe dat kan. Je begint meteen met blussen. Daar waren we dan ook constant mee bezig bij Casper. Hij had het over stemmen in zijn hoofd en alles. Ik dacht: Mijn God, hoe kom je hier nog uit?”

Door zijn drugsgebruik kan Casper zijn opleiding tot timmerman niet afmaken. Zijn vader besluit hem mee te laten werken binnen zijn bedrijf. “Je kon hem nog niet als een volwaardig werknemer zien. Dat moest je een beetje met de mantel der liefde bedekken en zien als bezigheidstherapie. Maar goed, hij kreeg wel loon natuurlijk en dat werd weer gespendeerd aan drugs. Op een gegeven moment lag hij op maandag op de grond tegen de verwarming aan na een weekendje stappen. Total loss. Lichamelijk kapot, geestelijk kapot.”

"Het begon met een sleutelpuntje waar je een heel weekend mee door kon maar al gauw werden het dikke lijnen"

Krassen
Casper vertelt zelf over die periode. “Ik was heel erg verloren. Ik had veel afwijzing meegemaakt in mijn jeugd waardoor ik ben gaan vluchten. Als ik dingen niet begreep, werd ik voor joker gezet in de klas. Daardoor werd ik heel angstig en bang om fouten te maken. Als ik iets niet begreep raakte ik gefrustreerd. Want ik kon geen fouten maken, anders zou ik weer afgewezen worden. Dat gaf veel angst. Ik omarmde vanaf dat moment ook heel erg de gedachte dat ik waardeloos ben. Ik sloeg mezelf op mijn hoofd uit frustratie, dat gaf mij een soort afleiding van dat gevoel. Ik sloot mij af van mensen zodat ik geen afwijzing hoefde te voelen. Ik vond intimiteit steeds enger, zelfs tegenover mijn ouders. Ik maakte krassen in mezelf. Mijn ouders zagen dat er dingen niet goed zaten en dat ik driftig was. Maar ze wisten niet goed waarom dat gebeurde. Eén van de dingen die ik het meest verschrikkelijk vond was dat ik anderen pijn deed vanwege mijn pijn. Dat maakte het dubbel zo erg natuurlijk.”

Door XTC te gebruiken krijgt Casper even het idee van een andere werkelijkheid. “Ineens had ik het idee dat iedereen van mij hield en ik hield van iedereen. Het was allemaal geweldig, een berg aan endorfine. Het gebruik werd al heel snel steeds erger. Met speed moet je steeds meer gebruiken. Het begon met een sleutelpuntje waar je een heel weekend mee door kon maar al gauw werden het dikke lijnen. Binnen een jaar snoof ik 12 gram in een weekend weg. Voor speed is dat heel veel.”

Hoop
Casper vertelt vervolgens over zijn christelijke opvoeding. “Ik ging tot mijn 13e mee naar de gereformeerde kerk en er werd uit de Bijbel gelezen thuis. Ik heb er altijd wel iets mee gehad en ook altijd wel gevoeld dat God er is. Maar toch kon ik God niet daar in het diepste van mijn pijn toelaten.”

Op het dieptepunt van zijn leven staat Casper bij het beeld van de Mosselman in Yerseke. “Ik was helemaal leeg op dat moment. Er was niks meer voor mij, de drugs die ik gebruikte maakte mij alleen maar verdrietig wanneer ik gebruikte. Er was een grote leegte. Ik genoot altijd van het water en ik kwam daar vaak van tot rust. Maar op dat moment niet meer, het was allemaal leeg. Ik rookte mijn sigaret en het gaf geen ontspanning meer, ik luisterde naar mijn hardcore muziek en het was geen vlucht meer. Alles had mij in de steek gelaten.”

"Ik heb leren zien dat ik genoeg ben en dat God in mij gelooft"

Zijn ouders stellen hem vervolgens voor de keuze: Of het huis verlaten, of serieus afkicken. “Toen waren we stomverbaasd dat hij zei: ‘Ja ik wil wel hulp kiezen.’ En hij koos ook nog voor christelijke hulp bij De Hoop, daar waren we helemaal blij mee. Dat zag ik echt wel als een gebedsverhoring”, vertelt zijn moeder. “Ik wist dat daarachter zat dat hij de keuze voor God opnieuw gemaakt had. Ten diepste wist ik ook wel dat God nog wat met hem deed in zijn leven. Dat hij het niet helemaal had losgelaten”, zegt zijn vader.

Casper leerde bij De Hoop om te praten over zijn emoties maar de weg naar herstel duurde nog lang. “Ik had leren praten bij De Hoop maar alle angsten daaromheen waren daarmee nog niet verdwenen. Ik moest nog door een hele berg processen heen om daar vanaf te komen en mezelf te leren verbinden aan mensen. Ik heb wel gezien dat dit ook heel erg verweven is geweest met al die verslavingen. Hoe meer ik dat zag, hoe meer ik ook van al mijn verslavingen begon af te raken. Ik heb leren zien dat ik genoeg ben en dat God in mij gelooft. Ik heb met vallen en opstaan mogen leren wie ik ben in God. En ik vond steun in het feit dat Hij mij draagt. Daarmee zijn ook die eenzame gevoelens die ik had verdwenen. Ik ben nu blij met wie ik ben en ik geniet daar echt van.”

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen