Wekenfeest
Dit artikel is nu opgeslagen in je dashboard.
Bewaar artikelen in je dashboard.

SAMEN MET ISRAEL & DE BIJBEL

 

Wat iedere christen zou moeten weten over het joodse Wekenfeest

“Binnen het Jodendom gelooft men dat de HEERE met het wekenfeest de wet heeft gegeven. Verder wordt tijdens dit feest de slavernij in Egypte herdacht.” Aan de hand van Leviticus 23 behandelt Israël en de Bijbel de historische en profetische betekenis van ‘de feesten van de HEERE’. Deze week gaat Piet van der Lugt in op het ‘Wekenfeest’. CIP.nl stelde hem een aantal vragen over dit feest.

We willen Joodse mensen hun eigen boek, de Bijbel, teruggeven. God gebruikte hen om de Bijbel te schrijven en zorgvuldig over te leveren. Tegenwoordig hebben veel Joodse mensen zelf geen Bijbel in huis. Uit liefde en dankbaarheid willen we hen het Woord teruggeven.

Wat houdt het Wekenfeest in?
Het feest is door de HEERE ingesteld en wordt voor de eerste maal genoemd in Exodus 23:16 waar het wordt aangeduid als het Feest van de oogst. Uit de tekst blijkt dat het gaat om de eerste vruchten van datgene wat op de akker gezaaid was en niet om de vruchten van bomen zoals druiven of olijven. In Leviticus 23:15-17 lezen we opnieuw en veel uitgebreider over dat Feest en zien we ook dat er over weken wordt gesproken. Vandaar de naam ‘Wekenfeest’.

Het moest gevierd worden zeven weken/sabbatten na het bewegen van de schoof (met eerste aren van de gerst) op de eerste dag van de week na Pesach. De dag na de zevende sabbat, de vijftigste dag, is de dag van het Wekenfeest. Op die dag moest er een graanoffer aan de HEERE worden aangeboden in de tempel. Dat offer bestond uit twee broden die als beweegoffer moesten worden aangeboden. Het ging om twee even grote, zware broden die met zuurdeeg moesten worden gebakken. Daarbij moesten er ook dieren worden geofferd zoals blijkt uit Leviticus 23:18-20. Opmerkelijk dat er in vers 20 over twee lammeren, als vredeoffer, wordt gesproken die samen met de broden door de priester voor het aangezicht van de HEERE moesten worden bewogen. Het Wekenfeest is dus het tweede oogstfeest waarop alle mannen van Israël naar Jeruzalem moesten optrekken. In Deuteronomium 16:10 lezen we pas echt de naam Wekenfeest. Daar staat dat men zich moet verblijden voor het aangezicht van de HEERE en dat iedereen daar deel aan moet nemen. Verder is het telkens weer een terugdenken aan de slavernij in Egypte waar de HEERE op wonderlijke wijze een einde aan heeft gemaakt.

Hoe en waarom krijgt de bestudering van de Thora een plek tijdens het Wekenfeest?
Binnen het Jodendom gelooft men dat de HEERE met het wekenfeest de wet heeft gegeven. Israël ging op de veertiende dag van de eerste maand uit Egypte en arriveerde op de veertiende dag van de derde maand bij de berg de Sinaï (zie Exod. 19:1). Er moest dus geteld worden van de eerste dag van de week na Pesach (de uittocht) tot zeven sabbatten later. Toen waren ze bij de Horeb. Mozes klom de berg op en kreeg de opdracht dat het volk zich moest heiligen en over drie dagen daarmee klaar moest zijn. Op die derde dag zou de HEERE op de berg neerdalen. Volgens de Joodse traditie zou dat dus de vijftigste dag moeten zijn, ofwel het Wekenfeest. Daarom begint men nu het Wekenfeest met een zogenaamde ‘lernavond’. Op Erev Sjavoe’ot, de eerste avond, wordt de gehele nacht Thora gestudeerd in de synagoge of een leerhuis. Tijdens de ochtenddienst wordt het boek Ruth gelezen.

Waarom neemt het verhaal van Ruth tijdens het Wekenfeest een belangrijke plaats in?
Zoals reeds gezegd is het wekenfeest een oogstfeest en dan in het bijzonder van de eerste vruchten van de oogst van de granen op de akker. Dat zien we in het boek Ruth natuurlijk heel nadrukkelijk gebeuren. Ruth arriveert samen met haar schoonmoeder Naomi aan het begin van de gerstoogst in Bethlehem. Als ze spoedig na haar aankomst aren gaat lezen op de akker en door Gods leiding op de akker van Boaz komt, zien we dat ze veel gerstaren heeft opgeraapt (2:17). In 2:23 staat dat ze op de akkers van Boaz bleef tot de gerstoogst en de tarweoogst voorbij waren. Het boek Ruth past dus helemaal bij het Wekenfeest.

Wat hebben Pinksteren en het Wekenfeest met elkaar te maken?
“Pinksteren wordt in de Bijbel ook wel aangeduid als Sjavoe’ot wat vanuit het Hebreeuws letterlijk ‘weken’ betekent. Vandaar dat er ook wel over het Wekenfeest wordt gesproken. Als we in Handelingen 2:1 lezen dat de dag van het Pinksterfeest vervuld werd, dan staat er letterlijk in het Grieks ‘de dag van de vijftigste’ en dat was dus de dag van het Wekenfeest. Op die dag vonden in de tempel de presentatie van de twee beweegbroden en de offers plaats. Bij de opperzaal waar de volgelingen van de Heere Jezus bij elkaar waren vonden er door de prediking van het Woord en het werk van de Heilige Geest geestelijke waarheden plaats. Daar werd de basis gelegd van de Gemeente, het Lichaam van Christus, waarin twee groepen nl. Joden en heidenen bij dezelfde Heere horen, net zoals de twee broden van hetzelfde deeg waren gebakken. Het zuurdeeg in de broden wijst naar de zondenatuur die we als wedergeboren gelovigen nog steeds meedragen. De broden waren even groot en van hetzelfde gewicht en zo is er geen onderscheid tussen Joden en heidenen in het Lichaam van Christus (zie Gal. 3:27, 28). We hebben aangegeven dat bij de twee broden twee lammeren als vredeoffer moesten worden gebracht. In de toepassing is er voor Joden en heidenen dezelfde vrede door het offer van de Heere Jezus (Ef. 2:14-17).

Wat kunnen christenen leren van de manier waarop Joden het Wekenfeest vieren en wat heeft dit feest tot hun geloof te zeggen?
De Joden vieren het feest met grote vreugde en denken terug aan wat ze waren en wat ze door het ingrijpen en werk van de HEERE geworden zijn. Dat moet dus voor ons als gelovigen eigenlijk nog veel meer zijn, we waren zondaars en slaven van de zonde, maar zijn door het Lam, de Heere Jezus, bevrijd en hebben deel gekregen aan alle geestelijke zegen (Ef. 1:3). Samen met broeders en zusters uit de Joden en uit de heidenen mogen we terugzien op wat Hij heeft gedaan. Dat geeft ons alle reden om ons in de HEERE te verblijden en Hem de lofoffers te brengen, namelijk de vrucht van onze lippen, die Zijn Naam belijden (Heb. 13:15).

Aan de hand van Leviticus 23 behandelt Israël en de Bijbel de historische en profetische betekenis van ‘de feesten van de HEERE’. Donderdag 12 maart gaat Piet van der Lugt in op het ‘Wekenfeest’. Plaats: Kerkelijk centrum Het Octaaf, J.D. Pollstraat 1 in Hoorn, Aanvang: 19:45 uur.

Klik hier voor meer informatie

New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals
Krijg volledige toegang tot CIP.nl. Nú de eerste maand gratis.