Ds. Ron van der Spoel

Ds. Ron van der Spoel legt uit waarom God hem naar Limburg stuurde

Tot mijn verrassing blijken er in in Zuid-Limburg veel protestantse gemeenten te zijn met een kleine, trouwe kern van gemeenteleden, merkt Ron van der Spoel op in De Waarheidsvriend. Hij verhuisde van Amersfoort naar Limburg en deelt zijn eerste indrukken.

De Waarheidsvriend is het huisorgaan van de Gereformeerde Bond in de Protestantse Kerk in Nederland.

Het is een mix van geboren en getogen Limburgers en Hollanders die voor hun werk of voor het goede leven hier zijn komen wonen. Voeg daar nog een paar asielzoekers bij en je hebt een bijzonder gezelschap voor je zitten, als je mag preken op een zondagmorgen. Lang niet ieder dorp heeft een protestantse gemeente, of het nu evangelisch, Protestantse Kerk, vrijgemaakt of christelijk gereformeerd is. De gemeenten die er zijn, zijn dan ook allemaal streekgemeenten waar mensen uit een wijde regio meeleven. Ze hebben er echt wat voor over, zijn vaak de enige protestanten in het dorp of op het werk. Dat betekent dat je regelmatig aan je rooms-katholieke omgeving moet uitleggen dat je niet een ander geloof hebt, maar dat rooms-katholieken en protestanten in dezelfde God geloven, dezelfde Bijbel lezen en dezelfde Jezus volgen.

De contacten zijn hartelijk, door de gastvrije cultuur van de Limburgers, maar zeker ook doordat je als gemeente elkaar hard nodig hebt.

Hechte band
Juist omdat je als protestant een enkeling bent, is de band met elkaar in de gemeente vaak hecht. De hartelijke manier waarop ook wij hier verwelkomd worden en waarop mensen met elkaar omgaan, is als een warm bad. Men praat veel met elkaar, leeft met elkaar mee, drinkt koffie voor en na de dienst en eet daarbij als er ook maar iets te vieren valt (en soms ook zonder reden) grote stukken vlaai. De contacten zijn hartelijk, door de gastvrije cultuur van de Limburgers, maar zeker ook doordat je als gemeente elkaar hard nodig hebt.

Het protestantse kerkleven in Zuid-Limburg is levend, maar kleinschalig. Dat betekent ook dat je geen grote groep hebt waaruit je leidinggevenden kunt vragen. Degenen die verantwoordelijkheden op zich hebben genomen, doen dat vaak al heel lang. Ze zijn trouw in het dienen, maar velen van hen zijn ook moe. Niet uitgeblust, maar wel vermoeid. Ze zouden ook wel eens een poosje gewoon gemeentelid of kerkganger willen zijn zonder altijd die verantwoordelijkheid te voelen, maar aan wie kunnen ze het overdragen?

Volwassen christenen
Nu begrijp ik ook waarom in de periode dat God ons richting Limburg stuurde, we niet werden gevraagd om predikant in een gemeente te worden. De Limburgers die ons belden, zeiden: we hebben volwassen christenen nodig, mensen die verantwoordelijkheid op zich willen nemen voor de kleine gemeente van Christus die hier op veel plekken is. Mensen die een bijbelkring willen leiden, een Alphacursus kunnen geven, die in de kerkenraad willen dienen of het kinderwerk kunnen organiseren. 

Ds. Ron van der Spoel uit Berg en Terblijt is werkzaam als predikant-pionier voor de IZB en voor Open Doors in België. Lees de volledige tekst van dit artikel in De Waarheidsvriend van donderdag 4 juli 2019.

Klik hier om abonnee te worden van De Waarheidsvriend!

Reacties

J
Wat een zegen! Zo kun je dus missionair dienstbaar zijn in eigen land, als gelovige, als predikant, als evangelist. Ook als bezoeker die er met vakantie is door je mede-vakantievierders of bewoners van die plaats te wijzen op deze diensten. Voor ieder wiens ogen open gaan voor de nood van deze tijd dringt de oproep: "De velden zijn wit om te oogsten maar er zijn te weinig arbeiders. Bidt dan de Heer van de oogst dat Hij arbeiders uitzendt." Dit weten vraagt dit om bezinning: "Mag ik ervoor bidden, mag ik geven of misschien zelf gaan?"
REAGEER

Praat mee

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher Spotify