Arie van der Veer

Dagelijks leven

16 mei 2019 door Arie van der Veer

Wat Arie van der Veer opvalt aan kerkelijke begrafenisdiensten

Vandaag wonen Ees en ik de laatste begrafenis van deze week bij. We gaan naar Kollum. Helemaal boven in Friesland.

Gisteren liepen we op Bergklooster. Een van de begraafplaatsen in Zwolle. Terwijl we achter de baar naar het graf liepen, kwam ik heel wat graven tegen van bekenden. Sinds 1972 toen ik als dominee begon, zijn er vele rijen bijgekomen.

Elke begrafenis is anders.

Wat mij opvalt is dat vergeleken met die eerste tijd de begrafenissen door veel meer mensen worden bezocht. Tenminste, de begrafenisdienst. Zowel vandaag als maandag wordt de dienst in een grote kerk gehouden. Vroeger hadden we begrafenisdiensten in een kleine aula. En zelfs heel vroeger werden de mensen vanuit het huis begraven.

Het lijkt er op dat er meer aandacht is voor de dood.
Er wordt heel bewust van een overledene afscheid genomen.

Wat me ook opvalt is dat jongeren in de diensten een steeds groter aandeel hebben. Gisteren waren ze met z’n drieën. Ik zag hoe één echt met trillende benen een ontroerend verhaal hield over haar papa. Maandag was dat ook zo. Er wordt ook vaak gehuild. Tranen krijgen de vrije loop.

Weet je wat ik ook fijn vind?
Dat de kist weer gedragen wordt. En niet zoals jaren geleden door een stel oude mannen zoals ik, van wie je dacht: zouden ze het wel houden. Maar door jonge mensen. De kleinzonen en kleindochters.

Ik moest laatst glimlachen, toen ik verschillende jongelui uit de kerk herkende, die als ‘beroepsdragers’ keurig in het zwart naar binnenkwamen. Bij navraag bleek het een soort studentenbaan te zijn. De oude mannen zijn door de jongeren vervangen.

Bepaalde gewoonten keren hier in de stad terug. De kist wordt op bepaalde momenten niet geduwd maar gedragen. En bij het graf laat men niet meer zoals een aantal jaren geleden, de kist staan, maar wordt iemand echt ter aarde besteld.

Het lijkt er op dat er meer aandacht is voor de dood.
Er wordt heel bewust van een overledene afscheid genomen.

Wat hebben we gezongen.
En wat was het fijn om te preken.

Zo is het ook ooit met Peter gegaan.
We zaten die dagen vaak letterlijk om hem heen.
Gisteren, toen we terugliepen zei een echtpaar dat ze naar zijn graf hadden gezocht maar het niet hadden kunnen vinden. Dat was op zichzelf jammer, maar het deed mij goed. Men heeft hem niet vergeten.

Een week van begrafenissen.
Heftig maar toch heel fijn.
Wat hebben we gezongen.
En wat was het fijn om te preken.

Iemand zei gisteren tegen mij: ik ben niet gelovig maar ik vond het heel mooi.

Dank U, Here.

Deze overdenking verscheen eerder op de Facebookpagina van ds. Arie van der Veer.

Foto: Facebook/Arie van der Veer

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher