mark

Dagelijks leven

26 augustus 2019 door Redactie

Jezus vierendelen

Deze blog is met toestemming overgenomen van Mark Eikema

Met twee handen tegelijk pak ik het in stukjes gesneden Turkse brood uit de enorme pan. Daar waar Jezus Zijn laatste Pesachmaal met een man of 13 nuttigde, sluit Graceland Festival dit jaar af met een avondmaalsviering met bijna duizend man. Ik heb me, taakloos als ik ben, aangeboden als hulp bij de voorbereiding. En voor een dergelijk aantal mensen een avondmaal klaarzetten is best een flinke klus. En een mooie. Even los van de theologische duiding (vraag het tien theologen en je hebt twintig meningen) is het een prachtig ritueel. Sacrament, zo je wilt. Het vertelt grofweg mij twee dingen;

Dit brood is heilig, want alles is heilig.

Ik ben geliefd, want iedereen is geliefd.

De eerste notie gaat over het besef dat God de God van alles is. Niet ver weg, niet ‘slechts daar’ maar in en door alles heen is God aanwezig. Ook in iets alledaags (of, júist in iets alledaags) als brood. En we zijn, zoals Annie Dillard zegt, tot onze nek in het alledaagse gedompeld.

De tweede gaat over de liefde van God. Niet de kleffe liefde van slechte films of de kille betrokkenheid van de staat maar de Liefde van God die alles uit liefde met Zichzelf verzoent.

De stukjes brood worden neergelegd op kartonnen bordjes en die worden vervolgens over de lange tafels verspreid. De wijn wordt druivensap (meestal is dat andersom) maar verder staat alles klaar voor een mooi samenzijn. Klaar om samen met Jezus aan tafel te zitten, Hem te vieren en te delen in het besef dat we voor en in Hem allen gelijkwaardig zijn. Geschapen naar het evenbeeld van God.

Het zijn geen gewone vlaggetjes. Het zijn regenboogvlaggen.

In het midden van de Zonnehal, het grote overdekte podium van het festival, staan de heren en dames van de techniek achter hun mengpanelen. Terwijl ik de laatste hand leg aan de tafelschikking zie ik een truss omhoog gaan boven de hoofden van de technici. De zwarte aluminiumbalken zijn versierd. Er is een vlaggenlijn aan vast gemaakt, die reikt van de nok tot op de grond. En het zijn geen gewone vlaggetjes. Het zijn regenboogvlaggen.

“Nee, ik ga dit niet doen.”

Voor sommigen zal de regenboogvlag slechts gaan over “acceptatie van lhbt+’ers”. Als dat zo was, nam ik met liefde deel. Echter, de regenboogvlag staat tegenwoordig voor iets anders. Het staat symbool voor een racistisch, antikapitalistisch, marxistisch en polariserend wereldbeeld. Laat het duidelijk zijn; ik ga met alle liefde in gesprek met andersdenkenden, en ik loop niet zomaar weg voor een vlag. Maar júist het avondmaal vieren onder een vlag die een tegengesteld verhaal vertelt: nee.

Nu kan er als tegenwerping worden gegeven dat het voor de aanwezigen van Graceland Festival het wel slechts om de acceptatie van ‘minderheden’ gaat. Maar die vlieger gaat niet op. Onder de medewerkers en bezoekers bevinden zich mensen die walgen van zichzelf met de woorden “ik voel me net een 33-jarige heteroseksuele man. :(“, mensen die oproepen tot het opruimen van “fucking Thierry Baudet”, mensen die het prima vinden om op basis van huidskleur mensen een baan te ontzeggen, mensen die zij met een liberale overtuiging “de mensheid op zijn meest duister” te noemen… En deze uitspraken leveren verdacht weinig tegenspraak op.

Een ieder die zich een beetje verdiept in het huidige politieke klimaat ziet dat de regenboogvlag symbool is van een gevaarlijk gedachtegoed.  

Kijken we buiten de bezoekers van het festival, dan wordt het beeld nog grimmiger. Ik zal niet verder ingaan op issues rondom het racisme van Sylvana Simons en Bij1, de columns van Babah Tarawally, de behandeling door extreem (en steeds meer mainstream) links van Jordan Peterson, de opkomst van Antifa, de mishandeling van Andy Ngo, het racisme op de universiteiten, de populariteit van racistische concepten als ‘white privilege’, enzovoorts. Een ieder die zich een beetje verdiept in het huidige politieke klimaat ziet dat de regenboogvlag symbool is (en anders wel wordt) van een gevaarlijk gedachtegoed. Gedachtegoed dat steeds meer met geweld wordt bekrachtigd. Noem het racisme, noem het identiteitspolitiek.

Dit gedachtegoed past niet bij God voor wie allen gelijkwaardig zijn.

Zoals de swastika niet meer (alleen) staat voor levenskracht, geluk of heiligheid, zo staat de regenboogvlag niet meer (alleen) voor de acceptatie van homo’s, lesbiënnes, biseksuelen en transgenders. Het is niet voor niets dat onlangs de kleuren bruin en zwart (maar natuurlijk niet wit…) zijn toegevoegd. Het moge overigens duidelijk zijn dat ook bij het hijsen van de swastika mijn deelname aan het avondmaal afgelopen was.

En toch… de twijfel.

Jezus at bewust met degene die Hem zou uitleveren. Wie ben ik dan om niet aan te schuiven? En in hoeverre staat de regenboogvlag daadwerkelijk symbool voor dit gedachtegoed? Ik besef heel goed: het gros van de mensen zal zich niet vinden in mijn lezing. En toch voelt dit als een moment om ‘nee’ te zeggen. Misschien als enige, en misschien onterecht. (Ergens hoop ik dat ik het mis heb.) Maar de gruwelijkheden onder bewind van Hitler, Stalin of Mao (om de excessen er maar even bij te pakken) begonnen ook met degelijke mensen die net iets te vaak ‘ja’ zeiden, wegkeken of niet optraden als dat wel nodig was.

Al met al denk ik dat ik, bovenstaande in acht nemend, wel aan had moeten schuiven. Als Jezus zelfs met zijn vijanden aan tafel zit, kan ik vermoedelijk best wel onder een regenboogvlag aan het avondmaal gaan. Tegelijk had ik óók dan een probleem gehad met het symbool dat wapperde boven de tafels. Omdat Jezus’ gebed ook het mijne is; dat we allen één mogen zijn in Hem door brood en wijn.

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher Spotify