Hans Borghuis
Dit artikel is nu opgeslagen in je dashboard.
Bewaar artikelen in je dashboard.

Dagelijks leven

22 december 2020 door Hans Borghuis

Moeders en dochters in de seksindustrie

Pas werd ik flink geraakt door het verhaal van een onbekende vrouw. De afgelopen weken heb ik meerdere keren over haar gepreekt en veel mensen vertelden dat het verhaal van deze onbekende vrouw ook hen erg trof.

Haar verhaal staat in het tweede deel van Markus 5; de bloedvloeiende vrouw. Dat is de naam die wij haar hebben gegeven. Twaalf jaar ziek, zwaar geleden aan bloedvloeiingen. Alles geprobeerd, al haar geld uitgegeven aan dokters. Het was allemaal alleen maar erger geworden. Onrein volgens de wet, waarschijnlijk in een sociaal isolement terechtgekomen. Ziek, verzwakt, verstoten. Meer dan genoeg om alle hoop te verliezen zou je denken. Van haar gevoel van eigenwaarde was niet veel over.

Alle hoop verloren
Ken je dat? Zo’n punt in je leven waarop alle hoop verloren lijkt. Je negatief over jezelf gaat denken, dat je je druk maakt om hoe (je denkt dat) anderen over je denken. Dat je omstandigheden allesbepalend lijken te zijn geworden.

Gewone vrouwen, die niet het geluk hadden om in een welvarend land ter wereld te komen. Gewone moeders, die niet de mogelijkheid hadden een opleiding te kunnen volgen.

Als Stichting De Haven zijn we er voor moeders, dochters en zussen in de seksindustrie. Vaak komen we vrouwen tegen die erg hebben geleden (en nog steeds). Onder hun omstandigheden. Gevoelens van schuld en schaamte. Hun eigenwaarde soms volledig verloren. Ze denken soms slecht over zichzelf en zijn bang voor hoe anderen over hen denken. Vrouwen die hebben geleden omdat ze soms op een punt zijn beland waarop alle hoop verloren lijkt te zijn. Alsof dit is hoe de rest van hun leven eruit zal zien.

Soms zien we vrouwen die slachtoffer zijn van mensenhandel. Veel vaker zien we vrouwen die gedwongen door hun omstandigheden in de prostitutie zijn terechtgekomen. Gedwongen door armoede, door hun familie, door het feit dat ze geen andere mogelijkheid hebben om in het levensonderhoud van hun kinderen te voorzien. Gewone vrouwen, die niet het geluk hadden om in een welvarend land ter wereld te komen. Gewone moeders, die niet de mogelijkheid hadden een opleiding te kunnen volgen. Gewone dochters, die op deze manier in het levensonderhoud van hun ouders proberen te voorzien. Gewone zussen, die staande moeten blijven in een keiharde realiteit.

Onmenselijk
Een van deze vrouwen, Deborah, zei pas: ‘Prostitutie is geen baan, het is niet menselijk!’. Ze werkte jarenlang in de seksindustrie en kreeg suïcidale gedachtes. Het grote Lichtpunt in haar leven is God: ’Ik heb altijd geloofd en God heeft mij altijd vastgehouden’. Deborah kon uit de prostitutie stappen; ze heeft het zwaar, maar ze houdt vol. Een erg moedige vrouw.

Wanneer Jezus haar zou hebben laten gaan nadat ze Hem had aangeraakt, was ze wel genezen geweest van haar lichamelijke aandoening, maar innerlijk niet.

De vrouw in ons verhaal had van Jezus gehoord. Wellicht dacht ze: ‘weer iemand die op m’n geld uit is’. Of ‘mij kan niemand meer helpen’. Toch besloot ze te gaan, nam ze die beslissing, had ze de moed om zich tussen de mensen te begeven. Wow, wat een lef! Wat zal ze gedacht hebben, wat zullen de mensen gezegd hebben? Toen ze de kleren van Jezus aanraakte werd ze genezen! Ze merkte het onmiddellijk. Het feit dat ze Jezus van achteren naderde en weer probeerde te verdwijnen in de mensenmassa is veelzeggend. Over de positie die zij zichzelf toedichtte.

Jezus - onderweg naar het huis van een belangrijk man - voelde dat iemand Hem had aangeraakt en staat stil. Terwijl Zijn volgelingen zeggen ‘kom op, kijk eens wat een menigte mensen die allemaal tegen ons opdringen, iedereen raakt ons aan!’. Maar Jezus blijft staan en wacht tot de vrouw terugkomt. Dan vertelt Hij haar dat, wat ze al wist. Dat ze was genezen. Merkwaardig. Waarom deed Jezus dit?

Dochter
Ik denk dat het hier niet gaat om wat Jezus op dat moment tegen haar zei: ‘Uw geloof heeft u behouden; ga heen in vrede en wees genezen van uw aandoening’. Ik denk dat het hier vooral gaat om hoe Jezus haar noemde: ‘Dochter!’ (Markus 5:34, HSV).

Hoewel Hij onderweg was naar de dochter van een belangrijk man, was hier een andere dochter, die vergeten was dat ze een dochter was. Wanneer Jezus haar zou hebben laten gaan nadat ze Hem had aangeraakt, was ze wel genezen geweest van haar lichamelijke aandoening, maar innerlijk niet. Beschadigd door alle gevoelens van minderwaardigheid, door verstoten te zijn, door alles wat haar was overkomen. Jezus gaf haar als het ware haar identiteit terug zodat ze de rest van haar leven verder zou kunnen: dochter!

We zijn blij dat we er voor deze moeders, dochters en zussen kunnen zijn. Om hen eraan te herinneren wie ze écht zijn.

Misschien is er zoveel gebeurd in je leven en zijn je omstandigheden zo donker geworden dat je er niet meer bovenuit kunt kijken. Ben je jezelf met je omstandigheden gaan identificeren. Zodat je je schaamt, een laag zelfbeeld hebt gekregen, bang voor de mening van anderen. Misschien durf je niet meer onder de mensen te komen, ben je eenzaam. Je bent niet gelijk aan je omstandigheden, niet gelijk aan wat er gebeurd is in het verleden, niet gelijk aan dat waar je misschien al heel lang doorheen gaat. Ook jij bent een dochter, ook jij bent een zoon van God. Dat is hoe Hij je ziet. ‘Wij worden kinderen van God genoemd, en dat zijn we ook!’ (1 Joh. 3:1).

Licht
In de seksindustrie zien we veel onrecht en duisternis. Vrouwen die dagelijks te maken hebben met geweld, misbruik, vernedering, dwang. We strijden tegen dit onrecht, we bestrijden deze duisternis met Licht! We zijn blij dat we er voor deze moeders, dochters en zussen kunnen zijn. Om hen eraan te herinneren wie ze écht zijn. Ook zij zijn iemands dochter, iemands moeder, iemands zus. Maar het belangrijkste: God ziet hen als Zijn dochters!

Soms hebben we het zelf nodig dat iemand dit even tegen ons zegt. Ook al voelen en ervaren we het niet zo, dit is de waarheid! En soms hebben anderen het nodig, dat wij hen eraan herinneren wie zij echt zijn: zoon, dochter, van onschatbare waarde!

Hans Borghuis is schrijver en spreker en werkt voor Stichting De Haven in Den Haag.

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen