Francien Drost
Dit artikel is nu opgeslagen in je dashboard.
Bewaar artikelen in je dashboard.

Dagelijks leven

18 maart 2021 door Geerten van Breugel

Francien Drost ontdekte op een website het huis uit haar droom: "Een bevestiging van onze roeping"

Ze had al jaren het idee dat haar man geen leraar Duits of predikant in Nederland zou blijven, maar dat ze naar het buitenland moesten vertrekken. Ook kreeg Francien Drost een droom, waarin ze een huis geschetst zag. Dat dát precies het huis was waar haar man later mee aan zou komen als woonhuis in Oostenrijk, kon alleen maar leiding zijn.

Je man werd beroepen om in Oostenrijk een gemeente te stichten. Kan je vertellen wat daaraan voorafging?
"Mijn man, Peter Drost, is in mei 2018 beroepen vanuit het kerkverband de ERKWB (Evangelisch Reformierte Kirche Westminster Bekenntniss) in Oostenrijk om in Graz een gemeente te stichten. Het kerkverband is klein en wordt ondersteund door de Stichting Steun Reformatie Oostenrijk (SSRO) in Nederland.

Peter was als kind al betrokken bij deze ERKWB-gemeenten in Oostenrijk en Zwitserland, omdat zijn vader als predikant regelmatig die gemeenten bezocht en ondersteunde. Peter ging dan graag met hem mee. Toen de mensen daar hoorden dat Peter theologie studeerde vroeg iemand al eens: Kun je niet hier predikant worden? Wij hebben hier hard predikanten nodig!"

Wat voor rol speelde God hierin?
"God was al jaren bezig met dit verhaal. Bij Peter door hem al vroeg te laten kennis maken met deze gemeenten en door behalve theologie studeren hem ook een zijweg te laten maken, namelijk die van leraar Duits. Na een paar jaren leraar Duits te zijn geweest heeft hij de theologiestudie weer opgepakt en is hij uiteindelijk predikant geworden in Delfzijl.

Ikzelf had al jaren het idee dat het niet bij leraar Duits of predikant in Nederland zou blijven. Tijdens bepaalde liederen die ik zong, kreeg ik vaak het idee dat God op een dag van ons zou vragen naar het buitenland te vertrekken. En dat was nou precies wat ik niet wilde.

Op een ochtend, 11 jaar geleden, werd ik wakker met mijn droom van die nacht nog helder voor ogen; ik zag een huis met puntdak, de bovenkant van hout, de onderkant van wit steen op een heuvelachtig grasveld. Ik noemde het, meer voor de gein, mijn visioen. Het beeld is me altijd bijgebleven en het idee van ooit naar het buitenland te vertrekken werd er door versterkt. Toen Peter eenmaal predikant was in Delfzijl waren we er helemaal niet meer mee bezig. Tot die dag dat ik Peter in de keuken zag staan met de telefoon in z’n handen. Hij had iemand van de SSRO aan de telefoon gehad. Er lag een vraag uit Graz op tafel. Ik zag aan z´n gezicht dat hij een bijzonder gesprek achter de rug had. Ik vroeg; Wat is er? Heb je een beroep gekregen ofzo? Toen ik hoorde waar het gesprek over gegaan was dacht ik meteen: Ok, daar gaan we..."

Jullie zijn dus naar Oostenrijk verhuisd. Hoe ziet jullie leven er nu uit?
"God heeft ons op meerdere manieren bevestigd in onze roeping om naar Oostenrijk te gaan. Zozeer, dat mijn eigen wil werd omgebogen tot een overtuiging dat dit nu Gods weg voor ons is. Nadat Peter het beroep had aangenomen, hebben we een jaar lang alles voorbereid. Daar hoorde ook het zoeken van een huis bij. We ontdekten al snel dat een huis vinden voor een gezin met vijf kinderen moeilijk zou worden en in de stad Graz zelf ook onbetaalbaar. Peter zocht veel op de Oostenrijkse variant van Marktplaats en stuurde mij regelmatig huizen door. Zo ook een woning in een dorp buiten Graz. Ik zag de foto, keek er nog eens  goed naar en dacht: Dit is ’m! Het huis die ik heb gezien in mijn droom. Puntdak, hout boven, wit steen onder, heuvelachtig grasveld. De foto was uit dezelfde hoek genomen als het beeld in mijn droom. Het is het huis waar wij nu daadwerkelijk in wonen en werken. Het is voor mij een dagelijkse herinnering aan de roeping die we hebben gekregen. We wonen er nu ruim anderhalf jaar en momenteel houden we de kerkdiensten bij ons thuis."

Naar Oostenrijk met elkaar is een enorme stap. Wat heeft het jullie als gezin gekost?
"Het heeft ons ‘onze wortels’ gekost: Het als gezin geworteld zijn in je geboorteland en in een groot kerkverband, het mogen horen bij een grote christelijke gemeente, het christelijke onderwijs voor de kinderen. Die dingen, die vaak zo vanzelfsprekend leken, hebben we moeten loslaten."

En wat heeft het opgeleverd?
"Het ontworteld zijn leert ons dat Jezus de ware Grond is waarin we geworteld mogen zijn, dat Hij de vaste Grond is onder onze voeten. We hebben geleerd dat Hij te vertrouwen is, doordat alles wat vertrouwd was wegviel." 

Hoe zien jullie Gods leiding in het oprichten van deze gemeente?
"Dat zien we in alles. Wij staan wat dat betreft met lege handen. God stuurt mensen op Zijn tijd. We bidden vaak of God ons wil verrassen. En dat heeft Hij ook al meerdere keren gedaan. Als er een jong stel met een tienerbroertje zomaar de kerk in komt wandelen dan kun je niet anders dan enorm verrast zijn. Tegelijk is er ook een andere kant. Mensen kunnen je ook teleurstellen. Als mensen gekomen zijn, maar ook weer gaan, dan doet dat wel wat met je. Maar ook juist daardoor leren we weer, dat we alles van Hem mogen verwachten en alleen op Hem kunnen vertrouwen."

Je bent met een kaartenwebshop gestart, hoe is dat gegaan?
"Al van jongs af aan houd ik van foto’s en fotograferen. Op den duur begon ik christelijke teksten in mijn foto’s te plaatsen en die deelde ik vervolgens op Facebook. Mensen vroegen of ik er ook ansichtkaarten van kon maken. Dat heb ik toen gedaan. Ik begon met vijf kaarten en dat werden er steeds meer. Vlak voor onze verhuizing naar Oostenrijk heb ik walkingbygrace.nl als bedrijf laten registreren en werd het een officiële webshop."

Kan je wat vertellen over de kaarten die je hebt gemaakt?
"Bloemen en bergen, die twee thema’s zie je vooral in mijn kaartenwebshop. Ik zie iets van Gods grootheid in de mooie bergen hier in Oostenrijk; overweldigend soms zo groot en mooi. Tegelijk zie ik Gods grootheid in een klein takje of bloemetje; al die details met zoveel zorg gemaakt! Die schoonheid en grootheid van God probeer ik vast te leggen met m’n camera om er vervolgens met passende tekst een kaart van te ontwerpen. De foto’s op de kaarten zijn gemaakt tijdens verschillende reizen die we gemaakt hebben in Oostenrijk. De bloemetjes en takjes pluk ik meestal uit eigen tuin en omgeving."

Wat missen jullie het meeste? Vrienden, familie, of gewoon een kroket?
"Tja, ik denk dat ik dan toch voor die kroket ga. Met familie en vrienden hebben we online veel contact. Een kroket online opeten gaat helaas niet."

Waar hopen jullie op in de toekomst, wat zouden jullie mooi vinden in de oprichting van de gemeente en het bouwen aan je webshop?
"Ons motto is: Amazing Grace voor Graz. We hopen dat God nog veel mensen naar onze gemeente brengt zodat kerkloze gelovigen een geestelijk thuis vinden en zodat mensen die Jezus nog niet kennen Hem leren kennen. We hopen zelf te mogen groeien in genade en dat heel veel mensen Zijn Amazing Grace mogen leren kennen.

Wat betreft mijn webshop hoop ik dat mensen in mijn kaarten iets van Gods schoonheid zien en dat willen delen met degene naar wie ze de kaart sturen; dat mensen op die manier elkaar mogen bemoedigen. Ik hoop hier in Oostenrijk een Duitstalige variant van walkingbygrace te beginnen. Ik hoop er nieuwe contacten door op te bouwen en ik hoop dat wanneer mensen de kaarten gaan opsturen en zo verspreiden dat daarmee ook stukjes van Zijn genade verspreid worden."

Benieuwd naar de kaartenwebshop? Neem een kijkje!

Reacties

W
Bijzonder verhaal. Mooi om God zo aan het werk te zien! Hij is goed. Veel zegen Peter en Francien. Wietse en Gerrie Tolsma.

Praat mee

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen