Kornelis
Dit artikel is nu opgeslagen in je dashboard.
Bewaar artikelen in je dashboard.

Dagelijks leven

17 december 2020 door Redactie

Tv-shows in de kerk om cultureel relevant te zijn

Hoe vinden we aansluiting met mensen buiten de kerk? Om cultureel relevant te zijn, kun je als kerk de gekste dingen bedenken, weet ook Kornelis.

Aan alle heiligen,

Vorige week dompelde een reformatorische collega mij onder in de wondere wereld van culturele relevantie in de kerk: ‘Kornelis, wij gaan het helemaal anders doen hier in de Hersteld Gereformeerde Kerk in Hongerige Wolf’. Ik was benieuwd of men nu Opwekking en Johannes de Heer ging zingen of mannen en vrouwen in de kerkbanken zou gaan husselen. Misschien werden de drie formulieren van onenigheid afgeschaft of kwam er ruimte voor de overdoop. Al gauw werd mij duidelijk dat ik te klein dacht van de schapen en hun herder in Hongerige Wolf: Deze zaken waren al lang en breed toegestaan in de Gemeente. Wat collega-herder Janssen mij uit te doeken zou gaan doen was van een andere dimensie.

Het lumineuze idee, waar ik u straks deelgenoot van hoop te maken, ontstond op een zaterdagavond. Na een lange dag preekvoorbereiding plofte Janssen op de bank naast de rest van zijn gezin die gezamenlijk het programma ‘The Masked Singer’ keken. Als door de bliksem getroffen c.q. door de Geest gegrepen begon er iets te broeien in het binnenste van Janssen: ‘Wat als we deze en andere tv-programma’s onderdeel maken van onze liturgie?'

Als door de bliksem getroffen c.q. door de Geest gegrepen begon er iets te broeien in het binnenste van Janssen: ‘Wat als we deze en andere tv-programma’s onderdeel maken van onze liturgie?'

Op de eerstvolgende kerkenraad lieten zes stomverbaasde ouderlingen zich door Janssen overtuigen om D.V. op zondag 13 november de eerste ‘Masked Singer dienst’ te gaan houden. Het idee was even angstaanjagend als simpel: ‘We nodigen de gemeenteleden uit om op die zondag gemaskerd en in kostuum hun favoriete geestelijke lied te vertolken’. Ouderling Pieters, van het type ‘ja maar’, probeerde Janssen nog zover te krijgen om mensen te verplichten zich vooraf op te geven inclusief een indicatie van het type performance dat ze wilden geven, maar Janssen wilde er niks van weten: ‘Pieters, we laten ons leiden, we gaan in vertrouwen!’.

De langverwachte 13 november brak aan. Janssen was niet te stuiten en kon niet wachten tot zijn Votum en Groet was nagegalmd door de eindelijk weer volle kerk in Hongerige Wolf: ‘En dan nu, lieve broeders en zusters en dorpsgenoten onze eerst act van vanochtend: De Arend met Opwekking 488 ‘De kracht van uw Liefde’ geef hem of haar een hartelijk applaus en ‘let’s get ready to rumbleeeee!'

Rechts van de preekstoel zag men, vanuit de consistorie, een onbekend gemeentelid opdoemen in een veel te strak genaaid arendspak. Het was voor de gemeente meteen duidelijk dat er niet een vrouwelijk gemeentelid schuil kon gaan in dit kostuum. De toon was echter loepzuiver en dat maakte het geheel toch nog aangenaam om naar te kijken en te luisteren. De arend pakte het podium en werkte, zijn stem doserend, toe naar een krachtige uithaal bij de zin ‘Ik voel uw Kracht en stijg op als een arend’. Met uitslaande vleugels bewoog hij zich richting de trap die naar het balkon van de kerk leidde. De aanwezige BHV’er zag met zijn geestesoog vol afschuw al wat er binnen nu en dertig seconden in werkelijkheid zou gaan gebeuren. De arend liep naar boven, zoog zijn longen vol lucht en stond met één been op de ballustrade. Hij stond op het punt om, in geloof, werkelijk op te stijgen en als een arend op de wind te zweven. De eerste gemeenteleden begonnen al hartstochtelijk te schreeuwen, maar het was te laat: De arend ging inderdaad kennismaken met een kracht, namelijk de zwaartekracht. In tegenstelling tot zijn favoriete lied zou hij niet gedragen worden door de wind, maar door de BHV’er en ambulancepersoneel. Bij het openknippen van zijn arendspak, in het middenpad van het heiligdom, bleek de Arend niemand minder dan broeder Versteeg te zijn die een jaar daarvoor was over komen vliegen van een Charismagische gemeente uit Doodstil. Nadat zijn onderbeen vakkundig weer was verbonden aan zijn knie verdween hij onder luid applaus richting de kleedkamer.

In tegenstelling tot zijn favoriete lied zou hij niet gedragen worden door de wind, maar door de BHV’er en ambulancepersoneel.

Dominee Janssen was echter niet voor één gat te vangen, deze geestelijke strijd rond culturele relevantie zou in zijn voordeel beslecht worden. Hij introduceerde de tweede act van die ochtend. Wat hij op dat moment nog niet wist was dat de strijd alleen nog maar heftiger zou worden…

Als donderklap bij heldere hemel stormden zes gemeenteleden, vanuit diezelfde consistorie, het podium op in kostuums die zoveel angst aanjoegen dat de helft van de aanwezigen een paniekaanval kreeg en hun lange en korte levens aan zich voorbij zagen flitsen. Een oorverdovend lawaai barstte los en de gitaren gilden nog harder dan de kinderen van groep 7-8 die in deze laagdrempelige speciale dienst niet naar de Kinderkerk hoefden. Hoewel in het zware bulderende gezang het woord ‘Hallelujah’ meerdere keren voorkwam kon een verbouwereerde en geïntrigeerde Jansen het gegrom niet koppelen aan een bestaand opwekkingslied. Opeens gingen zijn gedachten terug naar een warme zaterdagavond in 2006 toen hij, ook na een dag preekvoorbereiding, naast zijn gezin op de bank plofte en de tv aanstond. Hij zag toen met verbijstering de Finse band Lordi het Songfestival winnen met het lied ‘Hardrock Halleluja’. Deze zes gemeenteleden hadden de spelregels verkeerd begrepen en brachten dit demonische lied nu ten gehore voor een nog steeds angstig publiek. Bezweet bekeek Janssen de commotie, speurend naar één van zijn ouderlingen die hier toch wel een stokje voor moest steken! De Gideonsbende was nergens te bekennen dus was het nu David Jansen tegen de Goliaths uit Finland. In geloof en met overtuiging trok hij als een Nehemia 2.0 de hardrockmaskers van de hoofden van deze rebelse schapen terwijl zijn oog viel op vele anderen die het al op een lopen hadden gezet richting de nooduitgang die wagenwijd open stond.

Tot zijn grote schrik kreeg Jansen meteen antwoord op zijn eigen vraag waarom er geen kerkenraadsleden in de banken van de Hersteld Gereformeerde Kerk hadden plaatsgenomen die ochtend. Nee, ze waren niet uit protest thuisgebleven, nee ze waren niet bang voor het virus. Ze hadden blijkbaar, in het geheim, deze act voorbereid en stonden, als een hert in de koplampen, hun eerste onder de gelijken bezweet aan te staren.

In geloof en met overtuiging trok hij als een Nehemia 2.0 de hardrockmaskers van de hoofden van deze rebelse schapen.

Jansen besloot dat dit experiment tot een einde moest komen. We zullen nooit weten hoe de gemeente gereageerd zou hebben op Br. en Zr. Vos die in hertenkostuum incl. ingebouwd waterresevoir met rietje ‘Als een hert dat verlangt naar water’ wilden gaan performen. Zij bleven teleurgesteld achter in de coulissen samen met Zr. Harris die in Madonna outfit ‘Like a Virgin’ hoopte te vertolken om zo het dorp op de onbevlekte ontvangenis te wijzen.

Drie weken later waren de meeste wonden gelikt, was broeder Versteeg weer met krukken gesignaleerd op de tweede rij en had de zeskoppige raad de cursus ‘Vrijheid in Christus’ met vlag en wimpel doorstaan. Het zou echter niet lang duren of dominee Janssen zou een tweede poging wagen in zijn strijd om de kerk weer cultureel relevant te maken door het introduceren van een ander succesvol tv-format in de liturgie… wordt vervolgd!

-Kornelis-

Kornelis is het pseudoniem van de schrijver van bovenstaand artikel. De naam van de auteur is bij de redactie bekend.

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Error: could not load events