Piet Vergunst

God

08 november 2019 door Piet Vergunst, De Waarheidsvriend

Piet Vergunst is dankbaar voor het ongewone: "Danken is niet alleen een uiting van ons bidden"

Danken, die ene dag in de eerste novemberweek mag symbool staan voor heel ons leven. Met ‘weinig of met overvloed’, al naar Hij geeft, mag een kind van God Hem dienen, schrijft Piet Vergunst in De Waarheidsvriend.

De Waarheidsvriend is het huisorgaan van de Gereformeerde Bond in de Protestantse Kerk in Nederland.

Dankbaar te zijn, dat moet je leren. En dat gaat best diep. Als kind kun je geen zin hebben om ‘dank u wel’ te zeggen voor een kleinigheid, voor een koekje of iets meer. Immers, die woorden zijn niet alleen uiting van beleefdheid, niet alleen een bewijs van je opvoeding. Die woorden erkennen dat het niet vanzelf spreekt dat je iets krijgt. We hebben het dan over genade, over niet-verdiende goedheid. En dat gaat best diep.

Hart en handen
Danken is niet alleen een uiting van ons bidden, maar raakt mijn concrete leven. Als Gods onuitsprekelijke gave ons leven in beslag nam, stempelt dit mijn hart én mijn handen. Woorden alleen, ze kunnen leeg zijn, zelfs uit de mond van hem die geestelijke leiding dient te geven. In Lukas 18 lezen we het dankgebed van de Farizeeër: ‘O God, ik dank U dat ik niet ben zoals de andere mensen (…), ik vast tweemaal per week. Ik geef tienden van alles wat ik bezit.’ De Bijbel leert dat zo’n dankgebed de hemel niet bereikt, zoals God ooit geen acht sloeg op het offer van Kaïn.

Danken is niet alleen een uiting van ons bidden, maar raakt mijn concrete leven.

Met een offer heeft onze dankdag ondertussen alles te maken, juist vanwege Gods ontferming over zondaars. Daar ligt de bron voor het appèl om ‘uw lichamen aan God te wijden, als een levend offer, heilig en voor God welbehaaglijk’. (Rom.12:1) Het Evangelie wil gestalte aannemen in mijn leven, als ‘de wet van de Geest van het leven in Christus Jezus’ (Rom.8:2) in mijn hart geschreven is. Zo leert de kerk via de Heidelbergse Catechismus in Zondag 12 aan onze jongeren waarom je een christen genoemd mag worden: door het geloof een lidmaat van Christus, (…) opdat ik mijzelf tot een levend dankoffer aan Hem offer.

Missionair
Voor het zendings- en evangelisatiewerk, voor een levenshouding die missionair is, is de dankdag eveneens een bron van inspiratie. Bij danken hoort immers delen, niet alleen de overvloed in natuurlijke goederen maar ook de geestelijke zegeningen. In Psalm 77 gaat Asaf ons erin voor: ‘Ik zal de daden van de Heere gedenken, ik zal al Uw werken overdenken en over Uw daden spreken.’

Zo is de geschiedenis van Israël een refrein van Gods machtige daden, is het boek Deuteronomium een doorlopend relaas om die daden te gedenken én om vanwege Gods handelen dankbaar te leven.

Al is de dankdag geen sacrament, we hebben die jaarlijkse herinnering wel nodig. Dankdag als een oproep om ons te bekeren van egoïsme.

De bron van de liefde is God Zelf, zodat onze dankbaarheid altijd reactie is. ‘Niet omdat u groter was dan al de volken heeft de Heere liefde voor u opgevat en u uitgekozen, want u was het kleinste van al de volken. Maar vanwege de liefde van de Heere voor u.’ (Deut.7:7) Hier zien we weer het óngewone, het on-vanzelfsprekende van de verkiezing als reden tot dank.

In gedachten houden
Houdt steeds in gedachten wat de Heere, uw God, aan farao en geheel Egypte gedaan heeft. Het Nieuwe Testament trekt de lijn van het Oude door, als Paulus aan zijn leerling Timotheüs schrijft: ‘Houd in gedachten dat Jezus Christus uit de doden is opgewekt.’ Want de daden van de Heere hebben wereldwijde betekenis; Hij handelt opdat alle volken de God van Israël erkennen en dienen zullen. Niets kan de Heere meer verdrieten dan dat we Zijn daden vergeten, ons er niet aan storen, leven alsof Zijn macht en liefde er niet beslissend toe doen. Ondankbaarheid is dat, zoals Psalm 106 erover zingt: ‘Zij vergaten God, hun Heiland, Die grote dingen gedaan had in Egypte…’ Een refrein is dit, als we zien dat Jesaja (17:10) hetzelfde verwoordt: ‘Want u bent de God van uw heil vergeten, aan uw sterke Rots hebt u niet gedacht.’

Al is de dankdag geen sacrament, we hebben die jaarlijkse herinnering wel nodig. Dankdag als een oproep om ons te bekeren van egoïsme, om God centraal te stellen, om jezelf aan Hem te wijden. En dat gaan ze merken in jouw gemeente, in de straat waar je woont, bij de GZB en Hulp Oost-Europa en SDOK en… Zo zijn de daden van God bron voor een dankbaar leven.

Klik hier om abonnee te worden van De Waarheidsvriend!

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher Spotify
Krijg volledige toegang tot CIP.nl. Start je gratis maand!