Ds. J. A. W. Verhoeven
Dit artikel is nu opgeslagen in je dashboard.
Bewaar artikelen in je dashboard.

God

23 maart 2021 door De Waarheidsvriend

Ds. J. A. W. Verhoeven schrijft over ‘leven in de tussentijd’, gericht op Jezus’ wederkomst

Speelt de verwachting van Christus’ wederkomst voldoende een rol in ons geloofsleven? Ds. J. A. W. Verhoeven reikt in ‘Hoop en heiliging. Leven met Christus in de tussentijd’ handvatten aan om hierover na te denken. De Waarheidsvriend sprak met hem.

De Waarheidsvriend is het huisorgaan van de Gereformeerde Bond in de Protestantse Kerk in Nederland.

U roept op om te ontseculariseren. Wat bedoelt u daar precies mee?
"Het woord ‘ontseculariseren’ komt bij dr. Herman Paul vandaan. Paul verweert zich tegen het consumentisme, tegen het feit dat het verlangen van ons hart afgestompt raakt. We laten ons meetronen in de roes van het hier en nu. Zo raakt de eeuwigheid buiten beeld.

"Het kwaad is niet alleen een persoonlijke zonde, maar kan zich ook verschuilen in sociale en maatschappelijke structuren. Dat moet ontmaskerd worden."

Ik bepleit een zekere afstand van wat West-Europa ons allemaal biedt en zet kritische kanttekeningen bij de ideeën van de Verlichting over vrijheid. Ik ben geraakt door wat dr. Wim Dekker ooit zei: Secularisatie is een oordeel. Wij zijn geen neutraal heidendom, wij zijn een na-christelijk heidendom. We hebben God bewust uit ons leven gebannen. We hebben te maken met een antichristelijk levensgevoel. Wij kiezen er vaak voor om ons hart vol te laten lopen met wat deze wereld te bieden heeft. Maar we kunnen er ook voor kiezen om ons oor te luisteren te leggen bij Christus, om te bidden om een verlangen naar Hem. Dat is ontseculariseren.

Dat betekent niet dat we met onze rug naar de wereld staan. We zijn verbonden met die wereld in een bepaalde solidariteit en hebben daarin onze roeping. Tegelijk zijn we ook geroepen om te leven in het Koninkrijk dat komt – dat is de spanning waarin we staan."

U zegt dat ‘Christus op de dag van het oordeel alle dingen rechtzet voor God. Dat is een enorme troost voor mensen die onrecht is aangedaan.’ Hoe zit het nu met zulke mensen wanneer zij Jezus niet kennen als Verlosser?
"Ik laat dat in de handen van Christus. De kwestie van het onrecht heb ik overgehouden aan mijn verblijf in Latijns-Amerika. Daar is het verlangen naar gerechtigheid helemaal verweven met persoonlijke vroomheid. Het kwaad is niet alleen een persoonlijke zonde, maar kan zich ook verschuilen in sociale en maatschappelijke structuren. Dat moet ontmaskerd worden.

Als je denkt vanuit je eigen ik, kan zelfs het geloof nog een project van jezelf worden. Het is dan meer een vorm van postmoderne manifestatie van je eigen geloof dan van navolging van Christus.

Deze aandacht voor recht en onrecht vind je terug in vele psalmen, met name in de zogenoemde ‘wraakpsalmen’. Hoe je die kan verbinden met gereformeerde theologie is nog een lastige vraag. Het brengt een heel andere manier van het Evangelie lezen met zich mee. Als je leeft in een situatie van onrecht en onbelemmerde corruptie lees je deze psalmen anders dan wij in het Westen. Je kunt stellen dat het hele Onze Vader een gebed is om de wederkomst en dus om recht. Dat zou meer beseft moet worden, dat zou consequenties hebben voor onze levensstijl. Trouwens, alleen al het feit dat we op zondag naar de kerk gaan, is beoefening van vreemdelingschap. Je zegt daardoor ‘nee’ tegen de claim van de 24-uurs economie."

Op welke punten vindt u het nodig dat de kerk profetisch spreekt?
"Om profetisch te kunnen spreken, moet je diep inzicht hebben in de Schriften én in de tijdgeest. Je moet je eigen hart dus kennen. Op een verborgen manier draait het om je eigen ‘ik’ als het centrum van de wereld. Het geloof is wel persoonlijk, maar niet individualistisch. Je leert in het geloof juist dat God het centrum van alle dingen is. Geloof in Christus brengt verbondenheid aan Zijn kerk. Als je denkt vanuit je eigen ik, kan zelfs het geloof nog een project van jezelf worden. Het kan uitgroeien tot iets om je mee te profileren. Het is dan meer een vorm van postmoderne manifestatie van je eigen geloof dan van navolging van Christus.

Ik beleef altijd veel aan het gezamenlijke belijden van het geloof. Wanneer ik dat doe op de preekstoel, denk ik aan de predikanten die voor mij op diezelfde plek hebben gestaan. En aan mijn opa en oma die in eenvoud hebben geloofd. God gaat Zijn gang door de generaties. Dat te beseffen is ook ontseculariseren. Daarom troost mij de kinderdoop hoe langer hoe meer.

De kerkdienst wil verlangen naar God wekken. De focus ligt buiten ons: in Christus. Dat is vreemd aan het ik-gerichte denken van onze cultuur. De Geest sticht de gemeenschap. Daarom houd ik erg van de gemeente. Ik verheug me heel vaak in de zondagse eredienst. Je wordt opgenomen in de gemeenschap van iets wat groter is dan jijzelf, en wat eeuwig blijft."

Foto: Geloofstoerusting

Klik hier om abonnee te worden van De Waarheidsvriend!

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen