Vluchtelingen Iran
Dit artikel is nu opgeslagen in je dashboard.
Bewaar artikelen in je dashboard.

Nieuws

07 oktober 2020 door Krijn de Jong

Iraniërs vluchten halsoverkop onze kant op: kunnen wij iets doen?

Het doet nog steeds pijn als ik eraan denk. Aan die Iraanse vrouw en haar dochter. Ze hadden zich in Iran bij een huiskerk gevoegd. Op een dag vond de politie foto’s van zo’n dienst waar ook zij opstonden. Halsoverkop moesten ze vluchten.

Onderweg hadden ze filmpjes gemaakt van hun voettocht door de bergen, als bewijsmateriaal. Veel geld hadden ze moeten betalen aan mensensmokkelaars om verschillende grenzen over te komen. Uiteindelijk kwamen ze in ons land terecht, in een AZC. Maar hun asielaanvraag werd afgewezen en later nog een keer. Die lieve moeder begreep er niets van. ‘Nederland is toch een christelijk land?’ zei ze. Wat moest ik zeggen? De situatie werd steeds nijpender. Je voelt je totaal onmachtig. Op een gegeven moment werd de telefoon niet meer opgenomen. Ook haar advocaat kon geen contact meer krijgen. Ze leken van de aardbodem verdwenen. En wij bleven achter met het gevoel dat we meer hadden moeten doen.

Gisteren las ik van een collega, die in hetzelfde AZC actief is, het volgende Facebookbericht: ‘Terwijl we vanmorgen met het creatieve gedeelte bezig waren, kwam één van onze Iraanse vriendinnen om wat met me te bespreken… Ze vroeg waarom we in Nederland niet weten wat er in Iran gebeurt en waarom we er niets aan doen om het bekend te maken. Ik vroeg haar wat ze wilde dat ik zou delen. En dat doe ik bij deze, omdat we dit (bijna) niet meekrijgen in het nieuws.

In een maand zijn er 1500 mensen gedood in Iran (november 2019).
Nafid Afghani is zonder rechtszaak gedood.
Veel mensen worden in de gevangenis gestopt en niemand weet waar ze zijn.
Universiteitsstudenten en anderen durven zich niet uit te spreken tegen de regering omdat dat heel gevaarlijk is voor hun familie.
Ook huiskerken ervaren grote problemen.

Dit klonk allemaal als een topje van een ijsberg… er is ongetwijfeld veel meer te noemen. Laten we een stem zijn voor degenen die geen stem hebben.’

Ja, de christenen in Iran worden fel vervolgd. De nieuwe christenen, zij die zich van de islam tot het geloof in Jezus hebben bekeerd, het hevigst. Maar ook de gevestigde christenen die al vele generaties lang in Iran leven, worden nu vervolgd. Afgelopen week lazen we een bericht over het christelijke voorgangersechtpaar Victor Bet-Tamraz en Shamiram Issavi. Ze vluchtten uit Iran omdat ze vrezen dat ze de gevangenisstraf die hen opgelegd is niet zullen overleven. Ze moesten zich melden in de beruchte Evin-gevangenis. De felle vervolging van christenen heeft te maken met de angst die er leeft bij het regime. Ze zien het toenemend aantal christenen als een regelrechte bedreiging van hun macht.

Kunnen wij iets doen? Mensen uit de politiek moeten elke gelegenheid aangrijpen om op te komen voor de godsdienstvrijheid. En wat kunnen we als gewone burgers doen? Doen wat in de Bijbel staat bijvoorbeeld. Gisteren lazen we aan tafel Hebreeën 12: ‘Laat de broederlijke liefde blijven. Vergeet de herbergzaamheid niet, want hierdoor hebben sommigen zonder het te weten engelen onderdak geboden. Denk aan de gevangenen alsof u zelf ook gevangen bent, en denk aan hen die slecht behandeld worden, alsof u ook zelf slecht behandeld wordt’.

Iraniërs zijn ook om ons heen. In de Azc’s en in veel Nederlandse steden en dorpen. Ze smachten naar vriendschap en naar een helpende hand. En ze kunnen ons vertellen hoe de situatie in Iran is.

Bovenstaand artikel verscheen eerder op Zaut.org, een initiatief om een christelijk, actueel, profetisch en nuchter geluid te laten horen in Nederland. Klik hier om de website te bezoeken.

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen