God

16 april 2019 door Ds. A. de Lange, De Waarheidsvriend

Geloven bij tegenwind: zonden brengen wonden

Voorgangers hebben de opdracht om het Woord van God te laten klinken in de levenssituaties van mensen. Tegelijk is het een waagstuk om dingen te zeggen over prediking tot de mens in zijn lijden, vindt ds. A. de Lange. Je kunt immers zomaar in dezelfde valkuil lopen als de vrienden van Job. 

Er is veel lijden. Ieder mens maakt er vroeg of laat iets van mee. Zelfs de hele schepping zucht en verkeert tot nu toe in barensnood (Rom. 8:22). Daar heeft God mee te maken, want Hij heeft op het miskennen van Zijn liefde en het afwerpen van Zijn gezag Zijn straf gezet. Zonden brengen wonden mee.
Zodoende is een in de zonde gevallen mensheid ook een mensheid die moet lijden. God de rechtvaardige Rechter heeft ons die straf toegekend.

De Waarheidsvriend is het huisorgaan van de Gereformeerde Bond in de Protestantse Kerk in Nederland.

Als er veel lijden is, mogen wij met Mozes verzuchten ‘Wie kent de kracht van Uw toorn en Uw verbolgenheid, wie weet hoezeer U te vrezen bent?’ (Ps. 90:11) Wat wij leren uit intens lijden, is dat onze menselijke zonde vreselijk erg is, en dat God ontzaglijk goed, heilig en rechtvaardig is. Daar leer je voor beven. Daar word je stil van. Daar word je onder vernederd.

Wat wij leren uit intens lijden, is dat onze menselijke zonde vreselijk erg is, en dat God ontzaglijk goed, heilig en rechtvaardig is.

Ons moderne mens‑zijn kan en wil dit niet horen. Dat is overigens niet nieuw. Het is altijd al een moeilijk te leren en te verteren iets geweest. Maar we hebben het nodig om zo te leren vrezen, om Gód te leren vrezen en om het kwaad van onze zonde te leren zien. Laten we dan niet stoppen bij óns lijden. Want er is meer: de toorn van God tegen de zonde is zo groot dat God die (eer dat Hij die ongestraft liet blijven) aan Zijn lieve Zoon Jezus Christus, met ‘de bittere en smadelijke dood des kruises gestraft heeft’ (avond‑ maalsformulier). Dat is het bitterste van de zonde en het lijden en meteen ook het hoopvolste.

Waarschuwing
In de Bijbel kom je het vaak tegen: het handelen tegen Gods geboden in en het verlaten van het leven met God brengen ellende teweeg. Je kunt het eigenlijk alleen maar met huiver zingen: ‘Wie ver van U de weelde zoekt, vergaat eerlang en wordt vervloekt’. Het is wel de bijbelse waarheid. Het wordt de erkentenis van ieder die vasthield aan zijn kwaad, maar ervan terug moest of mocht komen: ‘Wie God verlaat, heeft smart op smart te vrezen.’

Soms moet je het gewoon toegeven: ik was verkeerd bezig en nu zit ik met de brokken. We mogen in de prediking de moderne mens, die prijs stelt op openheid en directheid, vanuit de Bijbel laten horen dat deze lijn er loopt. Dat is de lijn van de waarschuwing. Ze klinkt in Gods wet. Mozes en de profeten waarschuwden. Jezus heeft het indringend gedaan. Het gaat dan niet om het opgeheven vingertje, waar we zo allergisch voor zijn. Het gaat om de gewone ernst van de bijbelse feiten.

De vrienden van Job werden zijn zedenmeesters toen ze hem in zijn lijden bezochten.

Wat in de prediking niet verzwegen mag worden, is de realiteit van de hel. Die is door niemand duidelijker getekend dan door Jezus Zelf. Het gaat niet zozeer om lokalisering van die plek, al is ze zo reëel als God en mens. Het gaat vooral om de kwalificering ervan: mensen moeten weten dat opstand tegen God, afzweren van God, negeren van Zijn geboden en vooral het ongeloof in Zijn Zoon de grootste en permanentste lijdenssituatie oplevert die te denken is. Duisternis, pijn, angst, wroeging, eenzaamheid en afgrijzen kenmerken de plek die overblijft voor de mens die zichzelf de regie zonder God heeft toegedacht. Zo’n eigengedachte levensvisie zal daar een eeuwige vergissing blijken te zijn.

Geen straf
Het is niet de roeping van de prediker om mensen deze dingen aan te zeggen in het midden van hun lijden. Laat deze dingen maar klinken als de mensen in hun drukke, plannende en gezonde leven bezig zijn. Wanneer mensen vol leed zijn, mogen we hen zelfs afbrengen van de gedachte: ‘Dit is mijn straf.’

De vrienden van Job werden zijn zedenmeesters toen ze hem in zijn lijden bezochten. Dat was ten eerste onbarmhartig. Vervolgens klopte het in Jobs geval ook totaal niet. Want al zijn we allemaal zondaren en hebben wij geen rechten meer op het goede en het gelukkige, dat wil niet zeggen dat uit bepaald lijden bepaalde zonden kunnen worden afgeleid en dat groot lijden alleen de grootste zondaren overkomt. Wij beseffen dat op zijn best als wij bij het kruis van Christus komen. Daar is het: ‘de straf die ons de vrede aanbrengt, was op Hem.’ (Jes. 53:5) Als je ooit zou denken: zonde en straf komen bij de verkeerde terecht, dan is het hier.

Ds. A. de Lange is predikant van de hervormde gemeente te Nieuw-Lekkerland.

Lees de volledige tekst van dit artikel in De Waarheidsvriend van donderdag 11 april 2019. Klik hier om een abonnement op De Waarheidsvriend te nemen.

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher Spotify