Sander en Mirjam van Middendorp
Dit artikel is nu opgeslagen in je dashboard.
Bewaar artikelen in je dashboard.

IN SAMENWERKING MET MAF

 

De familie Van Middendorp verhuist van Apeldoorn naar Papoea-Nieuw-Guinea: "Ik ervoer dat dit de wil van God is"

Een bank, een salontafeltje en alleen nog een bierglas om thee uit te drinken. Aangekomen in Apeldoorn treffen we een nagenoeg leeg huis aan, waar Sander en Mirjam van Middendorp nog een aantal dagen zullen wonen met hun drie zoontjes. Voor MAF (Mission Aviation Fellowship) zal het vijftal naar Papoea-Nieuw-Guinea vetrekken om praktisch bezig te gaan in Gods koninkrijk. Al op jonge leeftijd kregen zowel Sander als Mirjam interesse voor de jungle en de zending. Een droom die nu vorm krijgt.

MAF (Mission Aviation Fellowship) vliegt het Evangelie naar zeer afgelegen gebieden in de wereld.

Wie kreeg als eerste de kriebels om het zendingsveld in te gaan?
"‘Jij bent ouder dan ik, hé?’, vraagt Sander lachend aan Mirjam, die naast hem zit. Ze vertelt dat ze als kind al dagdroomde over een leven in de jungle; een droom die ze met haar broertje deelde. "Ik wilde iedereen over Jezus vertellen. De gedachte dat er mensen waren die Jezus niet kenden als hun Zaligmaker was voor mij de belangrijkste reden om me hiermee bezig te houden als elfjarig meisje. Mijn broertje zou mooie foto’s maken van de omgeving en ik zou het ‘goede nieuws’ gaan vertellen. Hij gaat nu trouwens niet mee", lacht Mirjam. "Deze droom is na verloop van tijd wel ietwat verwaterd, maar het zaadje was geplant."

"Ik was een jaar of negen", vervolgt Sander. "Onze dominee was in Papoea-Nieuw-Guinea geweest en gaf een diashow over het werk dat hij daar had gedaan. Het begon toen echt te kriebelen. Ik wilde altijd al wel naar een land waar ‘de ruige natuur’ nog te zien is. Daar wilde ik werken en leven. De drang om zendeling te worden kwam echter zo’n drie jaar geleden, nadat we contact opnamen met MAF.

"We zijn uiteindelijk niet gemaakt om de zending in te gaan, maar om God te dienen en dan doen we in onze dagelijkse bezigheden, zowel in Apeldoorn als in Papoea-Nieuw-Guinea."

Kenden jullie deze kinderdromen van elkaar toen jullie elkaar ontmoetten?
"Nee, dit wisten we niet van elkaar. Op een gegeven moment solliciteerde Sander bij MAF naar een functie op het kantoor in Teuge. Dat was lekker dichtbij en MAF is daarnaast een mooie organisatie." Sander: "Ik wilde graag praktisch bezig zijn met het helpen van mensen in Gods koninkrijk." "Als kind had je ook wel de droom om piloot te worden", vult Mirjam aan. "Dat speelde ook mee in de sollicitatie."

"Er was inmiddels al iemand anders aangenomen, maar de organisatie vroeg of Sander niet iets zag in een functie overzee. Het verlangen van onze kinderdroom kwam weer naar boven. Het was een soort herinnering dat we dit altijd al wilden. Daarin zagen we Gods leiding in ons leven. Het is nu niet zo dat God ons alleen hiervoor heeft voorbestemd. We zijn uiteindelijk niet gemaakt om de zending in te gaan, maar om God te dienen en dan doen we in onze dagelijkse bezigheden, zowel in Apeldoorn als in Papoea-Nieuw-Guinea."

Waren er geen twijfels? Of waren er toch nog drempels waar jullie over moesten stappen?
"We hielden deze overweging nog een tijd voor onszelf en wilden samen met God nadenken over wat onze beweegredenen waren. Is het alleen avontuur? Dan kunnen we ook op wereldreis gaan. Als we iets anders willen, zijn er genoeg dingen in Nederland." Mirjam: "Ik ervoer dat God het echt wilde, anders had ik het ook niet gedurfd. In gebed en in het Bijbellezen kreeg ik steeds weer de bevestiging. Maar ik vond niet de rust om Nederland achter me te laten, vanwege onze drie zoontjes.

"Ik ervoer dat God het echt wilde, anders had ik het ook niet gedurfd. In gebed en in het Bijbellezen kreeg ik steeds weer de bevestiging".

Plotseling stond de buurvrouw voor de deur. Zij had een boek bij zich over de problemen waar kinderen die in Nederland opgroeien tegenaan lopen. Toen besefte ik dat het niet uitmaakt in welk land ze opgroeien. Het gaat erom dat ze Christus kennen. Daarnaast zijn wij er als ouders voor ze. Ze laten de basisschool en hun vriendjes hier achter, maar in Papoea-Nieuw-Guinea is een Amerikaanse school waar ze eventueel naartoe kunnen en hoe mooi is het als je je vrienden kunt zijn met kinderen uit een andere cultuur? We zijn een halfjaar in Engeland geweest voor cross-culturele training. De jongens leerden daar spelen met kinderen uit Zuid-Korea, Brazilië, Kenia en ga maar door. Dit ging zo goed, dat ik ook op dit gebeid de toekomst hoopvol tegemoet ga."

Waarom gaan jullie naar Papoea-Nieuw-Guinea en wat gaan jullie hier doen?
Sander: "Papoea-Nieuw-Guinea trok mij sowieso vanwege de natuur daar. Toen MAF vroeg om na te denken over een functie, had ik een voorkeur voor dit land en er kwam een vacature die perfect aansloot bij die dingen die ik al kon. Ik heb bij een bedrijf gewerkt waar service en onderhoudt werd verleend aan windmolens. Daar werkte ik als technicus, IT’er en ondersteuner van softwareontwikkeling. Ik ga werken voor een tak van MAF die je min of meer hun technische dienst kan noemen. Als iets technisch is en ter ondersteuning van het werk in Gods Koninkrijk is, weten de mensen van deze afdeling er alles vanaf. Zij zorgen bijvoorbeeld voor audiobijbels; mp3-spelers met een zonnepaneeltje. Binnen dit team zal ik een plek krijgen."

Mirjam: "Ik zal me eerst op de kinderen en hun onderwijs richten. Als ze alle drie naar school gaan, sta ik voor heel veel open. Wellicht iets wat aansluit bij mijn achtergrond in de zorg- en welzijnssector. Er is in Papoea-Nieuw-Guinea geweld naar vrouwen toe. Vrouwen hebben weinig stem daar. Ik kan geen bloedprikken en verbanden leggen maar deze mensen hebben ook behoefte aan hulpverleners die andere vaardigheden hebben/maar deze mensen hebben ook behoefte aan hulpverleners die een luisterend oor kunnen bieden. Wie weet heeft God een plan voor mij om met deze vrouwen te werken, op welke manier dan ook. Maar ik hoef het ook niet per se nu te weten. Ik ben vooral benieuwd naar wat er op mijn pad komt."

"De bodem voor het geloof is zo’n zestig jaar geleden gelegd in Papoea-Nieuw-Guinea, maar deze is nog flinterdun."

Veel mensen in Papoea-Nieuw-Guinea zijn christen. Waarom zijn hier dan nog zendelingen actief?
"Zo’n 96 procent van de bevolking is inderdaad christen, maar veel Papoea-Nieuw-Guineeërs houden, naast hun geloof in Jezus, nog vast aan het oude animisme. Zo doen veel van deze christenen nog aan voorouderverering. Mede hierdoor is er veel angst onder de bevolking en dat uit zich in geweld. De bodem voor het geloof is zo’n zestig jaar geleden gelegd in Papoea-Nieuw-Guinea, maar deze is nog flinterdun. De kans dat de inwoners terugvallen in oude gewoontes is vrij groot, dus is discipelschap nog steeds hard nodig. We proberen niet om hen al onze Westerse normen en waarden op te dringen door te vertellen hoe het allemaal zou moeten. We hopen ook ontzettend veel van hen te leren, zodat we elkaar aanvullen."

Maken jullie je zorgen over de verhuizing naar Papoea-Nieuw-Guinea?
"Zeker wel", vertelt Mirjam. "Maar in de afgelopen twee jaar hebben we zo vaak ervaren dat God voor ons zorgt. Toen Israël Egypte verliet, beloofde God dat Hij voor hen zou zorgen. Het volk begon te twijfelen en werd opstandig. Maar God had Zijn zorg beloofd. Zo geloof ik dat God ook voor ons zorgt. Dat wil niet zeggen dat het niet moeilijk wordt. De cultuurshock zal komen en we gaan moeilijke momenten meemaken. Misschien krijgen we te maken heimwee. Maar steeds weer opnieuw zullen we proberen om de lichtpuntjes te blijven zien en op Hem te blijven vertrouwen."

Lees hier meer over het werk van MAF!

New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals
Krijg volledige toegang tot CIP.nl. Nú de eerste maand gratis.