Annalie
Dit artikel is nu opgeslagen in je dashboard.
Bewaar artikelen in je dashboard.

Dagelijks leven

06 mei 2020 door Annalie

Van zorgeloos feestgedruis naar stilte in de stad van vrede

Wat begon als een soort slechte film waar ik van een afstandje naar keek, werd een dagelijkse realiteit. Terwijl het coronavirus zich langzaam maar zeker begon te verspreiden vanuit Azië, ging mijn leven in Jeruzalem nog vrij onverstoord verder.

Afgelopen november stapte ik op het vliegtuig naar Israël om voor ruim een halfjaar vrijwilligerswerk te doen in het Christ Church Guesthouse, in de oude binnenstad van Jeruzalem. Christ Church is onderdeel van CMJ-Israel, een organisatie die als missie heeft om zowel joden als christenen te dienen. Het is een groot voorrecht om deel te zijn van deze bediening en samen met zo’n 15 andere vrijwilligers van over de hele wereld te wonen, te werken en God te dienen.

Van de ene op de andere dag maakte het overdadige en ogenschijnlijk zorgeloze feestgedruis plaats voor een periode van stilte, inkeer en voor velen wanhoop.

Ik moet toegeven dat ik hier best wel in een ‘safe bubble’ leef. Tot een paar weken geleden weigerde ik nog te geloven dat het coronavirus werkelijk wereldwijd levens op z’n kop zou zetten, inclusief het mijne. De ernst van de situatie drong pas goed tot me door toen het aantal gasten in Christ Church drastisch daalde en er geruchten rondgingen van een complete lockdown. Rond die tijd veranderde ook het straatbeeld van Jeruzalem, waarbij het contrast z’n toppunt bereikte rond het Poerimfeest.

Van de ene op de andere dag maakte het overdadige en ogenschijnlijk zorgeloze feestgedruis plaats voor een periode van stilte, inkeer en voor velen wanhoop. De straten en trams waren ineens niet meer zo overvol, winkels sloten hun deuren en de algemene sfeer op straat voelde steeds meer wantrouwend en afstandelijk aan.

Het is heel onwerkelijk om de stad zo leeg en gesloten te zien. Maar in mijn ogen doet de verstilde atmosfeer niet af aan de schoonheid van de stad. Het is een nieuwe ervaring om wakker te worden met het vredige geluid van fluitende vogels in plaats van geschreeuw en getoeter. En de enkele keer dat ik me buiten de poort van Christ Church waag, zie ik prachtige details op straat die me nog nooit eerder zijn opgevallen.

Tegelijkertijd is het hartverscheurend om te zien hoe het virus genadeloos om zich heen blijft slaan. Ik zie ook met eigen ogen hoe families en alleenstaanden moeten vechten om het hoofd boven water te houden. En dan te bedenken dat het leven zonder de huidige lockdown al niet bepaald goedkoop was in Jeruzalem. Ik ken veel locals die twee of drie banen hadden om hun rekeningen te kunnen betalen, en nu in onzekerheid leven over hoe ze de komende weken nog rond kunnen komen. Ik moet ook denken aan de daklozen en bedelaars die ik dagelijks tegenkwam op weg naar mijn werk. Hoe overleven zij deze beproevende tijden?

Terwijl wij hier druk bezig zijn om kamers te renoveren en het guesthouse grondig schoon te maken, krijgt God de ruimte om datzelfde werk in ons hart uit te voeren.

Als ik kijk naar de algemene stand van zaken in Jeruzalem en de rest van de wereld, dan besef ik me maar al te goed wat een enorme zegen het is om deze tijd in Christ Church door te brengen. Sinds twee weken is het terrein veranderd van een bruisende toeristenplek tot een gesloten gemeenschap. Waar alle vrijwilligers voorheen verspreid woonden over drie appartementen elders in Jeruzalem, hebben we momenteel allemaal een eigen kamer in het guesthouse. Nu de hectiek van de drukke werkroosters plaats heeft gemaakt voor meer vrije tijd en ontspanning, ervaar ik veel ruimte voor geestelijke groei. En ik heb een paar hele waardevolle vrienden om me heen die me meer over God leren en me bemoedigen en uitdagen, en vice versa. Het is een unieke ervaring om als een grote familie samen te leven en ons meer dan ooit te focussen op Bijbelstudie, aanbidding en gebed.

Het leven hier in Christ Church wordt sterk gekleurd door de hoop die wij als christenen hebben in tijden als deze. Hoe verontrustend en verdrietig de situatie rondom het coronavirus ook is, wij aanbidden een God die overal boven staat en werkelijk alles kan laten meewerken ten goede. Als Zijn kinderen mogen wij deze tijd zien als een uitnodiging om Zijn aangezicht te zoeken en dichter bij Zijn hart te komen. Daar zijn we veilig, ongeacht de omstandigheden. Het is hoog tijd om onze valse zekerheden de deur te wijzen en ons vertrouwen volledig op God te stellen. Terwijl wij hier druk bezig zijn om kamers te renoveren en het guesthouse grondig schoon te maken, krijgt God de ruimte om datzelfde werk in ons hart uit te voeren.

Annalie woont en werkt tijdelijk in Jeruzalem en deelt haar ervaring in de stad tijdens de coronacrisis.

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Krijg volledige toegang tot CIP.nl. Start je gratis maand.