vuurwerk
Dit artikel is nu opgeslagen in je dashboard.
Bewaar artikelen in je dashboard.

God

20 januari 2020 door Nico van Kooten

Wat we vergeten in de vuurwerkdiscussie: boze geesten verjaag je niet door lawaai

Ruim een jaar voor de Tweede Wereldoorlog werd ik geboren in Amsterdam en ik heb dus hooguit het einde van de oorlog bewust meegemaakt. De laatste jaarwisseling 1944/1945 en de eerste jaren daarna, mocht ik als kleine jongen opblijven en eerst werd ik rond 11 uur uit bed gehaald om dat gebeuren mee te maken. Later bleef ik gewoon de hele avond op. We waren een christelijk gezin en lid van een kleine Apostolische Kerk, de HAZK (Hersteld Apostolische Zendingkerk), die erg Bijbelgetrouw was. Nu ben ik al vele jaren gewoon orthodox hervormd en ik voel me daar thuis. Verder woon ik al jaren in Maarssen. Maar dit terzijde…

Zo was daar de goede gewoonte dat tegen 12 uur mijn vader staande in de huiskamer, omringd door allen die aanwezig waren, in gebed ging. Hij dankte dan de Heere God voor het afgelopen jaar, vroeg een zegen voor het nieuwe jaar en werden allen die het moeilijk hadden meestal met name genoemd en voor hen om uitkomst en hulp gebeden. Ook waren er familieleden aanwezig met ooms en tantes, ook van de HAZK. Dan gingen die huisvaders ook bidden en bij elkaar genomen stonden we vaak zo’n twintig minuten te bidden.

Hij moest harder bidden om boven het lawaai van de ketels en emmers uit te komen.

Lawaai maken
In de woonblokken van de volksbuurt waar wij woonden keken we op de achterzijde uit op de waranda’s van de buren aan de overzijde. Daar stonden op de Oudjaarsdag zelf al wasteilen, emmers en tobbes klaar met de nodige stokken, pollepels en dergelijke. Ruim voor het middernachtelijk uur werd er massaal met die stokken en pollepels hard op de vaten en emmers geslagen. En dat gebeurde overal in de stad, waardoor het in mijn oren een angstaanjagend rumoer was, wat pas enkele minuten na twaalven ophield. Er was toen geen vuurwerk en het Duitse gezag - toen het er nog was - , liet dat lawaai met de jaarwisseling toe.

Als het bidden in onze huiskamer lang duurde (en dat was altijd zo) dan begon het lawaai maken al, waardoor het gebed van mijn vader een extra lading kreeg. Hij moest harder bidden om boven het lawaai van de ketels en emmers uit te komen en ik hoorde zinnen over de vrede die alleen God zal kunnen geven en dat de oorlog snel tot een einde zal mogen komen. Hij bad om uitredding en na de oorlog dankte mijn vader voor het feit dat de Duitsers verslagen waren, maar dat we nu een nieuw gevaar zagen opkomen, ‘het rode gevaar’; het communisme. Ook bad hij altijd voor een spoedige wederkomst van Christus. En zo ging dat een tijdlang door, terwijl het slaan en getimmer op emmers en teilen doorging. In de hele Staatsliedenbuurt en overal in stad en land klonk lawaai.

Een bijna-oorlogsituatie met honderden meldingen van aangevallen hulpverleners van ambulances, politie en brandweerlieden. Is dat nu onderdeel van de traditie geworden?

‘Bidden’ op Oudjaarsavond
Zo stonden mijn iets oudere zusje en ik met de nodige schrik in ons jonge hart er bij, want met dat ongekende lawaai van de buren, gevoegd bij de gebedsonderwerpen, joeg het ons in feite de stuipen op het lijf. Bij het opgroeien had ik wel meer begrip voor alles wat er om mij heen gebeurde en ik heb dat aparte ‘bidden’ op Oudjaarsavond altijd voortgezet tot op de huidige dag. Toen er een aantal jaren na de oorlog vuurwerk vanuit China werd verhandeld, hield het slaan op teilen en emmers op. Het vuurwerk op Oudjaarsdag is echter nu uitgegroeid tot één van de gevaarlijkste avonden van het jaar. Een bijna-oorlogsituatie met miljoenen schade, circa 1400 (vuurwerk)slachtoffers en honderden meldingen van aangevallen hulpverleners van ambulances, politie en brandweerlieden. Schandelijk gewoon…! Is dat nu onderdeel van de traditie geworden?

Toch lees ik weinig over de eigenlijke oorzaak van al dit geweld. Van eeuwen geleden wist men niet beter dan om tegen de aanvang van een nieuw jaar, boze geesten en machten proberen te verjagen door middel van lawaai. Vandaar uit is de zogenaamde traditie ontstaan om met geknal en lawaai het nieuwe jaar te beginnen.
Ik hoop niet dat er christelijke gezinnen zijn, die menen dat je met de methode van lawaai maken boze geesten kunt verjagen. Dat is geen goed middel en vermoedelijk lachen zulke boze machten om het geklungel van al die miljoenen mensen die hoop hebben dat het kwaad zo verjaagd kan worden. Maar de meeste mensen weten niet wat ze in feite doen. En weten ook niet waarom ze het doen.

Het gebed
Het enige juiste middel om kwade geesten te weren, is het gebed. Onderschat die kracht niet. In Johannes 3:19 lezen we dat 'de mensen de duisternis liever hebben gehad dan het licht, want hun werken waren boos’. En 2 Thessalonicenzen 3:3 leert ons ‘Maar de Heere is getrouw, die u zal versterken en bewaren van den boze’. Terwijl Efeze 6 ons de ‘wapenrusting van God’ aanbeveelt, ‘want wij hebben de strijd niet tegen vlees en bloed, maar tegen de overheden, tegen de machten, tegen de geweldhebbers der wereld, der duisternis dezer eeuw, tegen de geestelijke boosheden in de lucht’. En in Johannes 16:33 bemoedigt de Heere Jezus ons met ’hebt goede moed, Ik heb de wereld overwonnen’…!

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals
Krijg volledige toegang tot CIP.nl. Nú de eerste maand gratis.