Piet Vergunst

Nieuws

15 maart 2019 door Piet Vergunst, De Waarheidsvriend

Piet Vergunst: Provinciale Staten blijven een belangrijke bestuurslaag

Er gaan dagen voorbij dat ik niet aan de provincie denk waarin ik geboren ben én waarin ik alweer decennia woon: Gelderland. De komende dagen zal dat anders zijn, op weg naar verkiezingen voor onze Provinciale Staten, schrijft Piet Vergunst in De Waarheidsvriend.

De Waarheidsvriend is het huisorgaan van de Gereformeerde Bond in de Protestantse Kerk in Nederland.

Wat moeten we met een bestuurlijke laag als de provincie, als we letten op de globalisering van de wereld, op de macht van Europa? ‘Niets’, was vier jaar geleden het antwoord van heel velen. De meerderheid van de kiesgerechtigden maakte de gang naar de stembus niet: geen invloed in het provinciehuis of op het beleid van de onbekende waterschappen, waarvoor we op dezelfde dag kunnen stemmen.

Waterbeheer
Als de zorg voor Gods schepping ons aan het hart gaat, verdiep ik me wel in het beleid van de politieke partijen ten aanzien van natuur- en waterbeheer. Een christen is dieper verantwoordelijk dan een willekeurige medeburger, omdat hij leeft onder het oog van zijn Schepper. De verandering in ons klimaat (op de warmetruiendag in februari waren de terrasjes in Nederland goed bezet…) en de maandenlange dorst die planten en bomen in de vorige zomer leden, verhogen het besef dat onze levensstijl er werkelijk toe doet.

Het is niet om het even vanuit welke levensvisie een waterschapsbestuur zich inzet voor dijkonderhoud, schoon water, begroeiing van de bermen. Ruim twintig jaar geleden keek Nederland verwonderd op, toen prins Willem-Alexander aangaf zich te gaan richten op watermanagement. Inmiddels zien we waterbeheer als een heel serieuze tak van sport.

Voor de ordening van de samenleving is de provinciale laag tussen de landelijke overheid en 355 gemeenten van betekenis, ook al gebeurt het werk in de luwte van het openbare leven.

Macht van rechters
Vooral kiezen we volgende week 570 leden van de Provinciale Staten. Worden we wijzer van wat al deze toegewijde mannen en vrouwen wekelijks ten dienste van het openbaar bestuur doen? Je kunt eraan twijfelen, als je ontdekt hoe onze democratie voortdurend in beweging is. Los van gemeenteraden, Provinciale Staten en Tweede Kamer zien we bij voorbeeld dat de rechterlijke macht steeds meer invloed op het overheidsbeleid krijgt. De invloed van de rechters van het Europese Hof van Justitie neemt toe. In ons land droeg de rechter de Staat op de uitstoot van broeikasgassen in 2020 met 25 procent te verminderen ten opzichte van 1990, een uitspraak die in oktober jl. door het Haagse Hof bekrachtigd werd.

Desondanks is er – veelal onttrokken aan het oog van de meelevende burger – veel wezenlijks waarvoor de provinciale overheid verantwoordelijk is, en daarom zijn we tot stemmen geroepen. Het bekendst is in dit opzicht de verantwoordelijkheid voor de provinciale wegen, voor de regionale infrastructuur. Daar komt de ruimtelijke inrichting bij, evenals het beheer van de natuur, het ontwikkelen van nieuwe natuur. In een samenleving waarin de economie per definitie moet groeien en bedrijvigheid moet toenemen, is het bewaken van onze natuur een taak die ertoe doet. Zo bepaalt de provincie of en hoe steden en dorpen mogen uitbreiden.

In de luwte
Voor de ordening van de samenleving is de provinciale laag tussen de landelijke overheid en 355 gemeenten van betekenis, ook al gebeurt het werk in de luwte van het openbare leven. Feitelijk is de (Protestantse) Kerk niet anders georganiseerd. De plaatselijke kerkenraden zijn verantwoordelijkheid voor de identiteit en het functioneren van de gemeente, de synode stelt de kerkorde vast en heeft een taak in wat lokaal niet gedaan kan worden: het opleiden en toelaten van predikanten, het zich profetisch richten tot de landelijke overheid, het uitzenden van zendingswerkers enz.

Tussen synode en kerkenraad heeft de classicale vergadering haar taak, doet de classispredikant zijn werk, veelal onzichtbaar voor de mensen in de kerkbank. Ze stimuleert als het ware de infrastructuur tussen de verschillende kerkelijke gemeenten, stimuleert de onderlinge verbondenheid, bemoedigt in situaties van ontreddering en bovengemiddelde zorg. En net zoals de provincie de begroting en de jaarrekening van de gemeenten goedkeurt, houden de classicale colleges voor de behandeling van beheerszaken (CCBB) toezicht op het vermogen van een kerkelijke gemeente, ondersteunen en adviseren zij kerkrentmeesters en diakenen. Respect daarom voor de bestuurlijke tussenlaag.

Piet Vergunst is hoofdredacteur van De Waarheidsvriend. Lees hier zijn volledige commentaar en klik hier om een abonnement op De Waarheidsvriend te nemen.

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals
Vakanties
Hier adverteren?

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher