Offday
Dit artikel is nu opgeslagen in je dashboard.
Bewaar artikelen in je dashboard.

Dagelijks leven

Auteur: Nelleke de Wit

Coronadagboek donderdag 26 maart: Schop onder mijn kont

Gisteren had ik een off-day. Ik kwam moe en sikkeneurig uit bed.

Net als iedere dag checkte ik het nieuws; hoeveel besmettingen en doden vandaag? De cijfers maken me ook niet bepaald happy. En de positieve noot van het hoofd van het RIVM dat de besmettingscurve lijkt af te vlakken, lijkt een ieniemienie positief sterretje dat wegvalt in de verder zo grijze lucht. 

Bah, ik ben het zat. Ik ben het zat om constant dat coronanieuws te volgen. Ik ben het zat om mijn keurige dagschema te volgen. Ik ben het zat om niet even lekker een groep mensen om me heen te mogen hebben. Ik voel me obstinaat en negatief. Wat een vervelende situatie is dit. Ik heb geen zin om te werken, en besluit het dagschema voor een dag overboord te gooien (morgen gaan we er weer voor). Misschien moet ik gewoon even een dagje ‘klooien’ om weer in mijn hum te komen.

Ik zit vijf minuten met mijn snoet in de zon, om erna te concluderen dat ik te onrustig ben om stil te zitten. Ik hang vervolgens onderuitgezakt op de bank, zappend van zender naar zender. ‘Nee, Eef, mama heeft geen zin in een spelletje’. Weet na afloop niet eens meer wat ik heb gekeken.  Het nietsdoen helpt geen moer; ik voel me alleen maar somberder.

Tijdens de zoveelste keer handen wassen bekijk ik mezelf in de spiegel. Net even iets geconcentreerder en langer dan normaal. Wat is er nou toch aan de hand met mij?!

Ik ga de confrontatie aan met mezelf. Zet mijn hart dat ik had afgesloten door te vluchten in zappen en andere afleiding, weer open. Eerlijk… Wat maakt me nu zo somber? En ik bedenk me dat er verschillende dingen zijn. Alle dood en verderf uit het nieuws herinnert me aan de dood van mijn vader, nog maar zo kortgeleden. Ik voel verdriet.

De negativiteit van het nieuws en de honderdduizend meningen, inclusief complottheorieën en mensen die elkaar dáár weer over in de haren vliegen, ontmoedigen me. Bah, wat een oordeel. Wat een stellingnames. Hoe weten al die mensen al die dingen zo zeker?! Ik weet het niet hoor, maar hoe meer ik weet, hoe meer ik mij inleef in de verschillende perspectieven van eenieder, hoe meer vragen ik alleen maar krijg en hoe meer ik besef hoe weinig ik eigenlijk weet. Ik word er moedeloos van. Wat moet ik ermee?

Ook mijn werk stemt me ook niet bepaald rooskleurig. Events en live trainingsdagen kunnen niet doorgaan. Met allemaal extra werk tot gevolg aan communicatie en de vraag hoe we in deze onzekere tijd alsnog mensen kunnen inspireren.

Een type als ik (ontplofte ideeënbus met dominante trekjes) heeft resultaat nodig om intrinsiek gemotiveerd te blijven. Op dit moment is dat resultaat ver te zoeken. Ik ben alleen maar bezig met dweilen. 

Je zou er toch somber van worden…

Ik bekijk mezelf eens goed in de spiegel en bemerk dat ik ook nog eens geïrriteerd raak van mezelf. Ik zie een persoon die in mijn eigen grootste allergie zit. Zelfbeklag en slachtofferschap. Negativiteit. Een typisch gevalletje ‘pot verwijt de ketel dat ‘ie zwart ziet!’

En er breekt een glimlach door. Ik moet grinniken om mezelf. Opeens weet ik wat ik nodig heb: een flinke spreekwoordelijke schop onder mijn kont!

Al die excuses de deur uit. Jazeker; af en toe een momentje pakken om te huilen om m’n pa, maar verder alle nieuws-apps de deur uit, en op zoek naar mogelijkheden om mijn doelgroep op andere manieren te inspireren in deze tijden.

En vandaag? Vandaag pak ik vol goede moed mijn schema weer op; dans ik samen met mijn geliefden een kwartier op muziek (heerlijk; die energie in je hoofd!) en ram ik er in een kwartiertje een dagboekstuk uit. Want ik heb nog meer te doen vandaag…

Nelleke de Wit (39) is getrouwd met Marco (38) en moeder van Thomas (9) en Eva (6). In het dagelijkse leven is ze ondernemer, auteur en trainer bij Powervrouwen en TotalBalance. Persoonlijke ontwikkeling en levenskunst hebben haar hart en in haar dagboek beschrijft ze hoe ze de crisis rondom het Coronavirus beleeft nu ze noodgedwongen thuiszit met haar man en kinderen

Dagelijks het dagboekfragment ontvangen? Tijdens werkdagen ontvang je het fragment in je mailbox. Meld je hier aan. Alle dagboekfragmenten lezen? Kijk dan eens hier!


Coronadagboek
- Coronadagboek vrijdag 27 maart: Gaan met die banaan
- Coronadagboek 20 april: Een hele generatie weggevaagd
- Coronadagboek maandag 23 maart: Goed nieuws voor control freaks
- Coronadagboek dinsdag 7 april: Het wordt iets té gezellig hier
- Coronadagboek donderdag 2 april: Vive la vie!
Meer over Coronadagboek »

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Error: could not load events