massagraf

God

28 oktober 2019 door Tineke van der Waal, De Waarheidsvriend

Secularisatie brengt ons dicht bij vervolgde christenen

Als er iets met Asia Bibi gebeurt, houden we in Nederland onze adem in. We voelen ons betrokken bij vervolgde christenen ver weg, in Pakistan, Eritrea en China, constateert Tineke van der Waal in De Waarheidsvriend.

De Waarheidsvriend is het huisorgaan van de Gereformeerde Bond in de Protestantse Kerk in Nederland.

Sprookje
De hervormd gereformeerde theoloog dr. H. van den Belt lijkt een heel andere houding aan te nemen als het gaat over druk op christenen in Nederland. ‘Altijd klagen over de toenemende druk en achteruitgang is een reformatorisch sprookje’, zei hij vorige maand tijdens het jubileum van het Driestar College en de Driestar Hogeschool in Gouda. ‘Maak je geen zorgen over de vraag of er over tien jaar nog orthodox-christelijke scholen in Nederland zijn. In het Westen is vrijheid het hoogste goed. Het moment dat orthodoxe christenen uit de ouderlijke macht gezet worden, is nog ver weg.’

De een voelt zich een ondermaatse christen als hij kijkt naar beproefde maar moedige broeders en zusters elders. De ander weet zeker dat de vrijheid hier zijn langste tijd heeft gehad en ziet in gedachten de geweren al op Nederlandse kerkdeuren gericht.

Dat christenvervolging in Nederland niet, nauwelijks of nog niet aan de orde is, komt volgens ds. J. het Lam, hervormd predikant te Harderwijk en medeauteur van Vervolgd om Jezus’ wil (2008), omdat christenen in het Westen ‘te weinig gevaarlijk’ voor de geestelijke machten zijn, ‘te weinig duidelijk, te weinig radicaal’. ‘Velen in de verschillende kerken in Nederland zijn geen echte christenen,’ zegt hij in een interview. ‘Een deel van de mensen die in de kerk komen, heeft geen levende relatie met Christus. Geen wonder dat zij op geen enkele manier last van vervolging hebben.’

Hoe wij ons moeten verhouden tot christenvervolging roept dus heel diverse reacties op. De een voelt zich een ondermaatse christen als hij kijkt naar beproefde maar moedige broeders en zusters elders. De ander weet zeker dat de vrijheid hier zijn langste tijd heeft gehad en ziet in gedachten de geweren al op Nederlandse kerkdeuren gericht. Niets om pessimistisch over te zijn, zegt nummer drie. Voor elk is wat te zeggen en tegelijk is er ook weer veel op af te dingen.

Ander perspectief
Het is daarom goed om de christelijke gemeente vanuit een ander, hoger perspectief te bekijken. Niet vanuit de onderdanen maar vanuit de Koning, vanuit het perspectief van Christus. Hij is immers het Hoofd en de gemeente is Zijn lichaam. Kijken we zo naar de wereld, dan ziet de christelijke kaart er heel anders uit. Dan wordt de diepzinnige uitspraak van de grote natuurkundige en filosoof Blaise Pascal bijna tastbaar en dat wereldwijd: ‘Jezus zal in doodsstrijd zijn tot aan het einde van de wereld.’

Christus wordt in Nederland immers niet minder aangevallen dan in Noord-Korea. Hij lijdt in Kabul niet meer dan in Londen. Wordt de christenheid in West-Europa immers niet innerlijk uitgehold door de secularisatie van het hart? Door materialisme, relativisme en onverschilligheid – wat uiteindelijk eindigt in het wegschuiven en ontkennen van Christus? Nederland is het minst religieuze land van West-Europa, zegt een onderzoek. Het aantal leden van de Protestantse Kerk daalde vorig jaar met meer dan 150 mensen per dag – en dat is niet het eerste jaar.


Christus wordt in Nederland immers niet minder aangevallen dan in Noord‑Korea. Hij lijdt in Kabul niet meer dan in Londen.

In de dorpen en steden zien we kerken leeg staan of zondags gaandeweg leger worden. We zien gemeenteleden die belijdenis van het geloof aflegden maar bij wie het oprechte geloof langzaam maar zeker is weggeëbd. Vaak kunnen ze niet eens een duidelijk moment aanwijzen. Het gebeurde gewoon. De gemeenten en gezinnen waar dit verlies niet van dichtbij een gezicht kreeg, zijn pijnlijk genoeg zeldzaam.

Andere gedaante
Brengen juist de massale geloofsafval en de secularisatie van ons hart ons niet heel dicht bij vervolgde broeders en zusters? Immers, bij beide komt het op volharding aan. De seculiere westerse cultuur die ons wil losweken van God en de fysieke vervolging door totalitaire regimes hebben dezelfde bron en hetzelfde doel. Alleen de gedaante verschilt.

Bidden we dus voor de vervolgde kerk, laten we dan in één adem voor de kerk in het Westen bidden. Ratio en relativering zijn ‘hier’ wat bijlen of camera’s ‘daar’ zijn. Gaat het ‘daar’ om een harde confrontatie, ‘hier’ vormen luxe en welvaart een succesvolle bedwelmingscocktail. Als christenvervolging de ene kant van de medaille is, is geloofsafval door secularisatie de andere kant.

‘De druk van de postchristelijke onverschilligheid is de last van het lijden die momenteel aan de gemeente is opgelegd’, schrijft dr. H. Berkhof in zijn klassiek geworden boek Christus de zin der geschiedenis. Een zin uit 1958 (!) om even te herhalen. De twintigste-eeuwse theoloog voegt eraan toe dat de christelijke gemeente daarop moet reageren met dezelfde nuchterheid en blijdschap als de vroeg-christelijke gemeente op de vervolgingen. Berkhof verwijst dan onder andere naar de apostelen die zich erin verheugen als ze omwille van Christus’ Naam waardig geacht zijn een schandelijke behandeling te ontvangen (Hand.5).

Tineke van der Waal is redactielid van De Waarheidsvriend.

Klik hier om abonnee te worden van De Waarheidsvriend!

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals
Vakanties
Hier adverteren?

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher Spotify
Krijg volledige toegang tot CIP.nl. Start je gratis maand!