dakloze man
Dit artikel is nu opgeslagen in je dashboard.
Bewaar artikelen in je dashboard.

Dagelijks leven

02 november 2020 door Kim ten Berghe

Dit is een tijd om als kerk een profetisch geluid te laten horen

Gisteren liep ik langs een groot station in centraal Londen. Onder de prachtig gemetselde bogen zitten kleine inhammen, precies groot genoeg voor een volwassene om languit in te liggen en een klein beetje droog te blijven. Veel van deze inhammen zijn dan ook bezet door daklozen die op stukken karton liggen te slapen, in slaapzakken of gewoon zo, in een jack of met een hond naast hen.

Een flink deel van deze mensen zijn arbeidsmigranten die geen werk konden vinden. Verder heb je de illegale asielzoekers, ‘verwarde mannen’, en steeds meer mensen die tussen de wal van coronawerkloosheid en het schip van de schuldopstapeling zijn terechtgekomen. Politie veegt de boel regelmatig schoon, wat trouwens een verschrikkelijke term is, want het gaat om mensen en niet om zwerfvuil. De ene keer gaat dat hardhandig, maar er zijn er ook die in gesprek gaan met de daklozen.

Voor je het weet ben je slachtoffer van malafide ‘uitzendbureaus’ of gewoon van mensenhandelaars.

‘Kijk’, toetert de agent in langzaam, duidelijk baby-Engels tegen een dakloze, ‘Je moet EERST hier een baan vinden en dan pas naar Engeland komen’. De dakloze knikt en grijnst. Daar is hij inmiddels zelf ook al wel achter gekomen. Maar vind maar eens een baan als je een paar duizend kilometer verderop woont. Voor je het weet ben je slachtoffer van malafide ‘uitzendbureaus’ of gewoon van mensenhandelaars. En die niet waagt, die niet wint tenslotte. Een paar meter verder ligt een vrouw van Afrikaanse afkomst half onderuit gezakt tegen een muur aan. Even vraag ik me af of ze wel in orde is, maar ze lijkt diept te slapen. Zal ik haar wakker maken om wat geld te geven? Toch maar niet. Wie weet hoe blij ze is dat ze eindelijk slaapt. Je moet heel moe zijn om zo in slaap te kunnen vallen.

Ik zie meer daklozen dan negen maanden geleden, toen ik hier voor het laatst was, en Google bevestigd mijn vermoedens. Sinds het begin van de coronacrisis is het aantal mensen dat op straat slaapt in Londen met een derde toegenomen. En dat is niet de enige tragedie. Sinds de eerste golf begon, zijn er in Engeland miljoenen mensen die maaltijden moeten overslaan, steeds meer kinderen die zonder eten naar bed moeten en voedselbanken die de vraag niet aan kunnen. Extra voedselhulp voor hongerige kinderen via de scholen wil de overheid niet langer geven, om ‘afhankelijkheid te voorkomen’.

‘De armen hebt u altijd bij u’, zei Jezus al. En er hoeft maar weinig te gebeuren, minder dan we vaak denken, of we zijn het zelf.

Er zijn er genoeg die de armen kunnen vertellen wat ze hadden moeten doen om niet in die situatie terecht te komen. Maar de realiteit is altijd ingewikkelder. De precaire financiële balans waarin, ook in Nederland, veel mensen leefden is door een zet van de coronacrisis omgeslagen in een vicieuze cirkel van werkloosheid, onbetaalde rekeningen en chronische stress.

Politici hebben het er nog liever niet over, maar je kunt op je vingers natellen dat de economische gevolgen aanzienlijk gaan zijn, en die raken altijd eerst de kwetsbaarsten. ‘De armen hebt u altijd bij u’, zei Jezus al. En er hoeft maar weinig te gebeuren, minder dan we vaak denken, of we zijn het zelf.

Dit is een tijd waarin de kerk op profetische wijze in de maatschappij kan staan, door blijmoedig te geven, te lenen zonder terug te verwachten, en om te zien naar de wees en weduwe in hun nood. En het liefst zonder hen de les te lezen.

Bovenstaand artikel verscheen eerder op Zaut.org, een initiatief om een christelijk, actueel, profetisch en nuchter geluid te laten horen in Nederland. Klik hier om de website te bezoeken.

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Error: could not load events