arie van der veer

Dagelijks leven

10 september 2019 door Arie van der Veer

Arie van der Veer: de laatste etappe

Recent vertelde dominee Arie van der Veer dat hij voor de derde keer kanker heeft. Toen een diaken vervolgens aan zijn moeder vertelde dat Van der Veer voor zou gaan, reageerde ze verbaasd. 'Dominee van der Veer is toch ziek?' De predikant schrijft er op Facebook een emotioneel betoog over: 

'Mensen zijn gauw geneigd om ziek zijn en niet werken met elkaar te verbinden. Nog sterker: als je met kanker te maken hebt wordt er al snel een relatie gelegd met de dood. Toen ik aan de specialist vroeg of ik nu spoedig zou sterven, moest hij lachen. ‘Ik heb nog een handvol mogelijkheden’ zei hij.

En dat zei hij, een mens zoals u en ik.
Wat wil God?

Ik heb wel vaak gedacht aan Prediker 12. Daar wordt de ouderdom beschreven als ‘de kwade dagen die komen’. Ik heb mijn leven nu beschreven als leven onder een bewolkte hemel. Soms kan het toch heel lang droog blijven, terwijl de lucht behoorlijk donker is.

Prediker zegt dat een mens gaat naar zijn eeuwig huis.

70+
Op die leeftijd ben je bezig aan de laatste etappe op weg daarnaar toe
Maar niemand weet hoe lang die etappe zal zijn. En ook niet van welke categorie.

Soms hebben de dokters voor jonge mensen geen mogelijkheden meer. Dat is heel verdrieting. Niet 70+, maar 30+.

Dit mailde mij Wanda die zondagmorgen op een brancard de kerkzaal werd binnen gereden. ‘Dit zal mijn eerste en tegelijk laatste fysieke bijwonen van een dienst zijn. Helaas is mijn lichamelijke toestand van zodanige aard dat ik palliatief ben en geen idee heb hoe lang ik nog heb. ‘

Wanda is 36 jaar jong. Door een combinatie van een aantal aandoeningen/chronische ziekten is zij sinds eind april 2017 ook volledig bedlegerig geraakt. Helaas is zij afhankelijk van een mix van zware pijnstillers en een flinke hoeveelheid spierverslappers om enigszins kwaliteit van leven te blijven houden. En zelfs met alle medicatie heeft ze nog veel pijn, spierkrampen en aanvallen die erg op epileptische aanvallen lijken en ook praktisch hetzelfde behandeld worden.

Makkelijk is haar leven dus geenszins te noemen. En ondanks dat voelt zij zich nog van waarde door juist anderen die ook vechten voor kwaliteit van leven te helpen door een luisterend oor te zijn, tips en trucs te geven en soms alleen maar samen te zwijgen en bidden voor kracht.

Wanda is palliatief.
Toch voelt zij zich nog steeds van waarde.
Ziek zijn betekent voor haar allerminst dat zij waardeloos is geworden, en niet meer van betekenis. Verre van dat.

Ik stond ik zondag op het podium en leidde het avondmaal. En zij lag in haar bed. Ik 70+, zij 30+. Ik heb haar het brood en de wijn uitgereikt. Voor het eerst van haar leven.

De Hebreeënbrief spreekt over mens die ‘ooit door het licht beschenen zijn, geproefd hebben van de hemelse gave en deel hebben gekregen aan de heilige Geest.’

Zoiets gebeurde zondag.
Ik vertelde van de zonnebloemen die in het donker van de nacht terugdraaien aan het licht.
De gemeente, zij en ik, we werden beschenen door hemels licht. Allemaal mensen onderweg. Niemand weet hoe lang zijn levensweg zal zijn.

Vroeger leerde ik dit heel oude versje:

Nu reis ik getroost onder ‘t heiligend kruis
naar ‘t erfgoed hierboven, naar ‘t Vaderlijk huis.
Mijn Jezus geleidt mij door d’ aardse woestijn.
‘Gestorven voor mij!’ zal mijn zwanenzang zijn.'

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher Spotify