Moses Alagbe
Dit artikel is nu opgeslagen in je dashboard.
Bewaar artikelen in je dashboard.

God

15 juni 2020 door Tear

Corona zet kerkelijk leven Moses Alagbe stil: "Dit is echt een ramp"

De coronacrisis stelt iedere kerk voor zijn eigen unieke uitdagingen, maar kan ook kansen opleveren in de buurt waar zij gevestigd is. Binnen de Integral Mission-community van Tear zijn veel kerken aan het zoeken naar hoe ze ook nu hun buurt kunnen dienen. Moses Alagbe, voorganger van een migrantenkerk in Amsterdam Zuidoost: ‘God heeft de controle.’

Waar het normaal op alle dagen van de week bruist in het Maranatha Community Transformation Center (MCTC) midden in de Bijlmer, is het nu stil en verlaten. Bij elkaar komen mag niet meer. En dat valt de bezoekers van het centrum zwaar. "Het leven van deze mensen draait om samenzijn. Dat is onderdeel van hun identiteit", vertelt Moses. "We hebben alle activiteiten in ons centrum moeten stoppen. Voor de kerkleden en de bezoekers van ons centrum is dat echt een ramp."

"We hebben alle activiteiten in ons centrum moeten stoppen. Voor de kerkleden en de bezoekers van ons centrum is dat echt een ramp."

Sinds de start van de crisis kampen migrantenkerken in Nederland met extra zorgen. Hun inkomsten lopen ernstig terug en een heel aantal van deze kerken vreest voor hun voortbestaan. Maar ook de impact op de kerkgangers is groot.

Moses: "Onze kerk is veel meer dan een kerkdienst op zondagochtend en de Bijbelstudie op dinsdagavond. Het is een community van mensen die samen optrekken in het leven. En niet alleen met elkaar, ze willen juist samen met de buurt het leven mooier en beter maken." Naast activiteiten van de kerk zelf, vinden er doordeweeks ook andere activiteiten plaats in het gebouw. Gezien de hoge percentages van gezinnen die onder de armoedegrens leven, ongedocumenteerden, ongeletterdheid en jeugdcriminaliteit zijn deze activiteiten bittere noodzaak voor de buurt.

Oplossingen zoeken voor uitdagingen
Zo is er een vrouwengroep die normaliter op donderdagochtend bij elkaar komt om steun te vinden in de uitdagingen waarmee ze kampen. Juist nu deze steun zo nodig is, kunnen ze niet meer bij elkaar komen. In veel gezinnen zijn enorme financiële zorgen.

"De meeste mensen werken hier op basis van een oproepcontract", vertelt Moses. "Ze werken bijvoorbeeld in hotels en restaurants als schoonmaker. Door de crisis worden ze nu niet meer opgeroepen, dus verdienen ze niets meer." En terwijl de hoofden van deze moeders overlopen van zorgen, hebben ze ook nog eens hun handen de hele dag vol aan de zorg voor hun kinderen. "In alle hectiek moet er schoolwerk gemaakt worden door de kinderen. Maar voor veel ouders is het lastig hen daarbij te helpen, omdat ze de taal niet machtig zijn."

"De kerk is vaak de enige plek waar deze mensen veiligheid en sociaal contact ervaren en waar ze af en toe een maaltijd krijgen."

Ook voor de kinderen is deze crisis geen makkelijke tijd. "Deze kinderen moeten vaak al hard werken om geen achterstand op te lopen op school. Nu kunnen ook de naschoolse activiteiten die we normaal verzorgen, waaronder huiswerkbegeleiding, niet doorgaan. Hierdoor slaat de verveling toe en kunnen kinderen op straat gaan hangen, waar ze vaak ‘verkeerde vrienden’ tegenkomen." De kinderwerkers van het MCTC sturen nu de verhalen en knutselwerkjes van de zondagsschool naar de gezinnen toe. "Het is niet veel", zegt Moses. "Maar zo kunnen moeders in ieder geval iets leuks en betekenisvols met hun kinderen doen."

Wanhoop en eenzaamheid
Wat Moses het moeilijkst vindt is dat zijn kerk nu niet meer een veilige plek kan bieden voor de ongedocumenteerden die hier in de buurt leven. "De kerk is vaak de enige plek waar deze mensen veiligheid en sociaal contact ervaren en waar ze af en toe een maaltijd krijgen. Nu kunnen ze nergens meer terecht. Soms kom ik één van hen tegen; ze zijn echt wanhopig."

En zo zijn er nog meer mensen die de veiligheid en betrokkenheid van het MCTC missen. Bijvoorbeeld eenzame mensen die regelmatig kwamen lunchen en vrijwilligers die meehielpen in de buurttuin. "Al deze mensen zitten nu in hun eigen flatje opgesloten en zijn vaak eenzaam. Wist je dat eenzaamheid de nummer één doodsoorzaak in Amsterdam is?", vraagt Moses.

"We vinden het als kerk heel belangrijk dat we ons leven blijven delen, met elkaar, maar zeker ook met onze buurtgenoten. Zonder deze relaties is het leven leeg."

Vasthouden aan geloof
Maar ondanks alle zorgen klinkt er hoop en enthousiasme in zijn stem. "Wij zijn mensen van geloof, hoop en liefde. Elke kerk, elke gelovige is daar onderdeel van. Houd je vast aan je geloof, breng het in de praktijk. Vertrouw op God! Op deze manier kan je hoop brengen bij mensen. Houd van mensen, laat hen die liefde zien op een praktische manier. Geloof moet zichtbaar zijn in je levenswandel, door liefde, door het dienen van je naasten."

Dat deze visie levend is binnen de kerk is duidelijk. Want ondanks alle beperkingen doen ze wat ze kunnen en zoeken ze naar mogelijkheden. Zoals kerkdiensten en Bijbelstudies via Zoom. "We vinden het als kerk heel belangrijk dat we ons leven blijven delen, met elkaar, maar zeker ook met onze buurtgenoten. Zonder deze relaties is het leven leeg", vertelt Moses.

Een veilige en hoopvolle plek voor buurtgenoten
Kerkgangers helpen elkaar in het geval van ziekte, maar gaan ook verder dan dat. "We kwamen erachter dat er best veel oudere, eenzame mensen zijn die het huis niet uit durven en die echt honger hebben. We begonnen met eten brengen bij één iemand. Daar hoorden anderen van buiten de kerk van, en nu fietsen we elke week naar 35 ouderen toe om hen een maaltijd te brengen. Netjes op 1,5 meter afstand natuurlijk."

Moses: "We hebben grote financiële zorgen. Er komt nog maar 25 procent binnen van wat we normaal aan giften ophalen. Als we onze huur op de lange termijn niet meer kunnen betalen, zijn we binnenkort ons gebouw kwijt en kunnen we na deze crisis geen veilige en hoopvolle plek meer bieden voor onze buurtgenoten. Maar God heeft de controle. Ik bid en vertrouw erop dat Hij zal voorzien. Dus als we iemand zien met honger, dan is dat helemaal geen vraag. Die geven we gewoon te eten."

Bovenstaand artikel verscheen eerder op de site van Tear en is met toestemming overgenomen door CIP.nl.

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Krijg volledige toegang tot CIP.nl. Bekijk onze abonnementen.