Dagelijks leven

14 december 2018 door Matthijn Doekes

Waarom 'ik ben altijd mezelf gebleven' niet klopt

'Ik ben altijd mezelf gebleven.' Vol trots wordt dit vaak verkondigd, alsof het een achievement is om niet te veranderen. Natuurlijk snap ik wel wat er bedoeld word; je hebt vastgehouden aan je overtuigingen en met name aan je karakter en persoonlijkheid. En dat kan soms lovenswaardig zijn.
Toch wil ik hier wat langer bij stilstaan en dieper op ingaan.

Als ik terug kijk, zie ik grote veranderingen in mijn eigen leven. Hoe ik was toen ik 10 was, is anders dan hoe ik was toen ik 18 was. Dat is natuurlijk logisch, je brein is nog niet volledig ontwikkeld, je karakter wordt nog gevormd. Maar dat is niet het enige. Toen ik 25 was, dacht ik dat ik nooit meer zou veranderen. Fysiek ja, dat wel uiteraard, maar niet qua karakter, inzichten of opvattingen.

Ik verloor niet alleen mijn haar, maar ook mijn opvattingen over het leven.

Feit is, dat dit een paar jaar later al heel anders was. Ik verloor niet alleen mijn haar, maar ook mijn opvattingen over het leven. Dit kwam met name door het feit dat ik tot geloof kwam op mijn 26e.
God verandert mensen en waarheden werden onwaarheden. Belangrijke zaken werden minder belangrijk. Prioriteiten veranderden. Levensbeschouwing veranderde. Ja, zelfs mijn karakter veranderde, ten goede hoop ik.

En ook toen dacht ik: zoals ik nu geloof, verandert niet meer. Mijn levensinzichten en opvattingen over de Bijbel veranderen niet meer, want die staan vast nu. Je moet begrijpen dat ik van nature erg zwart-wit ben, dat zat in mijn karakter, meegekregen, of door opvoeding, of door genen. Of allebei.
En alles wat ik vond, kon ik goed beargumenteren en onderbouwen. Dat maakte dat ik dacht de gehele Waarheid wel te kennen.

Echter, ook mijn opvattingen en Bijbelse uitleg, levensvisie en interpretaties veranderden. Levenservaringen, werken bij het Leger Des Heils, deze zaken hadden veel invloed op mijn verandering. En zo zag ik, dat hoe ouder ik werd, hoe wijzer. En hoe wijzer ik werd, hoe meer ik begreep hoe weinig ik weet. Des te meer kennis je opdoet, hoe meer je ziet dat de ruimte steeds groter wordt. Meer kennis en ervaring vergroot je inzicht, maar in plaats van dat je onwetendheid kleiner wordt, ga je zien dat in het gehele plaatje je kennis steeds kleiner lijkt te worden, omdat je blik steeds verruimt. Ik ben dankbaar voor de levenservaring die God me heeft gegeven, ook al is het ook een lijdensweg geweest vaak.

e angst voor controleverlies verlamt mij soms. Echter, het is onnozel te denken dat je daadwerkelijk controle hebt over je leven.

Men zegt dat je herinneringen veranderen met de tijd. Dat je hersenen ze aanpassen, vaak zonder dat je het zelf in de gaten hebt. Jij denkt dan zelf nog altijd dat je herinneringen zijn als een filmopname, een exacte weergave vanuit jouw subjectieve ervaringen van dat moment. En we houden daaraan vast. Tijd is echter ongrijpbaar en herinneringen vervagen of bedriegen ons.

Ik ben een nostalgisch persoon, daardoor weet ik dat. Ik poog dingen, plaatsen en mensen te onthouden en breng vele dagen dagdromend door. Ik mis mijn dode familieleden en vrienden. Het is een gemis dat een ander niet kan opvullen. Dat is waarheid; de emotie is hetzelfde. Toch kan ik mijn moeder nog maar slecht voor de geest halen, ze is al ruim 25 jaar dood. Eerst werd ik boos, want ik voelde me daar schuldig over. Ik had haar niet in ere gehouden, toch?

Later ben ik tot de conclusie gekomen dat mijn menselijke brein, de natuur der dingen bepaalt en ik geen invloed heb op dit proces. Vergetelheid is onontkoombaar. Toch blijft de emotie, het gemis, de eenzaamheid wel. Die vergeet je dan weer niet. Het is wreed.

Dus houd je vast aan je dagelijkse rituelen, je routine, je kleine wereldje. Het is je houvast, omdat na deze conclusie er nog weinig anders overblijft om aan vast te houden. De angst voor controleverlies verlamt mij soms. Echter, het is onnozel te denken dat je daadwerkelijk controle hebt over je leven.
Je baan is afhankelijk van de economie, je inkomen van de inflatie, je elektriciteit en warmte in huis van de energiecentrale, het hebben van een woning van je inkomen... en om het helemaal ver door te trekken: je hebt ook geen invloed op wanneer je leven stopt, aangezien zelfs je zuurstof niet door jou zelf wordt geregeld. Raak je al in paniek?

Durf je je waarheden te beproeven door andere opvattingen? Veel mensen durven dat niet en blijven liever in hun mentale en emotionele hokje zitten: daar waar de zekerheden liggen.

Wij houden vast aan wat we denken dat blijvend is. In ons leven, om ons heen, maar ook binnenin onszelf. 'Ik ben altijd mezelf gebleven' krijgt dan een hele andere context. Ben je bang om van mening te veranderen over belangrijke dingen? Durf je je emoties aan te gaan met feiten? Durf je je waarheden te beproeven door andere opvattingen? Veel mensen durven dat niet en blijven liever in hun mentale en emotionele hokje zitten: daar waar de zekerheden liggen.

Het enige wat constant is in het leven, is verandering. En ik haat dat. Mijn hoofd wil altijd terug naar vaste momenten, herinneringen, melancholie, dromerige verhalen van vroeger, trauma's die maar blijven afspelen. Toch ben ik flexibeler geworden door dit besef. Ik heb alle facetten van mijn geloof en opvattingen getest en onderzocht. Ik heb mezelf in de spiegel gekeken. Dat wordt denk ik mijn nieuwe ritueel: checken wat ik denk, wat ik geloof, wat ik vind, en waarom. Waar bouw ik op?

Het enige wat vast staat en nooit verandert is de persoonlijkheid en het karakter van God.

Vertrouwen. Dat is mijn grootste issue en tegelijkertijd is dat wat God van me verlangt.
Ik moet nog veel veranderen.

Matthijn Doekes is een voormalig gospelrapper en is voor vragen of opmerkingen per e-mail bereikbaarBezoek hier zijn weblog.

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher