vloeken

Dagelijks leven

08 maart 2019 door Jeffrey Schipper

'Mijn broer vloekt elke dag en gebruikt daarbij Gods Naam'

'Ik heb een oudere broer. Hij gaat inmiddels al lang niet meer naar de kerk. Hij vloekt elke dag en gebruikt daarbij Gods Naam. (...) Ik durf er ook eigenlijk niks meer van te zeggen omdat hij dan weer gaat vloeken en er ruzie ontstaat,' laat een vragensteller weten via de vragenrubriek van Refoweb.nl. Ds. K. van den Geest geeft advies.

"In een gezin ben je als ouders en kinderen, en als broers en zussen, heel hecht verbonden met elkaar," schrijft de gereformeerd-vrijgemaakte predikant. "De bloedband is echt anders dan een vriendschapsband en zelfs anders dan een huwelijk (dat immers een relatie is tussen twee mensen die geen bloedband met elkaar hebben). Die bloedband is iets wonderlijks: het is net als elastiek. Hoe ver je ook afstand van elkaar neemt, altijd blijf je ‘vast’ zitten aan elkaar.

In je verhaal lees ik iets van die onverbrekelijke band. En ik begin even bij je broer. Ik weet verder niets van hem, maar uit je verhaal maak ik op dat het lijkt alsof hij je opzettelijk probeert te kwetsen met zijn gevloek. Daarin zie ik iets van die band, hoe tegenstrijdig het ook klinkt. Vraag je maar eens af waarom hij nou juist jou wil kwetsen. Mogelijk is dat omdat hij voelt dat jij hem heel dicht nadert en dicht op hem zit. Dat is voor hem bedreigend, want hij wil blijkbaar juist afstand nemen.

De grote vraag is dan ook, of jij zélf hier anders mee om kunt gaan. Want hem veranderen gaat je niet lukken, hij doet wat hij doet. Hoe meer jij laat merken dat je dat gedrag afkeurt, hoe sterker zijn reactie zal zijn dat hij je wil kwetsen. Dat is nu eenmaal zoals het werkt, door die band tussen broer en zus. Jij bent voor hem het irritante diepgelovige zusje, dat hem continu herinnert aan zijn eigen onmacht om iets met dat geloof en met God op te bouwen.

Die andere houding begint bij jezelf: je moet je broer loslaten. Wat is dat? Dat je erkent, dat jij hem niet kunt bekeren of veranderen. Ik snap heel goed dat die gedachte je zeer doet en verdriet geeft. Maar als je hem echt liefhebt (en ik voel dat in alles wat je zegt), moet je hem allereerst in jezelf de ruimte geven om zijn eigen keuzes te maken, hoe afschuwelijk jij die keuzes misschien ook vindt."

De predikant verwijst naar de gelijkenis van de verloren zoon (Lucas 15). "Als die zoon helemaal aan de grond zit en besluit terug te gaan, staat zijn vader hem al op te wachten! Wat een onvoorstelbaar grote liefde! En het wordt nog mooier. Want als die zoon zegt: ik ben het niet meer waard uw zoon genoemd te worden, zegt de vader: ik richt een feestmaal aan! (...) Wat leren we hieruit? Dat onvoorwaardelijke liefde kan loslaten. Er is bij die vader een overweldigend groot vertrouwen, dat liefde wint. 

Wat die zoon ook heeft gedaan, hoe hij ook heeft geleefd, hoe vaak hij misschien ook heeft gevloekt of nog ergere dingen heeft gedaan. Nu ben jij niet de vader of moeder van je broer. Maar die liefde die God ons leert, kunnen wij wel leren. Jij kunt je broer niet veranderen. Laat hem, geef hem een lach, een vriendelijk woord terug, doe iets liefs voor hem, laat hem merken dat je hem waardeert, hem als persoon bewondert."

Lees hier de volledige beantwoording van ds. K. van den Geest.

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher