winkelstraat

Dagelijks leven

06 juni 2019 door Anoniem, Schreeuw om Leven

Te vroeg geboren en gestorven, maar voor altijd in ons hart

We waren zo verrast toen bleek dat er een kleintje op komst was. Mijn man en ik zijn allebei al wat ouder, maar toch hoefden we niet lang aan het idee te wennen. Ons kindje was welkom vanaf het eerste moment. Toen kwam de eerste echo bij de verloskundige. Wat zagen we onze kleine goed. Een mooi klein mensje met een bonkend hartje. Alles was goed, dus we konden het delen met de hele familie. Wat waren onze vier kinderen blij!

Zaterdag gingen we uit eten om het blijde nieuws te vieren. De dagen daarna ging het nieuws als een lopend vuurtje door het dorp! Onze kinderen waren de dorpsomroepers: ‘We krijgen een baby!’

Maandag 5 maart, nadat pa en ma een bakkie hadden gedaan, kreeg ik wat buikpijn. Ik dacht dat ik teveel had gedaan. Ik was die ochtend voor intake bij de verloskundige geweest, waar ik het prachtige kloppen van het hartje van onze baby hoorde. Daarna ging ik in huis aan de slag. Ik had ook nog een vergadering en kreeg aansluitend bezoek.

De buikpijn bleef licht aanhouden maar werd dinsdag vervelend. Het was een zeurend gevoel dat leek op menstruatiepijn. Ik verloor ook wat bruin gekleurd bloed dus ik belde de verloskundige. Zij zei dat het alle kanten op kon en ik mocht, als geruststelling, langskomen om het hartje te horen. Ik koos ervoor het even aan te zien. Maar onder het avondeten verloor ik een flinke scheut vocht. Om negen uur ‘s avonds maakte de verloskundige een nieuwe echo. Tot onze verwondering was er niets aan de hand. Een prachtig mensje bewoog en danste daar als het ware in de baarmoeder. Diverse controles lieten zien dat alles in orde was. We konden zelfs al zien dat het een jongetje was. Wonderlijk zo vroeg op een echo, maar wij ervoeren dat het zo was geleid. Want het was belangrijk om te weten, gelet op wat komen ging.

“Vooralsnog waren we gerustgesteld en gingen naar huis ...”

Vooralsnog waren we gerustgesteld en gingen naar huis. De hele nacht hield ik echter die vage buikpijn en tegen de morgen werd het wat heviger. Nadat mijn man naar zijn werk ging, kreeg ik opeens een flinke pijnscheut. Achteraf weet ik dat dit een wee betrof. Tijdens mijn vlucht naar het toilet verloor ik een bloedprop. Eenmaal op het toilet dacht ik ‘nu moet ik goed kijken of ik stolsels verlies’. Wat ontzettend gelukkig dat ik die tegenwoordigheid van geest had, want wat eruit kwam leek op het eerste oog een dik stolsel, terwijl het een ontzettend klein mensje bleek te zijn.

Ik ving het op met mijn handen: ons lieve kleine baby’tje van nog maar twaalf weken. Een compleet volmaakt klein mensje. Lang heb ik niet gekeken, maar ik heb het kleine
mensje neergelegd in de badkuip met een doek erover, want de kinderen waren wakker geworden. Mijn dochtertje bracht mijn mobieltje naar het toilet, zodat ik mijn man kon bellen. Hij was er snel. Aan de kinderen hebben we verteld dat het niet helemaal goed ging en dat ze even op bed moesten blijven. Wat waren wij verslagen op dat moment, toen we moesten accepteren dat ons lieve jongetje niet buiten de baarmoeder kon leven. Het was een jongetje en daarom hebben we hem meteen zijn naam gegeven: Stefan. Die naam hadden we al in ons hoofd toen onze dochter werd geboren. Nu konden we deze naam aan ons kleine mannetje geven.

‘Wat nu’, denk je dan. We hebben de verloskundige gebeld, die meteen kwam. Ondertussen moesten wij onze Stefan in een kom met koud water in de koelkast zetten, zodat hij mooi zou blijven. En wat was hij mooi. Wonderlijk gemaakt door zijn Schepper. Alles zat er al op en aan: teentjes, vingertjes, oortjes, ja en zelfs de nageltjes en ribbetjes kon je duidelijk zien. De gedachte kwam bij me op: deze kindertjes worden nu met duizenden vermoord in de moederschoot. Wat vreselijk!

Alles ging deze woensdag in de versnelling, maar toch hebben we ook de leiding van de Heere ervaren. Alles werd voor ons uitgestippeld.
De verloskundige was er dus al snel. Zij luisterde naar mijn verhaal over de geboorte van Stefan en reageerde geschokt. Ze toonde haar emotie bij het zien van ons mannetje en stond versteld over zijn wonderlijke complete lichaampje. Ook zij stond voor een raadsel: ‘Hoe kon hij nu al geboren worden terwijl het de avond ervoor zo goed leek te gaan op de echo?’ We konden het laten onderzoeken, maar of daar wat uit zo komen was de vraag. En wat zouden we ermee veranderen? De verloskundige belde voor ons een begrafenisonderneemster. Het was voor ons al meteen duidelijk dat we Stefan wilden begraven. Zij legde ook contact met het ziekenhuis, voor verdere controle. Alles werd voor ons geregeld, dat was heel bijzonder. Want op dat moment stond ons hoofd daar helemaal niet naar.

“We waren enigszins verbaasd dat ze zoveel tijd en aandacht aan ons gaven en er geen enkel oordeel of verwijt kwam.”

Mijn man heeft aan de kinderen gevraagd of ze hun broertje wilden zien. Dat wilden ze graag. Wat een verdriet bij hen, dat door alle vier anders werd geuit. De één huilde heel verdrietig. De oudste zag je denken. Onze derde zoon kletste heel veel en heeft een beetje gehuild. Onze dochter bleef vrij rustig. Bij haar leek het niet echt door te dringen. Nog maar kort daarvoor, vijf dagen om precies te zijn, was iedereen zo blij met het goede nieuws en nu ervoeren we zo’n verdrietige realiteit.

Mijn man heeft met de kinderen gegeten en ze naar school gebracht. Daarna kwam de begrafenisonderneemster. Zij bleek een lieve invoelende vrouw die rust uitstraalde. Ze
heeft een grafje en een datum voor de begrafenis geregeld bij de gemeente. Zaterdag 11 april om 10.30 uur zou het gebeuren op de begraafplaats. Ze liet ons ook een boek zien met afbeeldingen van kistjes en mandjes om Stefan in te begraven. We kozen voor een klein rieten mandje.

Nadat de dokter was geweest voor de verklaring, zijn we om elf uur naar het ziekenhuis gegaan. In het ziekenhuis bleek dat er nog placentaweefsel aanwezig was. Ik kreeg medicatie om het naar buiten te krijgen. Na een hele middag samen met mijn man in de ziekenhuiskamer werd besloten om toch te curetteren. Rond vijf uur werd ik naar de operatiekamer gebracht. Ik was erg nerveus. Toen ik later wakker werd ervoer ik heel sterk dat lege gevoel. ‘Nu is alles schoongemaakt en wijst niets meer op een zwangerschap’, dacht ik nog. Mijn man wachtte me op. Hij was de hele dag bij mij. Het was heel belangrijk om zo samen het verdriet te beleven en ervaren. Gelukkig mocht ik rond half negen weer naar huis. Thuis hebben we natuurlijk ook Stefan weer bekeken, met verdriet en verwondering in ons hart.

We waren heel moe, maar slapen lukte moeizaam. Ik herbeleefde die hele dag, zo leek het. Het drong goed tot me door dat ik mijn kind verloren had. Ik heb die nacht veel verdriet gehad. In al dat verdriet mochten we wel een grote troost hebben. We mochten geloven dat Stefan bij zijn Schepper terug is. We hebben hem teruggelegd in de handen van zijn Schepper, Die hem zo wonderlijk gemaakt heeft. Psalm 108:1 klonk vanaf de CD toen mijn man de jongens de volgende ochtend naar school bracht: ‘Mijn hart, o Hemelmajesteit, is tot Uw dienst en lof bereid.’ Zo is het: Stefan zál psalmen zingen tot Zijn eer. Deze regel komt ook op zijn grafsteentje. Vanaf het begin van de zwangerschap hebben we het ongeboren leven al in de handen van de Heere God gelegd en gebeden voor ons mannetje.

In de dagen daarna hebben we bewust afscheid genomen van onze Stefan. We hebben hem tot vrijdagmiddag in de kom met water in de koelkast bewaard. Zo konden we steeds kijken als we dat wilden. De kinderen vroegen ook regelmatig of ze hun broertje mochten zien.

“We stopten het waarschijnlijk bewust of onbewust weg, wilden er niet meer aan denken.”

Donderdag zijn mijn ouders geweest, om een beetje te helpen in huis. Zij hebben Stefan eveneens gezien. Wat stonden zij ook perplex bij het zien van zo’n mooi schepseltje. We hebben er samen over gepraat. Dat is goed voor de verwerking geweest. Daarna kwam de begrafenisonderneemster met het mandje. Het kleinste formaat van 30 centimeter was nog erg groot voor ons mannetje van ongeveer zeven centimeter. Het was mooi zacht bekleed en teer. Vrijdagmiddag, zouden wij en de kinderen, Stefan erin leggen.

Het is vrijdagmorgen, als de wijkouderling langskomt. Wej hadden een goed gesprek en spraken af dat er voorbede in de kerk zou zijn. Ook al was ons mannetje nog maar twaalf weken, het is ons kindje. Een wonderlijk gemaakt mannetje, compleet met alles erop en eraan. Een klein miniatuur mensje. Die vrijdagmiddag hebben we dus als gezin Stefan in zijn mandje gelegd. Ik mocht het doen. Dat wilde ik ook graag. Het was het laatste wat ik voor hem kon doen. Het was ontroerend maar ook goed om samen als gezin deze moeilijke momenten te doorstaan. De laatste stap was de begrafenis.

Het afscheid
Zaterdagmorgen gingen we met ons gezin rond 10.15 uur naar de begraafplaats. Ik droeg het mandje met onze Stefan erin. Mijn man heeft het mandje in het graf gezet. Het was heel moeilijk om afscheid te nemen van ons kindje. Nog maar zo klein was hij, maar toch al met zo’n grote plek in ons leven. Mijn man heeft een stukje gelezen uit Johannes 11. De Heere zegt daar: ‘Ik ben de Opstanding en het Leven. Wie in Mij gelooft zal leven al ware hij ook gestorven.’ Dit geeft troost in ons gemis. Ook las hij de berijmde psalm 108:1 voor. Toen moesten we het lichaampje van Stefan achterlaten, maar zijn ziel mag bij de Heere zijn.

Een week later hebben wij een grafsteentje uitgezocht. Deze zal in mei worden geplaatst. Zo zal het graf ook een plekje worden waar we regelmatig zullen komen om onze Stefan te herdenken.
De Heere plukt ook jonge bloempjes om Zijn Koninkrijk mee te versieren. Gods wegen zijn hoger dan onze wegen. Wat hadden wij graag voor Stefan willen zorgen. Maar Gods weg was anders en is goed.

Inmiddels is het een jaar na de vroeggeboorte van Stefan en zijn we in verwachting van nieuw leven dat nu dertien weken onderweg is. De Heere is goed.

Het gratis magazine Leef van Schreeuw om Leven verschijnt 6 à 7 keer per jaar. Aanmelden kan hier

Reacties

M
Dank je wel en veel zegen in je nieuwe zwangerschap!
REAGEER

Praat mee

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher Spotify