Johan Vink
Dit artikel is nu opgeslagen in je dashboard.
Bewaar artikelen in je dashboard.

God

26 augustus 2020 door Johan Vink

‘Ik ben geen deel meer van de kerk want het isoleert me van gewone mensen’

Dit soort uitspraken heb ik al heel wat gehoord en natuurlijk begrijp ik de problematiek die hierachter schuil gaat. De kerk is in zekere zin een subcultuur en het is verleidelijk om al je tijd te investeren in contact met ‘soortgenoten’. Dat is natuurlijk niet de bedoeling. We zijn bedoeld om zout der aarde te zijn en dan is klonteren niet echt handig. Maar het helpt ook niet om het een tegen het ander uit te spelen want zonder gemeente redden we het niet.

Paradox: apart gezet en uitgestrooid
Het is nodig te beseffen dat we heiligen zijn, dus apart gezet. We zijn deel van Gods huisgezin en de relaties met onze familie zijn onmisbaar als we geestelijk gezond willen zijn. Maar tegelijk is het nodig te beseffen dat God ons wil uitstrooien. Dat is best lastig want onze samenleving mist samenhang en onze relaties zijn gefragmenteerd tot dingen als werk, sport, en onze leefomgeving. We kennen de ander vaak niet als totale persoon. Maar juist in die onthechte samenleving zijn er mensen nodig die weten wat het is om te hechten, om gezonde relaties te onderhouden die verder en dieper gaan dan het functionele van de huis-, tuin- en keukendingen.

Twee uitersten
Als we helemaal opgaan in de gemeente lopen we het risico vervreemd te raken van de ‘gewone’ mensen. Er is natuurlijk altijd een kloof met de buitenwacht want wat voor ons kostbaar is, wordt door anderen lang niet altijd begrepen. Maar als we de spanning die dit geeft ontlopen, laten we het geloof terugdringen tot het privédomein. En als we niet oppassen leidt die kloof tot een soort gespletenheid die per definitie ongezond is. Als we niet zoeken naar kansen om op een dieper niveau contact met anderen te hebben missen we de kern van onze roeping als christen.

Als we helemaal opgaan in de gemeente lopen we het risico vervreemd te raken van de ‘gewone’ mensen.

Het andere uiterste is dat we zo gefocust zijn op het slaan van bruggen naar de buitenwacht dat we de kerk als irrelevant gaan ervaren. Alles wat in de gemeente gebeurt zien we dan door de ogen van de buitenstaander. We ervaren de inhoud als geheimtaal, de sfeer als subcultuur, de discussies als geneuzel, kortom alles gericht op de incrowd. Als we dan nagaan hoeveel tijd dat alles vraagt, ontstaat er snel een gevoel van vervreemding dat kan omslaan in een behoefte om iets te doen wat echt een verschil maakt en inspeelt op wat echt leeft in de wereld.

Een paar doordenkertjes
• Hechten is één van de belangrijkste thema’s in de psychologie. Zonder wortels leef je in een vacuüm en dat ondergraaft je identiteit. Dat speelt in het huisgezin van God net zo als in gewone gezinnen. Als we niet leren leven in geestelijke gezonde relaties van verbondenheid, dan missen we veel en worden we ongeschikt voor contact met anderen.

• Natuurlijk is de gemeente lang niet altijd de veilige plek waar we dit leren. We zijn allemaal van na de zondeval en hoe we met onze bagage en blokkades om moeten gaan, is een lastig leerproces.
Daarom is het investeren in een gezonde gemeente zo strategisch. Want als het lukt zet het ons vrij om op een authentieke en eerlijke manier verbinding te zoeken.

We weten nooit van tevoren hoe het gaat lopen en wie of wat we tegenkomen. Het vraagt dat we uit onze comfortzone stappen.

• Juist in onze tijd waarin zoveel mensen worstelen met de gevolgen van het verlies van echte relaties en samenhang in de samenleving, wil God zijn kinderen gebruiken om de ander op een betrokken manier tegemoet te treden. Een beker water, een bezoekje, een woord van bemoediging. Wat we in die sfeer doen, doen we ten diepste voor Jezus.

• Dat vraagt om gevoeligheid voor de leiding van de Heilige Geest. De incarnatie van Jezus, dat God in levende lijve tussen ons kwam wonen, is niet alleen een historisch feit maar iets waar het hele christen-zijn om draait. God wil in ons voortzetten wat Hij in Jezus heeft voorgedaan. Zodat het evangelie in ons, vlees en bloed wordt.

• In onze tijd van eenzaamheid en vervreemding daagt God ons uit om dichtbij te komen. Geen afstandelijke relaties, niet met Hem, maar ook niet met onze broers en zussen en al helemaal niet met degenen die Hem (nog) niet kennen. Dichtbij is toegankelijk, openhartig, verbonden, elkaar echt aankijken, zien staan en ontmoeten.

Gezonde spanning
Deze manier van leven is best spannend want het vraagt dat we open staan en beschikbaar zijn voor wie God op onze weg brengt. We weten nooit van tevoren hoe het gaat lopen en wie of wat we tegenkomen. Het vraagt dat we uit onze comfortzone stappen. Dat is niet een kwestie van extravert tegenover introvert zijn. Het draait vooral om de vraag of we beseffen wie we zijn. Als we onszelf zien door Zijn ogen, gaan we ook de ander zien.

Johan Vink is spreker, schrijver en initiator van het multimediale Omega-project. CIP.nl maakte eerder een videoserie met Johan Vink. Klik hier om de videoserie 'Op zoek naar het DNA van Gods koninkrijk' te bekijken.

Reacties

Ik heb hun site bekeken. Ze noemen zich "het radicale midden". Het blijft voor mij schimmig waar het radicale dan in zit.

Praat mee

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Download hier al onze gratis e-books + achtergronden!