Piet Vergunst
Dit artikel is nu opgeslagen in je dashboard.
Bewaar artikelen in je dashboard.

God

10 juni 2020 door Piet Vergunst, De Waarheidsvriend

Christenen hebben elkaar nodig, ook in coronatijd

Als het christenleven een geestelijke strijd is, dan hebben de gelovigen elkaar daarin nodig. De zondagse kerkdienst ontvangen we als een oefening in gerichtheid op de Koning Die we dienen, als een oefening in volharding. Al klinkt de boodschap thuis, we míssen de gemeenschap, schrijft Piet Vergunst in De Waarheidsvriend.

De Waarheidsvriend is het huisorgaan van de Gereformeerde Bond in de Protestantse Kerk in Nederland.

Theophil Brodersen, als jongen vanaf zijn achtste jaar doof, verzamelde kerkelijke liederen en schreef er enkele. Kort voor het begin van de Tweede Wereldoorlog stierf hij. Uit zijn pen kwamen (in vertaling) ook deze woorden:

Wij staan ten laatsten kamp gereed,
een strijd van dood en leven!
Houdt daarin moedig stand en weet:
God zal u nooit begeven.

Wie kan er zonder de aanmoediging van de ander, die je doet focussen op wat werkelijk houvast biedt? Wie kan er zonder het onderwijs over de wapenrusting die je dragen moet én die beschikbaar is?

Brodersen wist van het leven als een geestelijke strijd. Hij wist ook dat je daarin zelf zo snel kunt wankelen, zelfs kunt opgeven. Welke vechter redt het alleen? Wie kan er zonder de aanmoediging van de ander, die je doet focussen op wat werkelijk houvast biedt? Wie kan er zonder het onderwijs over de wapenrusting die je dragen moet én die beschikbaar is? Efeze 6 leert me dat dit ook in het geloof zo is. Ook dit heeft Brodersen doorleefd en daarom ging hij verder:

Blijft tot het laatste toe bijeen,
tezamen sterk en met Hem één:
zo zult gij overwinnen.

Verlangen van Paulus
Zit hier onze pijn niet in deze maanden dat het coronavirus de aanleiding is tot online kerkdiensten, al zijn we dankbaar voor de mogelijkheid om vanaf zondag met dertig mensen samen te komen, voor het perspectief van een voorzichtige uitbreiding na 1 juli? Gelukkig, het Woord van God blijkt niet gebonden. Omdat het Pasen geweest is en Christus de dood overwon, gaat dit Woord overwinnend de wereld door. Troostvol is dat. Het Evangelie is niet te stuiten door een virus dat voor angst en eenzaamheid in de samenleving zorgt, dat verdriet en rouw in families en gezinnen brengt, dat op zondag een aanslag doet op de gemeenschap van de gemeente.

Ja, de gemeenschap van de gemeente, die missen we. Samenkomen kunnen we niet meer met broeders en zusters. Dat is anders dan dat je de mensen van je politieke partij niet meer ziet, de leden van de fotoclub of desnoods de vrienden van je tennisvereniging. De apostel Paulus is ‘zo vol verlangen’ naar de gemeenteleden in Thessaloniki, omdat hij met hen niet alleen het Evangelie van God gedeeld had, ‘maar ook onszelf, omdat u ons lief geworden was’. Je bent een gezin geworden, gezin van God.

Voor de kerk zijn de boodschap en de gemeenschap echter twee kanten van dezelfde medaille, ze horen bijeen.

Oorlog op de Krim
Ik denk aan de levensbeschrijving van de Engelse legerkapitein Hedley Vicars, in 1855 aanvoerder in de oorlog op de Krim, bij zijn overlijden nog geen dertig jaar oud. Als de cholera uitbreekt en de soldaten in quarantaine zijn, klaagt Vicars in zijn brieven dat hij verstoken is van de genademiddelen én van de gemeenschap met Gods kinderen. De militair doet echter meer dan ‘klagen’, als hij benoemt dat hij medechristenen mist: ‘Maar Jezus vergoedt al het gemis ruimschoots. Wat een heerlijke ogenblikken zijn dat steeds weer als Hij zo dichtbij is, en ik voel dat ik ontbonden zou willen worden om bij Hem te zijn.’

Boodschap én gemeenschap
De gemeente van Christus leeft van de boodschap van Zijn kruis en opstanding. In haar strijd en lijden, in verdriet en verdrukking horen we: ‘Houd in gedachten dat Jezus Christus uit de doden is opgewekt.’ Voor de kerk zijn de boodschap en de gemeenschap echter twee kanten van dezelfde medaille, ze horen bijeen. En Handelingen 2 noemt er als haar kenmerken de breking van het brood en de gebeden bij.

Die gemeenschap is zo centraal dat ze een plaats gekregen heeft in de Apostolische Geloofsbelijdenis: ‘Ik geloof in de gemeenschap van de heiligen.’ Dat is een gezamenlijk beleefde gerichtheid op de Heere Jezus, die Paulus aan de gemeente van Korinthe leerde: ‘God is getrouw, door Wie u geroepen bent tot de gemeenschap van Zijn Zoon Jezus Christus, onze Heere.’ Hij is dé Heilige, dé Rechtvaardige, dé Barmhartige. In het geloof wordt deze werkelijkheid gekend, het intieme karakter ervan beleefd: wij in Hem, Hij in ons. De verborgen realiteit van de gemeenschap met Christus – ze zal in het gewone leven niet verborgen blijven.

Dát maakt de gemeenschap van de kerk in je leven anders dan de vriendschappelijke contacten in de vele verbanden van het maatschappelijke leven.

Piet Vergunst is hoofdredacteur van De Waarheisvriend. Klik hier om het volledige artikel te lezen.

Klik hier om abonnee te worden van De Waarheidsvriend!

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Krijg volledige toegang tot CIP.nl. Bekijk onze abonnementen.